نام عبدالرحیم موسوی در تاریخ معاصر ایران گره خورده با دو نقطه عطف است؛ مسجد جمکران در قم و کوهستانهای کردستان. مردی که نذر پدر و مادرش، تولدش در سایه باران پاییز ۱۳۳۹ و اذان سیدی در آستانه انقلاب، مسیرش را از کلافهای رنگی کارگاه ریسندگی به میدانهای جنگ کشاند.
بعضی نامها بار تاریخ را بر دوش میکشند؛ نهفقط اسم که حماسهاند. تنگسیری، نامی است که از تنگسیر تنگستان برخاسته و در خاکوآب آبادان ریشه دوانده، نامی که هم بوی دریا میدهد و هم بوی باروت. علیرضا تنگسیری، کودکی که در طوفان و باران ششم فروردین در روستایی چسبیده به آبادان چشم به جهان گشود، سالها بعد فرمانده نیروی دریایی سپاه پاسداران شد. مردی که کوچههای تنگ آبادان را مثل کف دستش میشناخت، راههای دریایی را رهبانی میکرد و تنگه هرمز را زیر دید چشمان تیزبینش برد.
نقش بنیاد رودکی در این سالها در غنابخشی به حوزههای مختلف بهویژه موسیقی، انکارنشدنی است. از ساخت و نصب تندیسهای هنری «نقش و نغمه» و «صلح و دوستی» در سالی که گذشت در محوطه مرکز آفرینشهای هنری بنیاد تا تدوین برنامههای درازمدت برای دو ارکستر ملی و سمفونیک تهران و همینطور توجه به ساخت سردیس هنرمندان پیشکسوت که عمر و جوانی خود را صرف اعتلای فرهنگوهنر این مرزوبوم کردهاند.
عصر دیروز، ۲۸ فروردین ۱۴۰۵، تقاطع خیابانهای پرتردد بلوار میرداماد تهران، شاهد حضور گسترده اقشار مختلف مردم و چهرههای سرشناس کشور بود که برای شرکت در مراسم گرامیداشت شهید سیدکمال خرازی، راهی مسجد الغدیر شده بودند.
در میانه تنشها و درگیریهای نظامی، جبههای دیگر نیز فعال است؛ جبههای که نه با موشک و پهپاد، بلکه با تصویر، طنز و روایتهای کوتاه در شبکههای اجتماعی پیش میرود. در این میدان تازه، ویدئوهای لگویی و میمهای ساختهشده در ایران به یکی از ابزارهای قابل توجه برای بازنمایی جنگ تبدیل شدهاند؛ ابزارهایی که همزمان سرگرمکننده و البته پیامرسان هستند.
راهآهن ایران بهعنوان یکی ازمهمترین شبکههای حملونقل کشور، شریان بزرگی است که تپش زندگی اقتصادی، گردشگری و جابهجایی میلیونها مسافر و حجم عظیمی از کالا بر آن استوار است. ساختاری که هر گونه اختلال در آن میتواند روی بسیاری از استانها و هزاران کسبوکار که وابسته به خطوط ریلی برای اتصال به کریدورهای شمال–جنوب و شرق–غرب هستند، اثر مستقیم بگذارد.
دهههاست که ایران اسلامی، سرزمین دلاورمردان و شیرزنانی است که مرزهایشان را با خون خود نوشتهاند. یادمان هست روزهایی را که در نخستین جنگ تحمیلی، صدام با حمایت قدرتهای جهانی به خاک ایران حمله کرد و جوانانی با دستهای خالی، سینه سپر کردند. در جنگ تحمیلی سوم موسوم به جنگ رمضان اما دست جوانان خالی نبود. نیروهای مسلح ایران با اتکا به خداوند و پشتیبانی مردم توانستند تاریخ دیگری را در قدرتمندی ایران رقم بزنند.
آذربایجانغربی امروز در شرایطی ایستاده که تجربه سنگین «دفاع مقدس سوم» را پشت سر گذاشته اما برخلاف بسیاری از مناطق آسیبدیده، این استان با اتکا به توان مرزی کمنظیر، ظرفیتهای عظیم صنعتی و معدنی، پتانسیل گسترده کشاورزی و فرصتهای رو به رشد گردشگری، خود را برای حرکت پرشتاب در مسیر توسعه اقتصادی آماده کرده است.
در سرزمینی که تار و پودش را ستونهای تاریخی نقش جهان رقم زده، جایی که نامش لرزه بر اندام قدرتهای جهانی انداخته، روایتی از مقاومت و ایثار آغاز میشود؛ روایتی از شبی که آسمان اصفهان به رنگ آتش درآمد اما دل مردمش هرگز. این داستان روایت آن روزهای سخت جنگ است؛ روزی که سی و هفتمین روز درگیری، سایه ترس و نابودی را بر فراز دشتهای اصفهان گستراند.
آشنایی من با دکتر خرازی به سال ۱۳۶۲ که ۲۱ ساله بودم برمیگردد. پاسدار جوانی که در بخش تبلیغات جنگ سپاه در فضای جنگ تحمیلی فعالیت میکرد آن موقع مدیرعامل سازمان خبرگزاری جمهوری اسلامی و رئیس ستاد تبلیغات جنگ بود و به همین دلیل ارتباط من با او بهصورت مستمر در فضای تبلیغات و کار رسانهای جنگ شکل گرفت. خبرگزاری جمهوری اسلامی قبل از انقلاب «خبرگزاری پارس» نام داشت با تعداد اندکی خبرنگار و دو خروجی به زبان فارسی و انگلیسی و فعالیت بسیار محدود که مطابق شرایط قبل از انقلاب بود.