حرفه‌ای‌گری؛ از شعار تا عمل

حدود اختیارات سرمربیان تیم‌های ملی و باشگاهی بخصوص در فوتبال، کاملا مشخص است. اگرچه سعی شده روشنفکرانه با بحث آزادی عمل مربیان برخورد شود؛ اما هر بار تصمیمی گرفته‌اند، سعی شده آن تصمیم‌ها با کدخدا منشی، شکسته یا وتو شود. هنوز مشاجره‌هایی که بر سر تصمیم کارلوس‌کی‌روش در مورد سیدمهدی رحمتی و دیگران صورت گرفت را فراموش نکرده‌ایم.

اینها به این دلیل بود که احترام به تصمیم سرمربی هنوز معنای درستی در فوتبال ما ندارد. حالا نوبت برانکو است تا تصمیم او درباره بازیکنان و بخصوص در مورد رامین رضاییان مورد نقد قرار گیرد. متاسفانه برخی‌ها تلاش می‌کنند ریش‌سفیدی کنند تا تصمیم سرمربی، اجرا نشود.

اتفاقاتی که در استقلال رخ داد نیز درس‌های خوبی به فوتبال ما داد تا ثابت شود باید به مربیان (فارغ از ایرانی یا خارجی بودن) احترام بگذاریم. اگر آنها را به عنوان افرادی متخصص قبول داریم که نیمکت‌ها را در تیم‌های ملی و باشگاهی به آنها می‌سپاریم، پس باید به تصمیم‌های این افراد هم احترام بگذاریم. دخالت در کار کسانی که با انتخابشان به تخصص‌ آنها مهر تائید زده‌ایم، نه حرفه‌ای است نه اخلاقی. باید بیاموزیم که مربیان با بازیکنان زندگی می‌کنند و از شرایط فنی و انضباطی آنها بیش از هر فرد دیگری اطلاع دارند. به اصول حرفه‌ای در هر عرصه‌ای پایبند باشیم و به تصمیم‌های حرفه‌ای احترام بگذاریم.

اعظم شیرویی - دکترای جامعه‌شناسی ورزشی