برابر فحاشی‌ها فقط خندیدم

یا این حرف‌ها در شأن والیبال است؟

من نمی‌فهمم چرا باید در ورزش به خانواده‌مان بی‌احترامی شود. مگر می‌شود حرف‌های رکیک را تحمل کرد؟ چرا ما باید راحت از این قضیه رد شویم و بگوییم بدترین حرف‌هایی که می‌شنویم، فحش نیست. وقتی ناظر بازی اهانت‌های این هفته‌ها را فحش نمی‌داند، نمی‌دانم باید به این برداشت خندید یا گریه کرد؟ ما خانواده‌هایمان را از سر راه نیاورده‌ایم که مثل آب خوردن به آنها فحش می‌دهند و کک کسی هم نگزد.

انگار این حرف خیلی برای شما سنگین تمام شده؟

آخر چرا؟ عواقب مصاحبه آقایان این می‌شود که چهارشنبه هفته پیش در ارومیه از اول تا آخر بازی به من فحش دادند، اما یک کلام حرف نزدیم. بعد از بازی هم سکه، پیچ و در بطری به سرمان ریختند. چرا باید کسی که بازی را کنترل کند و حواسش به بازیکنان باشد این حرف‌ها را بزند؟ اگر کسی خدای ناکرده به خود همین آقا فحش بدهد و بگوید بی غیرت، چه عکس‌العملی نشان می‌دهد؟ چه کار می‌کند؟

مثل این که دل پری از این قضایا داری؟

فحاشی در سالن‌های والیبال شهرها عادت بدی شده است. بجز دو سه شهر، در بقیه سالن‌ها با فحش‌هایی که تماشاگران می‌دهند، جو سالن‌ها خیلی بدتر از استادیوم‌های فوتبال شده. همیشه اولین قربانی‌ها هم ملی پوشان هستند. چرا؟ نمی‌دانم.

درست است این بار هم در ارومیه حسابی از خجالت شما درآمدند؟

دقیقا. البته من قبل از رفتن به ارومیه می‌دانستم به من فحش می‌دهند. دقیقا این مساله از فینال دو سال قبل باب شد که تیم شهرداری ارومیه به پیکان باخت. در حالی که نه من سر پیاز بودم و نه ته پیاز، اما بعد می‌گفتند من مسبب باخت شهرداری ارومیه شدم. این بار هم از اول بازی تا آخر شعر خواندن و فحاشی کردند و من هم خندیدم. خندیدم به حال والیبال. به حال آنها که جلوی این مسائل را نمی‌گیرند. نه من که حتی سیدموسوی و فرهاد قائمی هم می‌دانستند فحش می‌خورند.

نمی‌ترسی به خاطر این حرف‌ها به کمیته انضباطی بروی؟

من دلم می‌خواهد ناظران هم خودشان را به جای ما بگذارند و ببینند با آن همه فشار بازی، خودشان این فحاشی‌ها را بشنوند چه حالی می‌شوند. چه کار می‌کنند. ما هم آدم هستیم‌. سنگ نیستیم‌. چقدر می‌توانیم تحمل کنیم و دم نزنیم؟ بالاخره جایی تحمل ما هم تمام می‌شود. می‌دانم فردا کمیته انضباطی تشکیل می‌دهند، اما ناظران مثل کبک سرشان را زیر برف کرده‌اند. اگر واقعا حرف‌های رکیک را نمی‌شوند چرا ناظر می‌شوند؟ ما خودمان را گول می‌زنیم و وقتی کل سالن فحش می‌دهند می‌گوییم چند نفر بودند تا بلکه قضیه درست شود. اما برای چه کسی مهم است. بعد هم کمیته انضباطی ما را ده‌میلیون جریمه می‌کند.

این اتفاقات از کجا نشات می‌گیرد؟

من نمی‌دانم. فقط می‌دانم ملی‌پوشان سرمایه‌های والیبال هستند. همان‌هایی که وقتی در تیم ملی بازی می‌کنیم به به و چه‌چه برایمان می‌کنند، اما در باشگاه‌ها فحش می‌دهند.

آنها که این شعارها را می‌دهند، واقعا تماشاگر والیبال هستند؟

آنها که این‌طور فحش نثار ما می‌کنند، واقعا بی‌انصاف هستند. این کار نامردی است. هرچند ما هم نمی‌توانیم کاری کنیم، زیرا حرف بزنیم آدم بد می‌شویم .

به نظر شما چه کسی می‌تواند این غائله را ختم کند؟

خواهش من از آقای داورزنی این است که خودش به این مسائل ورود کند. چه اشکالی دارد رئیس فدراسیون دخالت کند تا جدی‌تر با خاطیان برخورد شود.