این کارگردان سینمای ایران بعد از دیدن فیلم «نفس» در یادداشتی که اختصاصا در اختیار ایسنا قرار داد، نوشت: «نفس» را دوبار دیدم، فارغ از منظر نقد، که منتقد نیستم، به عنوان یک بیننده میشود با فیلم رفت و لحظاتی برگشت تا نشانههای از یاد رفته تاریخ و وقایع اجتماعی گذشتهای نه خیلی دور را در سادهترین دقایق معصومیت دخترانه مزمزه کرد و ذهن را پرواز داد و من این پرواز را دوست داشتم. انقلاب و جنگ را از فرعیترین و پنهانترین روزنههای زندگی مردمان ساده این سرزمین دیدن، بیتحلیل و تفسیر. عشق و عاطفه، ماندگارترین جوهرههای بشری که در کوران تحولات فرهنگی، اجتماعی و تاریخی همچنان باقی میماند و در عمیقترین لایههای وجود آدمی، انسانها را به پیوندی مشترک میرساند.
«نفس» از هر موقعیتی برای نقب زدن به لایهای دیگر بهره میگیرد، گاه حتی کمارتباط با موقعیت اصلی، اما فیلمساز که منشأ حرکتش از ادبیات و رماننویسی است ابایی از این پرداخت ندارد که مدعی روایت قصهای از شروع تا به پایان با اتکا به محور مختصات فیلمنامه نباشد، اما بیننده را با چهل تکهای از یادهای تلخ و شیرین به فراموشی سپرده شده، همراه کند. به گزارش ایسنا، «نفس» جدیدترین ساخته نرگس آبیار این روزها بر پرده سینماها اکران شده است.
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم