چرا مردان چشم چرانی می‌کنند؟

چنین افرادی معمولا قادر به کنترل نگاه‌های خود نیستند و با نگاه کردن سعی می‌کنند نیازهای درونی خصوصی یا عاطفی خود را تامین کنند یا این‌که به دنبال برقراری یک رابطه عمیق با یک شخص یا اشخاص هستند. اما احساس این افراد با نگاه کردن به یک فرد اقناع نمی‌شود و به همین دلیل نگاه‌شان همیشه به سمت افراد دیگر برمی‌گردد.

این مساله چند علت دارد. یک علت آن به این‌ برمی‌گردد که او رابطه احساسی و عاطفی و خصوصی مناسبی با همسرش ندارد. کمبود اعتماد به نفس و نداشتن جرات در برقراری ارتباط با دیگران نیز یک علت دیگر اختلال چشم‌چرانی است و فرد با این عمل سعی می‌کند دنیای درون خود را آرام کند. گاهی چشم‌چرانی یک رفتار آموخته شده است.

یعنی فرد در موقعیت‌های مختلف این رفتار را نشان داده و پس از مدتی به آن عادت کرده است. برای بعضی‌ها این رفتار مثل یک بازی روانی است و از این‌که دیگران را مورد نگاه‌های تیز و خیره خود قرار دهند، لذت می‌برند.

بعضی وقت‌ها چشم‌چرانی در نتیجه عدم‌کسب موفقیت‌های لازم در زندگی است و حال این فرد از این حربه برای نفوذ در دیگران استفاده می‌کند تا به نوعی حس برتری‌جویی و تسلط‌جویی را نشان دهد. گاهی افراد با چشم‌چرانی دنبال جلب توجه هستند، گاهی هم این رفتار جنبه انتقام دارد. یعنی فرد به خاطر ضربه‌هایی که در زندگی خود خورده‌ یا مشکلاتی که در تعامل با جنس داشته‌. به این روش پناه ببرد و انتقام خود را از دیگران گیرد. چرا که با گرفتن انتقام نوعی احساس رضایتمندی به او دست می‌دهد.

چشم‌چرانی علاوه بر اینها گاهی در نتیجه افکار وسواس‌گونه است. یعنی فرد به‌طور مرتب به افراد مختلف نگاه می‌کند بدون این‌که قصد سوءاستفاده داشته باشند. نکته مهم در این خصوص تشخیص مرز میان نگاه کردن و اختلال چشم‌چرانی است. فرد چشم‌چران با نگاه کردن اقناع نمی‌شود و تحت هیچ شرایطی دست از انجام این رفتار برنمی‌دارد و مدام از فردی به فرد دیگر منتقل می‌شود. حتی گاهی می‌بینیم که دیگران به فرد چشم‌چران تذکر می‌دهند، اما او بازهم به رفتار خودش ادامه می‌دهد. اما در نگاه‌های عادی این مولفه‌ها مشاهده نمی‌شود و این احتمال وجود دارد که ذهنیت فرد درگیر مشکلات خودش است، اما ناخودآگاه روی کسی ثابت مانده یا در اصطلاح به او زل زده است. اگر این رفتار از فردی به فرد دیگر منتقل نشود و مرد نگاهش را از زنی به زن دیگر منتقل نکند، می‌توانیم بگوییم نگاهش عادی بوده و چشم‌چران نیست. درمان این اختلال نیز با استفاده از روان درمانی و مشاوره است و در برخی موارد لازم است که روانپزشک نیز مداخلات دارویی انجام دهد.

دکتر پرویز رزاقی - روان‌شناس