تیم ما با ترکیب میرزاپور ، نصرتی ، گل محمدی ، رضایی ، کعبی ، تیموریان ، نکونام ، مهدوی کیا ، کریمی ، معدنچی و هاشمیان به زمین رفته بود. پرتغال با مجموعه ای از ستارگان نامدار و گرانقیمت آمده بود که با هر قیمتی در این بازی پیروز شود و پس از 40 سال جواز صعود به دور دوم را دریافت کند. آنها پس از جام جهانی 1996 که با درخشش فوق ستاره ای مانند اوزه بیو (که دیروز در ورزشگاه بود) تا رده سوم جام جهانی پیش رفته بودند، حسرت صعود از دور دوم را در دل داشتند و پس از جامهای جهانی 86 و 2002 ، آمده بودند که در دومین بازی جشن صعود بگیرند. در برابر اسکولاری که تمام جسارت خود را به تیم تزریق کرده بود ، برانکو دستور دفاع مطلق داده بود تا تیم ما فقط برای باز نشدن دروازه اش مبارزه کند نه گشودن دروازه حریف . این سیاست تا دقیقه 63 جواب داد ولی با گل دکو و پس از آن گل دقیقه 80 رونالدو (پنالتی)، تمام نقشه های آمیخته با احتیاط و ترس برانکو به باد رفت تا ما نه از دور مقدماتی صعود کنیم و نه فوتبال زیبایی ارائه دهیم. با آنکه ستاره های ارزشمندی داشتیم ، جام را این گونه به پایان رساندیم. هیچ حرفی برای گفتن نداشتیم در صورتی که فوتبال ما یک دنیا حرف دارد.
ایران - پرتغال از نگاه آمار
شاید تعداد خطاهای بیشتر پرتغالی ها تنها نکته قابل ملاحظه برای ما باشد که البته آن هم امتیاز مثبتی به حساب نمی آید. اختلاف فاحش 2 تیم در درصد مالکیت توپ به چشم می آید: پرتغال 63 درصد و ایران 37 درصد. حتی در بازی های یک طرفه ترینیداد با سوئد و صربستان با آرژانتین هم چنین آماری برای تیم مدافع ثبت نشد. ترینیداد در بازی با سوئد 4 درصد و صربستان مقابل آرژانتین 42 درصد صاحب توپ بودند اما تفکرات دفاعی برانکو به بازیکنان خلاق و با تکنیک ایران اجازه نداد تا بیشتر از 33 درصد توپ را تصاحب کنند. ما فقط 19 دقیقه توپ را در اختیار داشتیم و با این زمان اندک نباید هم انتظار نتیجه ای بهتر از شکست 2 بر صفر مقابل پرتغال داشته باشیم . آنها برای زدن این 2 گل به ایران 32 دقیقه توپ را در اختیار داشتند. 10 شوت بر دروازه میرازپور زدند و 13 کرنر روی دروازه ایران ارسال کردند. در مقابل ایران فقط یک شوت به سمت دروازه ریکاردو زد و یک کرنر روی دروازه او فرستاد تا سهم ما از بازی با پرتغال اندک باشد. آنالیز نفر به نفر تیم ملی ایران ، نشان می دهد که حسین کعبی ، جنگنده ترین سفیدپوش میدان بود. او 5 بار حمله پرتغالی ها را با خطا ناتمام گذاشت تا نتیجه از این سنگین تر نشود. محمد نصرتی و مهرزاد معدنچی هم جزو بازیکنان تاثیرگذار تیم ملی مقابل پرتغال بودند ، چرا که بیشتر از سایرین با خطا متوقف شدند. پس از لوئیز فیگو و کریستیانو رونالدو که به ترتیب 7 و 6 بار با خطا نقش بر زمین شدند بیشترین خطا روی نصرتی (5 بار) و معدنچی (4 بار) اتفاق افتاد. کم اثرترین بازیکن ایران هم علی کریمی بود. جلوی نام کریمی در آنالیز بازی او توسط سایت فیفا هیچ علامتی به چشم نمی خورد.