خیابان‌های بی‌روح، رنگ‌های مُرده ...

حقیقت این است که از «ماست که بر ماست». خیلی از ما به رنگ‌های شاد و زیبایی همچون قرمز، آبی، زرد، نارنجی و... علاقه داریم و مطمئنا بارها شده که از دیدن یک خودروی مزین به این رنگ‌ها لذت برده باشیم. حتی دوست داریم که یک 206 زرشکی داشته باشیم یا یک پژو پارس آبی رویال. یا حتی یک کیا سراتوی آبی کاربنی، یک جنسیس کوپه زرد! اما وقتی که پای خرید خودرو می‌رویم، چشم روی علاقه و سلیقه خود می‌بندیم و با سیاهی‌ها و سفیدی‌ها دست و پنجه نرم می‌کنیم. مطمئنا در این بین افراد زیادی وجود دارند که بر حسب سلیقه و علاقه شخصی‌شان ترجیح می‌دهند خودرویی با رنگ‌های سفید، مشکی، نقره‌ای، نوک مدادی و... سوار شوند، اما بدون شک عده زیادی هم به رنگ‌های خاص‌تری علاقه دارند و از ترس نبود بازار دست دوم و ماندن خودرو روی دستشان، سمت آن نمی‌روند. به این ترتیب علاوه بر بازار کم تنوع (به خصوص در خودروهای ارزان‌قیمت تولید داخل) این روزهایمان، خیابان‌های بی‌روحی، مملو از رنگ‌های خنثی و بدون کمترین هیجان خواهیم داشت. آن هم از ترس بازار دست دوم! اما سوال اینجاست که اگر خریداران در هنگام سفارش خودروی موردنظر خود به سراغ رنگ مورد علاقه‌شان بروند و هیچ‌کس به فکر بازار دست دوم نباشد، چند درصد از خودروهای رنگ خاص «بد فروش» می‌شوند؟! ترس از فروش در بازار دست دوم مثل اپیدمی بین خریداران دست به دست می‌چرخد و در نهایت بازاری کم تنوع را خلق می‌کند. اما اگر خیلی ساده به سلیقه شخصی‌مان احترام گذاشته و خودرویی با رنگ مورد علاقه‌مان بخریم و در هنگام فروش هم خریداران به دنبال سلیقه شخصی و نه بازار دست دوم خودرو باشند، این چرخه موجب بهبود حس و حال خیابان‌های کشور خواهد شد.

معید حمیدی

جام‌جم