فراموشی کابوس یکشنبه

شاید اگر بازی با مکزیک نیمه اولی با آن کیفیت نمی داشت ، فوتبالدوستان ایرانی با توجه به اطلاعاتی که از سایت و روزنامه و رسانه گرفته بودند ، با شکست ایران مقابل تیم چهارم دنیا کنار می آمدند اما حقیقت این فوتبال کمی آزاردهنده تر از وقایع معمولی رقابت های دیگر بود و به همین دلیل باید از چند زاویه به آن نگاه کرد.

کد خبر: ۹۹۳۱۹

1- با آن که 8 سال از جام جهانی 98 می گذرد ، هنوز حسرت بازی با آلمان رهایمان نکرده است. دیداری که اگر شیفته نام حریف نمی شدیم و در نیمه دوم کمی ترس را کنار می گذاشتیم ، حداقل بازنده آن نبودیم . به نظر می رسد فوتبالدوستان ایرانی باید حسرت یک مسابقه بزرگ دیگر را نیز تا سالها به دل داشته باشند. دیداری که حریف نامدار در آن ، بزرگی نکرد و برد. بپذیریم که مکزیک ، تیم چهارم دنیا ، نماینده کنکاکاف در جام کنفدراسیون ها که همه بزرگان را جان به لب کرد با یک سوم توان واقعی خود وارد میدان شد و اگر کمی احتیاط فلج کننده و ترس بی دلیل خود را کنار می گذاشتیم ، براحتی از این تیم امتیاز می گرفتیم . فراموش نکنیم که ترینیداد و توباگو با چاشنی جسارت ، سوئد مغرور را ناکام گذاشت اما تیم ما پس از یک نیمه طلایی ، اختیار و نتیجه بازی را به یکباره تقدیم حریف کرد.
2- مشخص نیست در فاصله 2 نیمه چه اتفاقی برای تیم ما افتاد. برخی کارشناسان معتقدند توان جسمی بازیکنان ما به 50 درصد و کمتر از آن کاهش یافت اگر این گونه باشد ، کادر فنی مقصر است . برخی دیگر می گویند تیم ما به تساوی قناعت کرد که اگر این فرضیه درست باشد نیز کادر فنی مقصر است . برانکو در لحظاتی که لاولپه در تلاش برای تغییر جریان بازی به سود تیم خود بود ، محو جریان بازی شد ولی حرفه ای ، کسی است که در بدترین شرایط بهترین تصمیم را بگیرد. او پیش از آن که نظم تیم ما به دلیل یکی دو اشتباه شخصی از هم بپاشد ، می توانست با ایجاد چند تغییر وضعیت مسابقه را به سود خود کند. برانکو با دست نزدن به کاپیتان و صدور اجازه بازی 55 دقیقه ای برای کریمی که به دلیل مصدومیت و مشکلات فراوان آن در یک ماه اخیر از شرایط عادی خود نیز فاصله گرفته بود ، عملا تیم ما را به زانو در آورد.او هنوز هم درگیر لجبازی های همیشگی خود با خبرنگاران ایرانی است و شاید هنوز هم نمی خواهد بپذیرد فوتبال امروز نام نمی شناسد. بهترین بازیکن ایران بی شک آندرانیک تیموریان بود که موثر و مفید بازی کرد ، با آن که نه نام داشت و نه تجربه بازی در جام جهانی.
3- معمولا جام جهانی ، برای معرفی چهره های تازه به فوتبال دنیاست. با این وصف تلاش برای بهره گیری از ستاره های جوان و باانگیزه کاری کاملا منطقی است . استفاده از آندرانیک تیموریان یکی از 5 تصمیم شجاعانه برانکو در 5 سال اخیر بود. حضور بازیکنانی نظیر مسعود شجاعی ، رسول خطیبی و آرش برهانی (کمی زودتر) می توانست نمره فنی سرمربی تیم ایران را بالا ببرد. اتفاقی که هرگز نیفتاد. برانکو حتی برای حفظ تساوی هم راه مناسبی را انتخاب نکرد. او می توانست سهراب بختیاری زاده را وارد زمین کند تا کار دفاعی تیم ، لایه های بیشتری پیدا کند.
4- بازی با مکزیک با وجود همه تلخی اش به پایان رسیده و حالا وظیفه داریم به 2 بازی پیش رو نگاه کنیم : بازی با پرتغال و دیدار با آنگولا. این 2 مسابقه می تواند ما را از روی زمین بلند کند. بهترین کار فراموش کردن بازی با مکزیک است . انتخاب مناسب ، ترکیب درست ، هوشیاری در زمان مسابقه نه بهت در مواقع خطر تعویض های بهنگام و صدور دستورهای صحیح و سریع می تواند ما را به کسب امتیاز و برد در 2 بازی آینده امیدوار و نزدیک کند.