فناوری در خدمت آموزش و آسایش

اگر استفاده از تلفن همراه از سوی نوجوانان و جوانان بویژه در محیط‌های آموزشی را یکی از مصادیق این موضوع بدانیم موضع ما روشن است، این‌که نباید مقاومت سرسختانه داشته باشیم یا در موضعی منفعل عرصه را برای جولان و سوءاستفاده باز بگذاریم. نمونه این برخورد منطقی و کنترل شده را می‌توان در برخی مدارس کشور مشاهده کرد؛ مدارسی که در آن دانش‌آموزان می‌توانند تلفن‌های همراه خود را تا مدرسه همراه بیاورند اما به محض ورود باید آنها را به مسئولان مدرسه تحویل دهند و فقط در زمان‌های اضطراری و حساس مثل وقتی که خانواده می‌خواهد جویای حال آنها شود یا دانش‌آموزان باید با خانواده خود تماس داشته باشند، مورد استفاده قرار می‌گیرد.

حسن این برخورد این است که هم دغدغه خانواده‌ها و نگرانی آنها درباره وضعیت فرزندشان برطرف می‌شود و هم تلفن همراه مخل فرآیند آموزش نمی‌شود. بنابراین می‌توان این اقدام را به صورت آزمایشی در مدارس گسترش داد و اگر نتایج مثبتی از آن حاصل شد ممنوعیت فعلی ورود موبایل به مدرسه را تلطیف کرد .

البته عده‌ای ازمخالفانِ ممنوعیت ورود تلفن همراه به مدارس استدلال می‌کنند اگر این تلفن‌ها نبودند هیچ گاه صحنه‌های خشن مربوط به تنبیه بدنی در مدارس به اطلاع افکارعمومی نمی‌رسید. در پاسخ به این افراد باید گفت تلفن همراه در دست دانش‌آموزان هرگز نباید به ابزاری برای مچگیری تبدیل شود بلکه استفاده از دوربین‌های مداربسته یا آموزش اولیای مدرسه و همچنین نظارت مستمر بر اعمال و رفتار آنها برای کنترل رفتارهای خشن در مدارس بیشتر از ضبط تصاویر خشن توسط تلفن همراه جواب می‌دهد .

از سوی دیگر به نظر می‌رسد اگر سیمکارت‌های دانش‌آموزی که امکان برقراری ارتباط‌های محدود و سالم را فراهم می‌کند، به صورت عمیق مطالعه شود و با رعایت تمامی ملاحظات اخلاقی و آموزشی به کارگرفته شود، می‌تواند هم بربحث کهنه و به سرانجام نرسیده استفاده از تلفن همراه توسط دانش‌آموزان نقطه پایانی بگذارد و هم در خدمت برنامه‌های آموزشی و آرامش خیال خانواده‌ها قرار گیرد .

دکتر حسین احمدی

معاون پیشین آموزشی وزیر آموزش و پرورش