در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
چه کسی این مدال را می خواهد؛
پس از المپیک ، بازیهای آسیایی مهمترین رویداد ورزشی برای کشورهای قاره پهناور دنیا محسوب می شود. این بازیها هر 4سال یک بار برگزار می شود، مثل المپیک.
ایران هم مثل بقیه آسیایی ها، در بازیهای آسیایی 2006دوحه حضور دارد. مسوولان کمیته ملی المپیک و سازمان تربیت بدنی ایران که نمی خواهند در این کورس از بقیه عقب بمانند، برای کسب مدال بیشتر و جایگاهی قابل توجه به سیاست اعزام مدال آوران به دوحه تاکید می کنند، مثل بقیه کشورها؛ هرچند اعزام بر مبنای این سیاست که در واقع ادامه روند قبلی محسوب می شود.
در چنین دیدگاهی اولویت با تیمهایی است که شانس مدال گرفتن ورزشکاران ملی آن حتمی است ، اما این به معنای حذف بقیه ورزشکاران نمی تواند باشد.
همان طور که محمد علی آبادی ، رئیس سازمان تربیت بدنی می گوید: «این طور نیست که تنها با هدف مدال آوری به مسابقه برویم و جوانگرایی را فراموش کنیم ، بلکه آنچه من از فدراسیون ها و کمیته ملی المپیک خواسته ام ، دسته بندی فدراسیون هاست تا روشن باشد در کدام مسابقه با هدف مدال آوری ، در کدام یک برای کسب تجربه همراه با مدال آوری و در کدام مسابقه فقط برای تجربه شرکت می کنیم.
تعریف این قضیه را هم به عهده کمیته ملی المپیک و فدراسیون ها گذاشته ایم. اگر این دسته بندی برای ما روشن شود آن گاه در همه زمینه ها رشد صعودی خواهیم داشت».
بحث مدال آوری و اولویت اعزام مدال آوران به مسابقه ها برای امروز و دیروز نیست ، البته بجز 4سالی که امیرحسینی ، دبیرکل کمیته ملی المپیک بود و خیلی روی این سیاست اصراری نداشت ، تا جایی که ویگن شهبازیان ، نماینده تیروکمان ایران در همان شروع فعالیت این رشته به بازیهای بانکوک اعزام شد.
همین مساله انگیزه زیادی به کمانداران داد و باعث شد مجید میررحیمی ، چند سال بعد نفر دهم آسیا شود. از سال 2000به بعد و با روی کار آمدن بهرام افشارزاده این سیاست پررنگ تر شد.
این مساله هم مثل همه مسائل دیگر موافقان و مخالفان خودش را دارد. بعضی موافقان مدال آوری را هدف حضور در رقابت هایی مثل بازیهایی آسیایی می دانند، اما بعضی ها هم به آن اعتقادی ندارند؛ چراکه این بحث ، بحث همیشگی ورزش و مختص همه کشورهاست ، هرچند 3دیدگاه درباره مدال آوری کشورها وجود دارد؛ اول ، کشورهایی که از نظر مدال اشباع شده اند.
به همین علت ورزشکاران را به دلیل نگرفتن مدال در مسابقه ها محاکمه نمی کنند، مثل ژاپن . دوم ، یک سری کشورها هم به دلیل این که هیچ رقابتی میان فدراسیون های آن وجود ندارد، پس مدال آوری هم چندان اهمیت ندارد.
به عنوان مثال در هند برای ورزش هزینه می شود اما حساسیتی برای گرفتن مدال وجود ندارد، اما بعضی کشورها مثل ما که برخی رشته هایشان المپیکی هستند با مدالی که در المپیک می گیرند، سر خود را بالا نگه می دارند. این قضیه بیشتر بر جنبه سیاسی ورزش تکیه می کند، مثل کوبا که به خاطر مسائل سیاسی اش با امریکا سعی می کند در المپیک بخصوص یک گام جلوتر از امریکا باشد.
شاید ایران از نظر سیاسی مثل کوبا نباشد. به هر حال باز هم به خاطر رقابت سیاسی با بعضی کشورها و کسب مدال در مسابقه های مختلف و بویژه المپیک می تواند ما را جلو بیندازد.
شاهرخ شهنازی ، رئیس فدراسیون پینگ پنگ یکی از موافقان این مساله است. هنوز معلوم نیست ملی پوشانش جزو اعزامی ها قرار بگیرند. با این حال او می گوید: من موافق اعزام مدال آوران به دوحه هستم.
مدال آوری هدف است و درواقع مدال ، نمایش قدرت هر تیم محسوب می شود. حسین جلالی هم تا حدی موافق اجرای این سیاست است.
او می گوید: اولویت اعزام با ورزشکاران مدال آور است ، اما سازمان باید به فدراسیون هایی که در حال پیشرفت هستند هم توجه کند؛ هر چند بازیهای آسیایی دوحه 2006میدان تجربه نیست و تیمهایی باید در آن شرکت کنند که می توانند روی سکو بروند، اما اگر ورزشکاران یا تیمهایی هستند که می توانند جزو 8تیم یا 8نفر اول آسیا باشند باید در فهرست اعزامی ها قرار بگیرند. به نظر من آیتم جوانی ، رکورد و میزان پیشرفت را کمیته ملی المپیک و سازمان باید برای اعزام رشته ها به دوحه در قطر بگیرند.
در هر حال هر تصمیمی که گرفته شود، فدراسیون ها تابع آن هستند. گرفتن نتیجه در مسابقه های مهم برای همه کشورها اهمیت زیادی دارد؛ اما اگر قرار بود کشورها در اعزام ورزشکارانشان به رقابت های بین المللی مدال آوری را یک هدف غایی تلقی می کردند حضور 190کشور در المپیک معنا نداشت ، در حالی که طبق سیاست نتیجه گرایی ، المپیک ها، مسابقه های جهانی و آسیایی محلی برای تجربه نیست ، اما هر مسابقه ای تجربه نویی دارد. بعضی ها معتقدند سیاست نتیجه گرایی ، ورزشکاران را تنها گلادیاتور می داند.
وحید مرادی ، رئیس فدراسیون شنا یکی از مخالفان سیاست مدال آوری است. زیرمجموعه او که با درخشش در مسابقه های مختلف شانس حضور در دوحه را دارند، در این باره می گوید: سیاست نتیجه گرایی در ورزش لطمه زیادی به پیکره ورزش قهرمانی زده است.
مسوولان سازمان تربیت بدنی ، کمیته ملی المپیک و فدراسیون های ورزشی باید سعی کنند این معضل را از ورزش پاک کنند.
این سیاست خام نشات گرفته از بعضی تفکرات سیاسی است ، در حالی که این سیاست با آموزه های اخلاقی و دینی تضاد دارد. سیاستی که ورزشکار باید در هر میدانی پیروز شود با منشور المپیک هم مغایرت دارد و تنها به نفس مبارزه اهمیت می دهد بدون توجه به رنگ ، نژاد، کشور و حتی ورزشکاران ، نفس مبارزه مهم است و از طرفی گرفتن مدال هم شیرینی خاصی دارد.
در این حال نباید مانع حضور ورزشکارانی که زحمت کشیده اند و رشد کرده اند شد. باید کنار ورزشکارانی که قابلیت بالایی دارند، آنهایی را که می توانند 8نفر اول یا تیمهایی که در ردیف 8تیم اول آسیا قرار می گیرند را نیز اعزام کرد.
محمود مشحون ، رئیس فدراسیون بسکتبال هم اعتقادی به اعزام مدال آوران صرف ندارد: همه ورزش مدال نیست و سیاست ما در ورزش باید فراتر از آن باشد. محمد رضا یزدانی خرم ، رئیس فدراسیون والیبال یکی از مخالفان جدی تیم مدال آوری و اعزام مدال آوران به بازیهای آسیایی دوحه است : این که هر ورزشکار یا تیمی باید از هر مسابقه با مدال برگردد برای ورزش مهم است.
در همین والیبال که یک رشته گروهی است باید انتظار نتایج بزرگ آن هم با این امکانات کم داشت. ما سعی کرده ایم نگاه تیم ملی و باشگاهی ما در مسابقه های بین المللی به مسکو باشد، اما این که در هر مسابقه مدال بگیریم ، انتظار درستی نیست.
به نظر او پاداشی که برای ورزشکاران و تیمهای مدال آور در این بازیها تعیین می شود، انگیزه اصلی را برای کسب مدال به ملی پوشان می دهد: اگر برای مسابقه های آسیایی قطر و المپیک به دنبال کسب مدال هستیم باید از حالا تکلیف خود را روشن کنیم.
باید از امروز اعلام کنیم که هر ورزشکار یا تیمی که یکی از مدالهای المپیک یا بازیهای آسیایی را بگیرد چه جایزه ای به او داده می شود. همین مساله تکلیف ورزشکاران را روشن می کند. آنها با اشتیاق بیشتری از زندگی خود گذشته و به مدال فکر می کنند.
به نظر می رسد تنها گرفتن تعداد بیشتر مدالها نباید موردنظر باشد بلکه رنگ مدالها و جایگاه ایران در جدول رده بندی هم نکته ای است که نباید به بهانه تعداد مدالها از آن غافل شد.
در بازیهای غرب آسیا با این که مسوولان پیش بینی کرده بودند 35مدال از این بازیها می گیریم و برای آنها این تعداد راضی کننده بود، 69مدال گرفتیم و مقامی بهتر از پنجمی به دست نیاوردیم.
احمد دنیا مالی ، رئیس فدراسیون قایقرانی هم با اعزام مدال آوران موافق است ، به شرطی که : فکر می کنم سازمان تربیت بدنی و کمیته ملی المپیک روی اعزام مدال آوران به دوحه نظر دارند.
این طبیعی است که شانس اعزام به آنهایی داده شود که می توانند مدال بگیرند. یعنی هر فدراسیونی باید به سطحی برسد تا بتواند از نام ایران دفاع کند.
بعضی فدراسیون ها ضعیف تر هستند پس طبیعی است که اعزام نشوند. قایقرانی از جمله رشته هایی است که تا به حال در بازیهای آسیایی مدال نگرفته است ، اما اعزام می شود.
این به معنی حمایت سازمان از قایقرانی است. با این حال نباید به تعداد زیاد مدالها دلخوش بود، بلکه باید به رنکینگ ایران اهمیت داد. در بازیهای آسیایی تایلند، ایران تیم هفتم آسیا بود. در بوسان با این که تعداد مدالها بیشتر، اما مقامی بهتر از دهم آسیا به دست نیاوردیم. این به دلیل تنوع رشته هاست که تعداد مدالها را زیاد می کند.
برای فعال شدن همه رشته ها، فدراسیون ها به بودجه و برنامه ریزی نیاز دارند تا پابه پای بقیه کشورها پیش روند و توان مقابله با آنها را داشته باشند.
فقط 9ماه تا شروع بازیهای آسیایی دوحه 2006مانده است ، در حالی که سازمان تربیت بدنی و کمیته ملی المپیک با راه اندازی ستاد بازیهای دوحه پکن ، نشان داده بر کار فدراسیون ها و شیوه آمادگی آنها نظارت دارد. هنوز تکلیف تیمهای اعزامی معلوم نیست. سازمان تربیت بدنی و کمیته ملی المپیک هنوز مشخص نکرده اند.
چه تیمهایی اعزام می شوند، هر چند از پیش اعلام شده مردان در 17رشته و زنان در 13رشته در بازیهای آسیایی دوحه 2006حاضر می شوند اما همه ورزشکاران فعلا فقط تمرین می کنند.
رضا قراخانلو رئیس کمیته ملی المپیک ، مدال آوری را محور اصلی برای اعزام می داند نه حتمی. او می گوید: نظر کارشناسی من این است که برای این مسابقه ها حداقل 3شاخص خاص داشته باشیم که بحث مدال آوری محور اصلی آن باشد.
باید اجازه داد فدراسیون هایی که کسب عنوان اول تا ششم را قطعی می دانند در این بازیها حاضر شوند. رشته های مدال آور جای خود دارند، اما رشته هایی که پیشرفت خوبی داشته اند هم باید مورد توجه جدی باشند؛ به عنوان مثال تلاش شناگران برای حضور در فینال مسابقه های آسیایی ، راه آینده را هموارتر می کند.
هنوز معلوم نیست چه تیمهایی به طور حتم به دوحه اعزام می شوند. سازمان تربیت بدنی قرار است پیش از پایان سال 84اسامی اعزامی ها را اعلام کند.
با این حال ملی پوشان همه رشته ها طبق برنامه فدراسیون ها تمرین می کنند؛ هر چند از این نکته نباید غافل شد که اعزام مدال آوران موفقیت کاروان ورزشی ایران را در دوحه تضمین نمی کند.
مهری رنجبر 
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
فارسی، زبان گفتوگوی جهان
معاون وزیر بهداشت:
