دولت ایالات متحده آمریکا از زمان تأسیس، براساس تفکرات و ارزشهایی بنیانگذاری شد که مهمترین ویژگی آن، بیتوجهی به واقعیتهای انسانی، جامعه و مذهب است. به عبارت دیگر، اساس حاکمیت این دولت بر کبر، زور، ظلم، استکبار و دشمنی با واقعیتها و بهویژه تقابل با مردم استوار است؛ واقعیتی که شاید کمتر به آن توجه شده باشد.
خاورمیانه... گاهی به نظر میرسد شبیه یک ساعت شنی غولپیکر باشد که کشتزارهای امید را به مرداب ناامیدی تبدیل میکند. هر لحظه که میگذرد، آدمها از دست میروند و شنهای درون ساعت، بیتفاوت جابهجا میشوند. هر رفتنی، ردپایی از خود بهجا میگذارد اما تفاوت اینجاست: شنها دوباره به جای خود بازمیگردند اما آدمها... آنها هرگز برنمیگردند. داستانشان در یک تیتر خلاصه میشود: «ساکن خاورمیانه».
به نقشه که نگاه میکنی، خط ساحلی جنوب ایران انگار زخمی است که التیام نمیپذیرد؛ زخمی از جنس آب و آتش و نمک. اینجا تنگستان است، خاکی که بوی باروت و شرجی میدهد. در این جغرافیای پر از نخل و خارا، قصهای تکرار میشود که در بطن خود یک پرسش بزرگ دارد: آیا مردی که از میان نخلستانها با تفنگ فتیلهای برمیخیزد، با آن فرماندهای که سینه به سینه مدرنترین ناوگان دنیا میدهد، از یک گوهرند؟
نام عبدالرحیم موسوی در تاریخ معاصر ایران گره خورده با دو نقطه عطف است؛ مسجد جمکران در قم و کوهستانهای کردستان. مردی که نذر پدر و مادرش، تولدش در سایه باران پاییز ۱۳۳۹ و اذان سیدی در آستانه انقلاب، مسیرش را از کلافهای رنگی کارگاه ریسندگی به میدانهای جنگ کشاند.
بعضی نامها بار تاریخ را بر دوش میکشند؛ نهفقط اسم که حماسهاند. تنگسیری، نامی است که از تنگسیر تنگستان برخاسته و در خاکوآب آبادان ریشه دوانده، نامی که هم بوی دریا میدهد و هم بوی باروت. علیرضا تنگسیری، کودکی که در طوفان و باران ششم فروردین در روستایی چسبیده به آبادان چشم به جهان گشود، سالها بعد فرمانده نیروی دریایی سپاه پاسداران شد. مردی که کوچههای تنگ آبادان را مثل کف دستش میشناخت، راههای دریایی را رهبانی میکرد و تنگه هرمز را زیر دید چشمان تیزبینش برد.
نقش بنیاد رودکی در این سالها در غنابخشی به حوزههای مختلف بهویژه موسیقی، انکارنشدنی است. از ساخت و نصب تندیسهای هنری «نقش و نغمه» و «صلح و دوستی» در سالی که گذشت در محوطه مرکز آفرینشهای هنری بنیاد تا تدوین برنامههای درازمدت برای دو ارکستر ملی و سمفونیک تهران و همینطور توجه به ساخت سردیس هنرمندان پیشکسوت که عمر و جوانی خود را صرف اعتلای فرهنگوهنر این مرزوبوم کردهاند.
عصر دیروز، ۲۸ فروردین ۱۴۰۵، تقاطع خیابانهای پرتردد بلوار میرداماد تهران، شاهد حضور گسترده اقشار مختلف مردم و چهرههای سرشناس کشور بود که برای شرکت در مراسم گرامیداشت شهید سیدکمال خرازی، راهی مسجد الغدیر شده بودند.
در میانه تنشها و درگیریهای نظامی، جبههای دیگر نیز فعال است؛ جبههای که نه با موشک و پهپاد، بلکه با تصویر، طنز و روایتهای کوتاه در شبکههای اجتماعی پیش میرود. در این میدان تازه، ویدئوهای لگویی و میمهای ساختهشده در ایران به یکی از ابزارهای قابل توجه برای بازنمایی جنگ تبدیل شدهاند؛ ابزارهایی که همزمان سرگرمکننده و البته پیامرسان هستند.
راهآهن ایران بهعنوان یکی ازمهمترین شبکههای حملونقل کشور، شریان بزرگی است که تپش زندگی اقتصادی، گردشگری و جابهجایی میلیونها مسافر و حجم عظیمی از کالا بر آن استوار است. ساختاری که هر گونه اختلال در آن میتواند روی بسیاری از استانها و هزاران کسبوکار که وابسته به خطوط ریلی برای اتصال به کریدورهای شمال–جنوب و شرق–غرب هستند، اثر مستقیم بگذارد.
دهههاست که ایران اسلامی، سرزمین دلاورمردان و شیرزنانی است که مرزهایشان را با خون خود نوشتهاند. یادمان هست روزهایی را که در نخستین جنگ تحمیلی، صدام با حمایت قدرتهای جهانی به خاک ایران حمله کرد و جوانانی با دستهای خالی، سینه سپر کردند. در جنگ تحمیلی سوم موسوم به جنگ رمضان اما دست جوانان خالی نبود. نیروهای مسلح ایران با اتکا به خداوند و پشتیبانی مردم توانستند تاریخ دیگری را در قدرتمندی ایران رقم بزنند.