نعل وارونه حقوق بشر

نسل‌کشی‌های گسترده در کشورهای مختلف آفریقایی و آسیایی، فرقه‌گرایی مرگبار در جهان اسلام، قومیت‌کشی در کشورهای مختلف از اروپا گرفته تا آمریکا، تبعیض نژادی در غرب، نقض حقوق مهاجران در اروپا، بحران آب و غذا در مناطق مختلف جهان، همه و همه حکایت از آن دارد که نهادهای حقوق بشری از قدرت کافی برای دفاع از حقوق بشر نداشته‌اند. چرایی قدرت اندک مدعیان حفاظت از حقوق بشر در برابر قدرت‌های ثروتمند را باید در دید سیاسی نهادهای حقوق بشری به موضوع حقوق بشر خلاصه کرد. همان زاویه دیدی که عربستان را از فهرست سیاه نقض حقوق بشر سازمان ملل به‌دلیل کشتار هزاران کودک یمنی خارج می‌کند و شلیک‌های پیاپی پلیس آمریکا به سیاهپوستان این کشور را مشروع تلقی می‌کند؛ درست مانند شلیک ناو آمریکایی به هواپیمای مسافربری ایران که فرمانده‌اش حتی مدال هم می‌گیرد! همان نگاهی که حمله تروریستی در پاریس را فاجعه می‌خواند اما بهایی برای مرگ میلیون‌ها مسلمان در سوریه، عراق، لیبی و افغانستان قائل نیست. نگاهی به وضعیت بودجه نهادهایی چون شورای حقوق بشر سازمان ملل، فدراسیون جهانی جامعه‌های حقوق بشر، خانه آزادی و... بخوبی گویاست که چرا نهادهای مدعی دفاع از حقوق بشر چشم بر قتل‌عام کودکان یمنی از سوی عربستان می‌بندند و اما اعدام قاچاقچیان در ایران را بزرگنمایی می‌کنند.

خبرهایی که زود فراموش می‌شود

دلسوزی واشنگتن برای گروهک‌های تروریستی که سابقه‌ای طولانی در قتل‌عام مردم ایران دارند و 17هزار شهید ترور، کارنامه‌ای از اعمال آنهاست، بوضوح نشان می‌دهد واشنگتن و متحدانش، نه دلسوز حقوق بشر که به‌دنبال بهانه‌جویی برای کسب منافع خود هستند. نگاهی به اخبار رسانه‌های غربی بیانگر آن است که دولت آمریکا در مواجهه با شهروندان آمریکایی و نیز مردم دیگر کشورها به رعایت هیچ‌یک از استانداردهای حقوق بشری متعهد نیست. تنها کافی است به تیتر رسانه‌های جهان نظر کنیم تا حجم بالای نقض حقوق بشر در ایالات متحده را دریابیم: «نتایج نظرسنجی مشترک «ان.بی.سی نیوز» و «سِروِی مانکی» نشان می دهد 51 درصد زنان آمریکایی در جامعه با تبعیض های جنسیتی مواجه شده‌اند.» (15 اردیبهشت 95)، «رسوایی جنسی بین مقامات امنیتی زندان مینه سوتا با انتشار یافتن نامه یکی از قربانیان فاش شد.» (30 اردیبهشت 95)، «یک مرد آمریکایی اعتراف کرد که در یک سفر هوایی به ایالت نیومکزیکو، روسری یک زن مسلمان را از سر او کشیده و به او گفته است: اینجا آمریکاست! روسری بی‌روسری.» (31 اردیبهشت 95)، «گزارش پنتاگون از افزایش دو برابری تجاوز جنسی در ارتش آمریکا و عادی شدن این مسأله در میان نظامیان آمریکایی حکایت دارد.» (15 اردیبهشت 95)، «یک پلیس آمریکایی، زنی سیاهپوست به ‌نام «ماریا مارتینز» را در حالی که بر دستان وی دستبند زده شده بود، مورد ضرب و جرح قرار داد.» (11 اردیبهشت 95)، «یک دادگاه محرمانه آمریکا به درخواست‌های دولت برای تائید جاسوسی‌های الکترونیکی برای اهداف اطلاعاتی خارجی مجوز می‌دهد.» (13 اردیبهشت 95)، «اعتصاب غذای جمعی از اهالی رنگین پوست سانفرانسیسکو، چهارمین شهر ایالت کالیفرنیای آمریکا، علیه خشونت و بی‌عدالتی پلیس وارد نهمین روز خود شد.» (11 اردیبهشت 95)، «صدها سرخپوست آمریکایی همزمان با روز شکرگزاری، نسبت به نسل‌کشی خاموش بومیان در این کشور اعتراض کردند.» (6 آذر 94)، «صدها نفر از شهروندان شیکاگو در اعتراض به قتل یک دختر سیا‌هپوست توسط یک افسر پلیس سفیدپوست تظاهراتی را برگزار کردند.» (4 آذر 94)، «اطلاعات منتشر شده جدید نشان می‌دهد، مقامات پلیس آمریکا به سوءسابقه مامور پلیس عامل قتل نوجوان سیاهپوست در شیکاگو بی‌توجه بوده‌اند.» (4 آذر 94)، «ده‌ها نفر در اعتراض به قانونی که معتقدند مانع اجرای کامل عدالت درمورد قربانیان تجاوز جنسی می شود، در پیاده روی مشاهیر هالیوود گردهم آمدند.» (30 آبان 94)، «در تیراندازی پلیس آمریکا در ایالت لوئیزیانا، یک کودک آمریکایی کشته شد.» (17 آبان 94)، «سوءاستفاده جنسی از 70درصد کودکان فقیر در آمریکا» (29 تیر 94)، «بیش از 17.5 میلیون کودک در ایالات متحده خشونت مربوط به سلاح‌هایی مانند تفنگ، چاقو، سنگ و چوب را تجربه کرده‌اند» (29 تیر 94) و...

سانسور، مصداق نقض حقوق بشر

البته نباید تعجب کرد که چرا این تیترهای خبری هر روز در رسانه‌های جهان در کنار انواع خبرهای ریز و درشت دیگر، گم شده و دیده نمی‌شود. رسانه‌های بزرگ بین‌المللی که حامیان مالی آنها از قضا خود از ناقضان حقوق بشر هستند، مانع این می‌شوند که خبرهای اعتراض به نقض حقوق بشر در آمریکا برجسته شود. در واقع نوعی «حاشیه‌سازی» در قبال نقض حقوق بشر در آمریکا و حمایت دولت آمریکا از ناقضان حقوق بشر و برخلاف آن، نوعی «برجسته‌سازی» در برابر نقض حقوق بشر در کشورهایی که متحد آمریکا نیستند، وجود دارد. البته به سیاهه نقض حقوق بشر در آمریکا باید موضوع شکنجه‌ها در گوانتانامو که حتی وعده تعطیلی آن از سوی باراک اوباما مطرح شد و هیچ‌گاه به نتیجه نرسید، بحث تحریم غذایی و دارویی علیه مردم دیگر کشورها، اعدام‌های گسترده و تروریسم دولتی را افزود که بررسی هر یک از این ژانرهای نقض حقوق بشر، خود می‌تواند موضوع مستقلی برای بررسی باشد. بی‌تردید با نگاهی به این سابقه منفی ایالات متحده در پاسداری از حقوق بشر و سوءاستفاده از این مفهوم برای استثمار کشورهای مستقل است که رهبر معظم انقلاب در خطبه‌های نمازجمعه تاریخی 29 خرداد 1388 فرمودند: «آن چیزی که در این بین از همه بدتر و زشت‌تر به چشم من آمد، این حرف‌هایی بود که به عنوان دلسوزی از حقوق بشر و سختگیری به مردم، از زبان این دولتمردان آمریکایی صادر شد که: ما از این که با مردم چنین رفتار بشود، مخالفیم؛ ما نگرانیم! شما نگران مردم هستید؟! شما چیزی به نام حقوق انسان را اصلا قبول دارید؟! افغانستان را چه کسی به خاک و خون کشید و هنوز هم دارد می‌کشد؟ عراق را چه کسی زیر چکمه‌ نظامیان خودش تحقیر کرد؟ در فلسطین چه کسی به دولت صهیونیست ظالم این همه کمک سیاسی و مادی کرد؟ در خود آمریکا ـ انسان واقعاً تعجب می‌کند ـ در زمان دولت همین حزب دموکرات، در زمان ریاست جمهوری شوهر همین بانویی که حالا اظهار نظر می‌کند، هشتاد و چند نفر از وابستگان فرقه‌ داوودی را زنده زنده در آتش سوزاندند... شما حقوق بشر می‌فهمید یعنی چه؟! به نظر من این مسئولان و سیاستمداران اروپایی و آمریکایی قدری بایستی شرم و حیا را هم برای خودشان وظیفه بدانند. جمهوری اسلامی، پرچمدار حقوق انسان است.»

مصطفی انتظاری هروی - روزنامه‌نگار