سازمان ملل یا کلوب متحدان آمریکایی

سازمان ملل در پایان جنگ جهانی دوم و از سوی کشورهای پیروز در آن جنگ شکل گرفت و سازمان و روال حاکم بر فعالیت آن نشان از شرایط جهانی بعد از جنگ دوم دارد. شورای امنیت قوی‌ترین نهاد سازمان ملل پنج عضو دائمی دارد که در تصمیمات این شورا حق وتو دارند. به بیان بهتر هر تصمیمی که در این شورا گرفته شود می‌تواند با حق وتویی که برای این کشورها در نظر گرفته شده کنار گذاشته شود، اما سازمان ملل که به بهانه حفاظت از حقوق بشر و وجود یک سازمان برای این‌که کشورها حرفشان را به گوش جهانیان برسانند، اکنون تبدیل به یک بنگاه اقتصادی شده که نیازمند تامین بودجه است.

بعد از جنگ جهانی دوم آمریکا تصمیم گرفت که قدرت خود را در جهان به رخ بکشد و به همین سبب دلار را جهانی کرد و به کشورهایی که در جنگ بازنده بودند الزام کرد که باید از دلار برای مراودات پولی خود بهره ببرند. بعد از آن دلار را از کشورها خارج کرد و پایگاه نظامی در آن کشورها مستقر کرد. اکنون ژاپنی که این روزها همه صحبت از فناوری این کشور می‌کنند، مستعمره آمریکاست و اجازه تشکیل یک ارتش مستقل را ندارد و این موضوع حتی در سازمان ملل هم نمی‌تواند مطرح شود و بیشتر به تعریف و تمجید این کشور غربی منجر خواهد شد.

طبق اصول سازمان ملل متحد همه کشورها باید در اداره این سازمان شریک باشند، اما آمریکا به تنهایی منافع این سازمان را تامین می‌کند تا هیچ زمانی که از سوی سازمان ملل محکوم نشود. اکنون جنایاتی که آمریکایی‌ها در سوریه انجام می‌دهند و مانع خروج داعشی‌ها از منطقه می‌شوند گویای همین موضوع است. کشورهای غربی داعش را پروراندند تا کشورهایی مانند ایران را محکوم کنند و بتوانند از ابزارهای تحریم بهره ببرند. از سوی دیگر برخی کشورها مانند عربستان سعودی که این روزها یکی از متحدان اصلی آمریکا محسوب می‌شود مشغول جنگ نیابتی در مقابل یمن است. چندی پیش این کشور به کودک‌کشی در یمن محکوم شد، اما با پرداخت چند میلیون دلار نام کشورش را از لیست خارج کرد. همین موضوع نشان می‌دهد که زیرساخت تشکیل این سازمان چقدر ساده و ابتدایی بوده و از پایه‌های عدالت بهره‌ای نبرده است. سازمانی مانند سازمان ملل وظیفه دارد تا در مقابل همه کشورها یک تصمیم واحد بگیرد و همه کشورها موظف باشند تا به یک میزان در تامین بودجه شریک باشند. این‌که دونالد ترامپ در انتخابات ریاست جمهوری آمریکا بیان می‌کند که چرا باید 70 درصد بود جه سازمان ملل و چند درصد از بودجه سازمان‌ها و نهادهای حمایتی بین‌المللی را آمریکا تامین کند نشان از ترس آمریکا از محکوم شدن دارد.

آمریکا کشوری است که به افغانستان و عراق حمله نظامی کرده، اما هیچ صدایی از این سازمان بیرون نیامد. اکنون نیز مسلمانان در میانمار کشته می‌شوند و فجایعی رخ می‌دهد که نشان‌دهنده قصاوت بشر در مقابل مسلمان است، اما باز هم در هیچ کشوری صدای اعتراضی به گوش نمی‌رسد. تنها کشوری که نسبت به این موضوع اعتراض خود را بیان کرده ایران بود و کشورهای دیگر به دلیل به خطر افتادن منافعشان از این کار صرف‌نظر کردند.

از سوی دیگر باید توجه داشت که سازمان ملل در مقابل تحریم‌های سختی که علیه ایران از سوی کشورهای غربی انجام شد و این موضوع تا محدودیت واردات دارو نیز کشانده شد، سکوت کرد.

سازمان ملل یک نهاد بین‌المللی برای آمریکاست که این کشور و متحدانش بتوانند کارهایی را که می‌خواهند پیش ببرند. این موضوع حتی در شورای امنیت هم مشاهده می‌شود و کشورهای ثروتمند و وابسته به آمریکا می‌توانند با تامین بودجه و هدایای زیاد از جلب توجه آمریکایی‌ها برخوردار شوند و در مقابل این کشور از جنایات اتفاق افتاده چشم‌پوشی کند. عربستانی که به کودک‌کشی محکوم شده بود، با پرداخت پول و اعطای هدایایی گران‌قیمت به مسئول دفاع از حقوق کودکان تبدیل شد و همین یک مورد وابستگی بودجه‌ای سازمان را نشان می‌دهد. به بیان بهتر مسئولان آمریکایی زمانی که این سازمان را تاسیس کردند، قصد داشتند با استفاده از این ابزار مهم اهداف خود را به نتیجه برسانند در غیر این صورت هر روز باید یک بیانیه علیه آمریکا و کشورهای متحدش صادر می‌شد، اما دقیقا برعکس این موضوع را شاهد هستیم.

دکتر ابراهیم رزاقی/ اقتصاددان