سازمان را کوک کنیم

پیشتر به این مساله حیاتی تاکید ورزیدیم که جوانگرایی در تیم ملی از واجبات به شمار می آید و اتکا به بازیکنان اشباع شده ، ما را به بیراهه خواهد برد و کفه ترازو را به سود رقبای جدی رقم خواهد زد. آنچه در مرحله نخست تمرین های آماده سازی تیم ملی در روزهای اخیر به چشم آمد، بی انگیزگی و بی طراوتی نفرات اعزامی به جام جهانی بود، به طوری که این دسته از مدعوان در تستهای گرفته شده ، حتی زیر 50 درصد آمادگی بودند. در نقطه مقابل ، ملی پوشان جوان را شاداب و پرانرژی دیدیم که این نشان از ضریب روحی و انگیزه بالای آنان دارد ؛ بویژه آن دسته از ملی پوشانی که در جام جهانی مورد بی مهری قرار گرفتند. این دسته از نفرات بار دیگر بر این نظریه مهر تایید زدند که باید استعدادهای اعلای آنان را باور کرد و تفکرات سنتی را دور ریخت.
قلعه نوعی و همکارانش برای آن که اسباب رضایت مردم ، مسوولان و رسانه ها را فراهم کنند، باید بدون کوچکترین رودربایستی ، ملی پوشان باانگیزه و جوان را بر بازیکنان پا به سن گذاشته و خسته ترجیح بدهند. هدف ما از این نوشتار نفی تجربه نیست ، اما دلیلی ندارد به این بهانه ، از یک سوراخ برای چندین بار گزیده شویم و چوب بها ندادن به جوانان پرانگیزه را بخوریم. زمانی که لژیونرها، تمایلی برای حضور در اردو نشان نمی دهند و مواظبت جدی از ساقهای خود را بر هر چیز مقدم می دانند و از سویی دیگر برخی باتجربه ها نیز فرتوت نشان می دهند، دلیلی ندارد که همواره و تحت هر شرایطی دست به دامان آنان شویم. وقتی انگیزه از سر و روی براهانی ها، طالب لوها، شجاعی ها، تیموریان ها، می بارد و نفراتی چون غلامرضا رضایی ، جواد شیرزاد، پیروز قربانی ، میثم منیعی ، حسین کاظمی سرشار از انرژی هستند، نیازی نداریم که به اشباع شده ها و پا به سن گذاشته ها متکی باشیم.
ضمن این که با آمدن جواد کاظمیان و حسین بادامکی نیز می توان امیدواری ها را مضاعف کرد. تجربه تلخ جام جهانی 2006 را نباید به بوته فراموشی بسپاریم و دوباره میلیون ها فوتبال دوست را در پیله ناراحتی ببریم. اگر واقعا بناست رنسانسی در تیم ملی ما به وجود آید، شعارها و حرفها باید به عمل تبدیل شوند. اگر رودربایستی را دور بریزیم ، نیازی نداریم که باقری ها و بختیاری زاده ها حضور در اردوی تیم ملی را به لقایش ببخشند. به قول معروف ، چرا عاقل کند کاری که بازآرد پشیمانی. همان طور که میدان دادن به صادقی و طالب را می ستاییم ، از فراخوانی محمود فکری نگران هستیم که مبادا این ملی پوش باتجربه و متعصب به راهی برود که گل محمدی و دایی رفتند.

رقبای جدی

سوریه ، اولین حریف ما در مرحله نوین تیم ملی کشورمان است ؛ حریفی که در اندازه های ژاپن و کره و عربستان نیست ، اما نمی توان این رقیب دیرینه را دست کم گرفت و خود را از پیش ، فاتح بی چون و چرا دانست. برای آمادگی بیشتر ملی پوشان با کویت و اردن و امارات رایزنی شده که به گفته مقامات فدراسیون و کادر فنی ، علت انتخاب این تیمها شباهت بازی آنان با سوریه است.
شاید در این خصوص ، اردن را به ت سبب برخورداری از عامل قدرت ، به سوریه نزدیک بدانیم ، اما سیستم بازی کویت و امارات هیچ گونه شباهتی به این حریف ندارد. بازی با سوریه نباید دغدغه اصلی ما باشد، زیرا در این گروه باید کره جنوبی را رقیب اصلی و جدی قلمداد کرده ، بیشتر توان خود را برای مصاف با این تیم مطرح صرف کنیم.
در این رهگذر، پیکارهای دوستانه با چین و ژاپن را باید سرلوحه کار قرار دهیم نه این که تیمهای درجه دوم عربی را مدنظر داشته باشیم. در این صورت ، هم می توانیم خود را مهیای نبرد با کره کنیم و برای ساقط کردن سرعت حریف کمر همت ببندیم و هم این که ملی پوشان تازه کار را به طور جدی مورد سنجش قرار دهیم. از یاد نبریم که بازی با تیمهایی چون امارات ، هیچ چیزی عاید ما نمی کند. اگر مراد این است که اهداف تاکتیکی در بازی با اینچنین تیمها پیاده شود، بهتر است با باشگاه های داخلی پیکار کنیم. حیف است که انرژی و پول خود را چنین خرج کنیم ، بدون آن که درسهای خوبی برای ما در بر داشته باشد.
اگر از شکستهای احتمالی نهراسیم و بازی با رقبای مطرح را در دستور کار قرار دهیم ، به طور قطع ما برنده اصلی در این گونه دیدارهای تدارکاتی خواهیم بود.

رضا میرزاییان