گزارش جام‌جم از بررسی عملکرد خانه سینما در رسیدگی به اوضاع معیشتی و شغلی بازیگران

هزار و یک درد اهالی خانه سینما

خانه سینما به عنوان تنها نهاد صنفی سینماگران ایران همواره محلی برای تامین خواسته‌های سینماگران بوده، اما بعضا و در دولت‌های مختلف به دلیل رسیدگی نکردن به مسائل صنفی و جهتگیری‌های سیاسی و جناحی به انحراف کشیده شده و مورد سوال اهالی این صنف قرار گرفته است.
کد خبر: ۹۲۲۰۶۰

به عنوان مثال، سال گذشته وقتی مسعود جعفری‌جوزانی «ایران برگر» را روی پرده سینماها داشت، خطاب به رضا میرکریمی، مدیرعامل خانه سینما گفت: امیدوارم به دنبال انداختن عکس یادگاری با کسانی که فقط در پی جمع کردن رای مردم هستند نباشید. به مشکلات اهالی سینما و مسائل صنفی بپردازید و در عمل نشان دهید که متفاوت هستید. این کارگردان صاحب نام کشورمان با انتقاد از اداره خانه سینما به روش قبل توضیح داده بود: تا به حال که تغییری ندیدیم. تغییر در این حد بوده که خانه سینما از تعطیلی به بازگشایی رسیده و کسانی که در این دعوا شرکت داشتند به عنوان فاتحان دولت جدید آنجا را به دست گرفتند. همان‌طور که در دوره قبل روش غلط بود در این دوره هم نادرست است. سینما متعلق به شخص و گروه خاصی نیست بلکه متعلق به خانواده و اهالی سینماست.

این در حالی است که به‌واسطه تعامل مثبت خانه سینما و سازمان سینمایی وعده‌های زیادی به سینماگران داده می‌شد که از مهم‌ترین آنها تامین معیشت و نیازهای اهالی سینما بود. بر این اساس مدیران ذی‌ربط وعده داده بودند با توجه به تعداد زیاد سینماگران بیکار در کشور تمهیداتی بیندیشند تا فقط اعضای صنوف خانه سینما در طرح‌های سینمایی حضور داشته باشند و درِ این حوزه به روی بی‌سوادان بسته شود، اما زهی خیال باطل! متاسفانه امروزه تعداد سینماگرانی که به ورطه بیکاری دچار شدند به قدری زیاد است که دیگر قابل شمارش نیست و بدتر آن‌که این اوضاع در حالی رقم خورده که اگر متولیان در صرف بودجه بهتر کار می‌کردند، حال و روز بسیاری از سینماگران چیزی نبود که الان هست.

امروز خیلی از اعضای خانه سینما شاکی هستند و صدایشان به هیچ جا نمی‌رسد! آنها با مشکلات عدیده‌ای دست به گریبانند و از این گلایه دارند که با وجود پرداخت حق عضویت، این نهاد تنها برای دریافت مالیات با آنها تماس می‌گیرد و حتی در مواقعی که مشکلات آنها رسانه‌ای می‌شود هم حالی از آنها نمی‌پرسند!

ماهانه 180 هزار تومان می‌گیرم

رضا ناجی، بازیگر فیلم‌های سینمایی «نهنگ عنبر»، «بید مجنون»، «تولد یک پروانه» و... درباره عملکرد خانه سینما توضیح داد: تا جایی که اطلاع دارم خانه سینما بسیاری از هنرمندان را بیمه کرده، اما متاسفانه به‌قدری که لازم است به آنها توجه نمی‌شود. از چند سال پیش وزارت ارشاد هم موسسه هنرمندان پیشکسوت را با هدف رسیدگی به اوضاع هنرمندانی که درجات هنری کسب و افتخارآفرینی کردند، تشکیل داد که خودم عضو آن هستم و از این مرکز ماهانه 180 هزار تومان به حساب من واریز می‌شود. می‌خواهم بدانم واقعا با 180 هزار تومان چه می‌شود کرد؟ با ماهی 180 هزار تومان چطور می‌توان هنرمندی را تکریم و به او احترام گذاشت؟ ضمن این‌که عضویت در این مرکز هم شرط سنی دارد و مشروط به این است که حتما نشان درجه یک هنری را داشته باشد! نمی‌دانم این وسط تکلیف هنرمندی که سال‌ها در این کشور زحمت کشیده و درجه دو یا سه را دارد، چیست!

برنده خرس نقره‌ای بهترین بازیگر مرد از جشنواره فیلم برلین برای بازی در فیلم «آواز گنجشک‌ها» در گفت‌وگو با جام جم افزود: هنرمندی را می‌شناسم که برای حفظ آبرویش، اسمش را نمی‌برم، او 40 سال در این کشور زحمت کشیده، منتها جایزه‌ای نگرفته. بنابراین او را درجه یک نمی‌دانند و الان در عین خانه‌نشینی، هزار و یک مشکل دارد. چنین کسی باید بمیرد؟

بیکاری 9 ماهه ذکریا

سحر ذکریا که با بازی در سریال تلویزیونی «در پناه تو» وارد دنیای بازیگری شد و در فیلم‌های سینمایی «زن دوم»، «تله» و... نقش‌آفرینی کرد با گلایه از عملکرد خانه سینما در رسیدگی به هم‌صنفانش بیان کرد: من فقط کارت خانه سینما را دارم، همین و بس. حتی بیمه خانه سینما هم نیستم و هیچ اطلاعی هم از روند کارش ندارم و نمی‌خواهم داشته باشم، چون می‌دانم هر چه می‌گویند وعده وعید است.

او در گفت‌وگو با جام جم ادامه داد: اولین نکته‌ای که خانه سینما در مورد یک هنرمند باید رعایت کند، تامین امنیت شغلی‌اش است که اصلا رعایت نمی‌شود. متاسفانه درِ سینما به روی هر کسی باز است و هیچ متر و معیاری هم در این ارتباط وجود ندارد، جز روابط یا دریافت دستمزد کمتر. وقتی هیچ نظارتی وجود ندارد تهیه‌کننده هم ترجیح می‌دهد از این‌گونه بازیگران استفاده کند.

این بازیگر اظهار کرد: در این آشفته‌بازار با کسی قرارداد می‌بندند که دستمزد کمتری بگیرد، نه امثال منی که سال‌هاست تجربه بازیگری داریم و با هر مبلغی قرارداد نمی‌بندیم. من حدود 9 ماه است که بیکارم. وقتی مردم مرا می‌بینند و می‌پرسند چرا دیگر نیستی، چه بگویم. نیاز به ورود بازیگران تازه‌نفس را به این عرصه نفی نمی‌کنم اما وقتی در 17 سالگی می‌خواستم وارد این حرفه شوم از هزار فیلتر رد شدم، درس خواندم، تست صدا دادم و... اما اکنون تنها کاری که از عهده من برمی‌آید، بازیگری است و نمی‌دانم تا کی می‌توانم با این اوضاع زندگی‌ام را بگذرانم!

جام جم در سلسله گزارش‌هایی به بررسی وضعیت اصناف مختلف خانه سینما پرداخته و در پایان به تحلیل و جمع‌بندی موضوعات مطرح شده با مسئولان خانه خواهد پرداخت.

ساناز قنبری

جام‌جم

newsQrCode
ارسال نظرات در انتظار بررسی: ۰ انتشار یافته: ۰

نیازمندی ها