۰۲ خرداد ۱۴۰۵ - ۱۰:۰۴
مدرسه شجره طیبه میناب هنوز بوی دفترهای خاکگرفته و کیفهای نیمهسوخته را میدهد. هنوز دیوارهای فروریخته مدرسه، صدای ماکان و کودکانی را در خود جای داده که محال است از حافظه مردم ایران پاک شود. دانشآموزانی که صبح نهم اسفندماه، با آرزوی ساختن آیندهای روشن پشت نیمکتهایشان نشسته بودند؛ اما موشکهای تاماهاک آمریکایی، پیش از آنکه زنگ آخر به صدا درآید، همه چیز را خاموش کردند. بااینحال، صدای میناب زیر آوار دفن نشد و واکنشهای گسترده بینالمللی به این جنایت نشان داد که یک دنیا نسبت به آن بیتفاوت نیست. از سخنگوی وزارت خارجه روسیه و نخستوزیر ایتالیا گرفته تا کن اوکیف، تفنگدار سابق نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا واکنشهایی که نشان داد جهان امروز بیش از گذشته نسبت به هزینههای انسانی جنگ حساس شده است. البته بماند که برد کوپر، فرمانده ستاد مرکزی ارتش آمریکا (سنتکام) در جلسه کمیته نیروهای مسلح مجلس نمایندگان آمریکا مسئولیت حمله به این مدرسه را نپذیرفت. بااینحال طبل رسوایی آمریکا در جهان طنین انداز شده و اندوه این جنایت، از مرزها گذشته و به گوش انسانهایی رسیده که درد کودکان را خوب میفهمند. و در میان این صداها، نام زنی از چین نیز شنیده میشود؛ خانم مندی ژو، اهل گوانگژوی چین که با اهدای ۵۰۰۰ دلار در پویش «فرشتههای میناب» شرکت و تلاش کرده سهمی در بازسازی مدرسه و بازگرداندن امید به کودکان مینابی داشته باشد. مادر خیری که تولد دخترش، نقطه عطفی برای این همدلی شده است. بانویی که که پیشتر نیز در پروژههای انساندوستانه و ساخت مراکز درمانی در مناطق محروم پاکستان نیز فعالیتهایی داشته است. درادامه با خانم مندی ژو گفتوگو کردهایم.