لذت پرواز

مراقبت از پرواز و تأخیر

برای به سرانجام رسیدن هر پروژه یا مأموریتی، نیازمند مشارکت و هم افزایی تمام عناصر مداخله‌کننده در سیر پیشرفت آن هستیم. پرواز به عنوان یک پروژه یا فعالیت بسیار پیچیده که مستلزم تجزیه و تحلیل فکری همراه با دانش و تجربه زیاد است جزو اتفاقات روزمره بشر است که همواره لزوم صرف هزینه و زمان کافی برای حصول اطمینان از ایمنی خود را از دست نمی‌دهد. هر پرواز یک تجربه جدید، با نفرات، ابزار و محیط متفاوت است. تغییر در هر یک از این عوامل می‌تواند سرنوشت پرواز را کاملا عوض کند. پس جای تعجب ندارد چنین شغلی نباید مشمول روزمرگی شود؛ زیرا اولین قصور در انجام وظایف ممکن است به آخرین اشتباه خلبان تبدیل شود و البته با هزینه‌ای گزاف و غیر قابل جبران.

کد خبر: ۹۲۱۵۱۷

بهتر است از تعریف عنوان مقاله شروع کنیم؛ مراقبت از پرواز! برج مراقبت به صورت عام، مسئول رسیدگی به عبور و مرور ایمن پروازها در فاصله‌‌ای مشخص شده است. این برج مراقبت است که تعیین می‌کند هواپیمای مسافربری شما در یک دوره‌ زمانی در کدام مسیر، ارتفاع و جهت باشد. این فرآیند نه به خاطر دخالت در پرواز، بلکه روشی برای جدا کردن تعداد زیاد پروازها با شرایط تقریبا یکسان است. در یک فضای کنترل شده توسط رادارهای مراقبت پرواز، این برج‌های مراقبت هستند که مسئولیت جداکردن پروازها از یکدیگر را به‌عهده می‌گیرند. شما هم در کسوت یک مسافر آشنا به دانش هوانوردی، همه متغیرهای پرواز ازجمله اطلاعات هواشناسی را بررسی می‌کنید. همه چیز، خوب و در کمال آرامش جلو می‌رود و مسافران سوار هواپیما می‌شوند. شما شاید تنها کسی در آن پرواز هستید که صدای روشن شدن موتور و آماده شدن هواپیما برای پرواز را تشخیص می‌دهید؛ ولی در نهایت می‌بینید هیچ تحرک و تغییری در شرایط اولیه‌ هواپیما ایجاد نمی‌شود. علت چیست؟! چرا باید مسافران سوار شوند، ولی بدون اقدامی برای حرکت در محل پارک هواپیما منتظر باشند؟

واحد مراقبت پرواز هر فرودگاه، مسئول ایجاد فاصله بین تمام پروازهای ورودی، خروجی و عبوری در اطراف فضای هوایی خود است. این فاصله یا بر اساس یک الگوی از پیش تعیین شده مکانی روی رادار مشخص می‌‌شود یا با محاسبات فاصله بر اساس زمان بین دو پرواز. در هر یک از این دو صورت، همواره فاصله‌ای ایمن بین هواپیماها رعایت می‌شود. در فرودگاه‌های شلوغی همچون مهرآباد تهران که در بازه‌ زمانی کوتاهی، شاهد ورود و خروج حجم عظیمی از ترافیک هوایی در آن هستیم، غالبا با تأخیرهای حاصل از مراقبت پرواز روبه رو می‌شویم. این تأخیرها کاملا ناخواسته ولی به اجبار به یک پرواز تحمیل می‌شوند و در نتیجه نارضایتی مسافر از حبس شدن در پرنده‌ای آهنین در فصول گرم با دمای بالا را در پی خواهد داشت. کاملا قابل درک است. وقتی فضایی را تصور کنید که در یک بازه کوتاه زمانی شاید یک ساعته، چندترافیک هوایی به صورت همزمان خواستار ترک فرودگاه مبدأ و در این بین تعداد بیشتری در حال نزدیک شدن به همان فرودگاه هستند. تعدادی هواپیمای کوچک و بزرگ در صف‌های طویل برای برخاستن (تیک آف) و تعدادی معلق در آسمان برای تقرب به فرودگاه و فرودآمدن (لندینگ). اینجاست که نقش مهم کنترلرهای فرودگاه مشخص می‌شود. تسریع در انجام بموقع پرواز ضمن حفظ ایمنی با تخصیص نوبت و این یعنی تأخیر!

این نوع از تأخیرها ضمن این که تضمین‌کننده‌ عدم برخورد ترافیک‌ها به یکدیگر هستند، شاید در برخی موارد سبب عصبانیت و ناراحتی مسافران و کادر پروازی هم شوند. ولی این موضوع اتفاقی طبیعی در طول پرواز بوده و بهتر است به نفع ایمنی پرواز فراموش شوند.