این شهربه معلولان تعلق ندارد

16 اردیبهشت 83 وقتی نمایندگان مجلس ششم قانون جامع حمایت از معلولان را به تصویب رساندند، تنها امید 2 میلیون و 800 هزار معلول در کشور اجرا کردن مواد قانونی و محترم شمردن حقوق شهروندیشان بود
کد خبر: ۱۰۱۷۶۰
؛ اما با وجود گذشت بیش از 2 سال از تاریخ ابلاغ قانون جامع حمایت از معلولان و تصویب اکثر آیین نامه های اجرایی آن از جمله مناسب سازی معابر و فضاهای شهری و همچنین مصوبه مشابهی درخصوص مناسب سازی شهری برای معلولان در شورای شهر، هنوز این آیین نامه ها بنابر اظهارات مسوولان به دلیل کمبود منابع مالی و ناهماهنگی میان دستگاه های ذی ربط اجرایی نشده است.
از 20 سال پیش تاکنون که تفکر مناسب سازی شهری برای اولین بار در کشور مطرح شد، مسوولان اگر از همان زمانها برای رفع مشکل تردد معلولان در کلانشهرها برنامه هایی در نظر گرفتند نتیجه آن همه طرح و تشکیل کمیته های تخصصی هم اکنون شهر تهران است ، به گونه ای که فضای شهری کشور نیز دچار معلولیت شده است.
آمارها نشان می دهد شیوع معلولیت در کشور شامل کم توانان حسی - حرکتی ، ذهنی ، روحی -روانی و صرع 4درصد جمعیت کشور است.
روزانه 110 ، ماهانه 3 هزار و 300 و سالانه 40 هزار نفر به دلیل حوادث و تصادفات ، مشکلات حین زایمان و ژنتیک به جامعه معلولان کشور افزوده می شوند؛ درحالی که به نظر می رسد دستگاه های متولی توجه لازم را به این مساله ندارند و معلولان برای ورود به جامعه دچار سخت ترین و شاید نیز ابتدایی ترین مشکلات هستند و آنان به دلیل بداندیشی مسوولان ذی ربط ترجیح می دهند در خانه بمانند و نوعی طرد شدگی از اجتماع را همراه با مشکلات روحی - روانی بسیار تجربه کنند. کافی است هنگام تردد در فضای شهری کمی عمیق تر به اطراف خود نگاه کنیم.
وضعیت پیاده روها، پله های گوناگون ، معماری نامناسب ادارات ، وزارتخانه ها، پارکها و وسایل عمومی نامناسب باعث شده است معلولان از حداقل و ابتدایی ترین حقوق خود بازبمانند و آنان خود را شهروندان درجه 2 کشور به حساب آورند.
این همه مشکل برای معلولان در حالی بوجود آمده است که ماده 2 قانون حمایت از حقوق معلولان تمامی وزارتخانه ها، سازمان ها، موسسات و شرکت های دولتی و نهادهای عمومی و انقلابی را موظف می کند که در طراحی ، تولید و احداث ساختمان ها، اماکن عمومی ، معابر و وسایل خدماتی به نحوی عمل کنند که امکان دسترسی و بهره مندی از آنها برای معلولان همچون افراد عادی فراهم شود و شهرداری های سراسر کشور نیز موظفند از صدور پروانه احداث و یا پایان کار برای آن مقدار از ساختمان ها و اماکن عمومی و معابر که استانداردهای تخصصی مربوط به معلولان را رعایت نکرده باشند، خودداری کنند. همچنین سازمان بهزیستی در قانون فوق موظف است بر امر مناسب سازی ساختمان ها و اماکن دولتی و عمومی دستگاه های مذکور در این ماده نظارت و گزارش اقدامات آنها را درخواست کند. این در حالی است که به گفته ابوالقاسم نجفی ، مدیرکل دفتر خدمات رفاهی و توانبخشی سازمان بهزیستی کشور، دستگاه های ذی ربط درباره تاکید ماده 2 قانون حمایت از حقوق معلولان همکاری مناسب و جدی با بهزیستی ندارند و حتی نهادهای خاص ، خود نیز از قانون سرپیچی می کنند. شهرداری یکی از نهادهای مورد تاکید این قانون است که به گفته نجفی در برخی موارد از قوانین سرپیچی می کند. شهرداری های سراسر کشور موظف هستند به مناسب سازی اماکن عمومی ، تجهیز و نصب چراغها و علایم راهنمایی مناسب در معابر عمومی ، برجسته سازی سطوح پیاده روهای نزدیک به تقاطع و پارکها و همچنین رفع موانع برای معلولان شده اند که نجفی معتقد است شهرداری همکاری مناسبی را در این زمینه با سازمان بهزیستی نداشته است و این در حالی است که هم اکنون و در شرایط فعلی نیز شاهد طرحهایی مثل فرهنگسراها، پارکها و اماکن عمومی نامناسب برای معلولان هستیم و شهرداری با دادن پایان کار و مجوز به این ساختمان ها این قانون را نادیده گرفته است.
برابری در حقوق شهروندان در هر جامعه ای بویژه برای معلول بقدری اساسی و ضروری تلقی می شود که در بند 25مصوبه سی و هفتمین اجلاس عمومی سازمان ملل در ارتباط با حقوق افراد معلول آمده است: اصل تساوی حقوق معلولان و افراد سالم حاکی از آن است که نیازهای تمام افراد جامعه از اهمیت یکسانی برخوردار است و رفع این نیازها باید اساس برنامه ریزی جوامع را تشکیل دهند این اصل حکم می کند منابع به گونه ای به کار گرفته شود که امکانات و فرصتهای یکسانی برای تمام افراد جامع تضمین شود.
این در حالی است که نجفی دیدگاه برخی مسوولان را نسبت به معلولان منفی می داند و می گوید: معلولان علاوه بر مشکلات اجتماعی دچار مشکلات فرهنگی نیز هستند. وقتی بنده به عنوان مسوول ، موضوع مناسب سازی ساختمان ها و نهادهای دولتی را با آقای مسوول آن وزارتخانه مطرح می کنم ، در جواب به ما می گویند مگر در سال چندمعلول به ما مراجعه می کنند که ما بخواهیم با هزینه های بسیار بالا ساختمان وزارتخانه خودمان را مناسب سازی کنیم. اگر معلولی هم مراجعه کرد، ما خودمان به در ورودی برای پاسخ به او مراجعه می کنیم.
نجفی معتقد است پاسخهای این چنینی از برخی دستگاه ها به دلیل ضمانت نداشتن اجرای قانون جامع حمایت از حقوق معلولان است ؛ زیرا هیچ نهادی به دلیل اجرایی نکردن آن توبیخ نمی شود. بنابراین برای اجرایی کردن این قانون با مشکلات بسیاری روبه رو هستیم. اما این پرسش مطرح می شود که مدیریت شهری کشور برای رفع مشکل تردد معلولان تاکنون چه اقداماتی انجام داده است؛
طبق آمار، شهرداری کشور، در سال گذشته بیش از یکهزار و 200 معبر در مناطق 22 گانه تهران با هزینه ای بالغ بر 47 میلیارد و 900 میلیون ریال برای تردد معلولان مناسب سازی شده است.

پاسخ به انتقاد بهزیستی


احمد نوریان ، معاونت اجتماعی شهرداری تهران بر گفته های سازمان بهزیستی خرده می گیرد و معتقد است بهزیستی به دلیل بی اطلاعی از عملکرد شهرداری اظهارنظر بی موردی می کند.
همه سازمان ها در احداث طرحهای شان موظف هستند بحث مناسب سازی اماکن و فضاهای عمومی را رعایت کنند و شهرداری نظارت کامل بر عملکرد ساختمان ها دارد و تیمهای عمرانی و ترافیکی مستقر در مناطق 22 گانه تهران با بررسی معابر مختلف شهر و براساس اولویت ها، مناسب سازی معابر را برای عوامل اجرایی تعیین می کنند.

فضاهای نامناسب شهری


به گفته محمودنژاد، مدیرعامل انجمن حمایت از حقوق معلولان ، این اقشار جزو ضعیف ترین و کم درآمدترین اقشار جامعه هستند که متاسفانه هیچ گونه اقدام جدی برای آنان نیز صورت نمی گیرد. به عقیده او، پیاده روها و معابر به قدری نامناسب است که حتی افراد سالم برای تردد با مشکلات فراوان مواجه هستند، چه رسد به معلولانی که از سلامت کافی برخوردار نیستند و تنها تفاوت در این زمینه میان معلولان و افراد سالم این است که افراد سالم با رویت مکانهای نامناسب ، مسیر بهتری انتخاب می کنند؛ اما معلولان نقش بر زمین می شوند. با این همه ، یکی از دلایل مهم حضور نیافتن معلولان در جامعه ، نامناسب بودن فضای شهری است.
همچنین پیگیری نکردن مسوولان اجرایی و مدیریت شهری باعث کندی روند مناسب سازی در شهر شده است ، اما با توجه به مشکلات فراوان معلولان و با توجه به این که قانون حمایت از حقوق معلولان روی کاغذ نیز نوشته شده است ، این پرسش پررنگ می شود که چه زمانی مسوولان امر حقوق معلول را محترم می شمارند و برای رفع مشکلات معلولان اقدامات اساسی انجام می دهند؛


تبسم هاشمی

مشکل حمل ونقل عمومی


حمل ونقل عمومی از دیگر مشکلات معلولان در فضای شهری است. آنان به گونه ای نامتناسب فقیر هستند و احتمال بیکار بودن این گروه در کشور بیشتر از دیگر گروههای اجتماعی است. این در حالی است که با توجه به نامناسب بودن فضای شهری و همچنین امکانات حمل ونقل عمومی ، معلولان بعضا به دلیل مشکلات مالی فراوان برای خروج از منزل باید هزینه گزافی را پرداخت کنند و این چنین است که آنان به دلیل وضعیت نامناسب مالی کمتر وارد جامعه می شوند و اکثرا نیز دچار مشکلات روحی روانی هستند. وعده های بسیاری در زمینه تردد معلولان با وسایل حمل ونقل عمومی 2 سال پیش از سوی شهرداری داده شد ؛ اما هنوز از تاکسی ها خبری نیست و به نوعی این نهاد مشکل مالی را بهانه ای برای رفع مسوولیت های خویش می داند.

newsQrCode
ارسال نظرات در انتظار بررسی: ۰ انتشار یافته: ۰

نیازمندی ها