ژن جانفرسا به پیری سرعت می بخشد
داشتن زندگی جاودانه از آرزوهای دیرینه بشر بوده و هست. انسان های قرون گذشته برای تحقق این آرزوی شیرین، با اشتیاق تمام آب یا مایع حیات را جستجو کردند؛ جستجویی که راه به ناکجاآباد داشت.
انسان با گذر زمان دریافت که آب یا مایع حیات وجود خارجی ندارد و عامل یا عوامل دیگری در تعیین طول عمر او و سایر جانداران نقش ایفا می کند. اما این عامل یا عوامل کدامند و آیا درون بدن نهفته اند یا به محیط پیرامون تعلق دارند؛
دانشمندان سالهاست تحقیقات گسترده ای را در سراسر جهان برای شناسایی عامل یا عوامل پیری در موجودات زنده آغاز کرده اند که یکی از این تحقیقات در سال 1995میلادی نتایج جالب و شگرفی به دست داد.
لئونارد گارنت و همکارانش در این سال موفق به شناسایی و کشف ژنی موسوم به SIR2درسلولهای مخمرشدندکه به گفته آنهاتنظیم سرعت پیری را در سلولها به عهده دارد. نتایج مطالعات بعدی سایردانشمندان در رابطه با SIR2نشان داد که با افزودن نسخه کپی شده این ژن به کرمها و پشه های میوه می توان طول عمر آنها را افزایش داد.
این کشف بعدها پوشش گسترده ای یافت و به تولید داروهای ضدپیری در چندین شرکت بیوتکنولوژی انجامید، اما ادعای اخیر متخصصان ژنتیک مولکولی دانشگاه کالیفرنیای جنوبی تولید این داروها را متوقف کرد.
نتایج تحقیقات گروهی این محققان که طی مقاله ای با عنوان: SIR2 مانعی برای افزایش عمر» در نشریه زیست شناسی Cell نیز به چاپ رسیده است ، نشان می دهد ژن SIR2 برخلاف آنچه تاکنون تصور می شد، نه تنها بر طول عمر انسان و سایر جانداران نمی افزاید بلکه روند پیری را در آنها تسریع می بخشد.این تیم تحقیقاتی در آزمایش های خود به جای افزودن یک نسخه کپی شده از SIR2به مخمرها نمونه اصلی آن را حذف کرده و شرایط جدیدی را برای آنها ایجاد کردند که عبارت بود از تجدید دریافت کالری و حذف دو ژن جهش یافته با نامهای RAS2 و SCH9که کنترل ذخیره مواد غذایی و پیشگیری از آسیب سلولی را به عهده دارند.
هنگامی که این ارگانیسم ها در معرض اکسیدان ها، حرارت و بی غذایی قرارگرفتند، مقاومت بالایی از خود به نمایش گذاشتند. آنها در طول آزمایش های خود دریافتند ارگانیسم هایی مانند مخمرها که طول عمر بیشتری دارند، انعطاف بیشتری نیز در برابر استرس و شرایط سخت از خود نشان می دهند.
این رفتار مخمرها در واقع بیانگر آن است که آنها تمایلی به پیرشدن ندارند و میل به تولیدمثل و توانایی انجام آن را به خوبی دارند، اما زمانی که در شرایط سخت اینچنینی قرار می گیرند تولید مثل را موقتا رها می کنند و تا بهبود شرایط منتظر می مانند.
والتر لونگو، استادیار دانشکده لئونارد دیویس در رشته کهولت شناسی و نویسنده مقاله مذکور می گوید: ما آزمایش های مشابهی را روی سلولهای انسانی انجام دادیم و به نتیجه مشابهی دست یافتیم ؛ البته نتیجه آزمایش های ما روی موجودات ساده ای مثل مخمرها موفقیت آمیز بود و در زمان کمی صورت گرفت ، اما از آنجا که پستانداران ارگانیسم های بسیار پیچیده ای هستند دستیابی به عامل یا عوامل طول عمر در آنها مطالعات و آزمایشهای موشکافانه وگسترده تری را می طلبد.
لونگو می گوید: ما تصور می کنیم ، SIR2و همتای آن در پستانداران SIR1، با جلوگیری از تولیدمثل و بازسازی و اصلاح DNAو عدم پیشگیری از آسیب سلولی به فرآیند پیری در جانداران کمک می کنند و مانع افزایش طول عمر در آنها می شوند.
وی افزایش سن ، استقرار در معرض تشعشعات مضر، رژیمهای غذایی غلط و فاکتورهای محیطی را ازجمله عوامل بروز جهش در DNAمی داند و می افزاید: این جهش ها اصلاح پذیرند و سلولهای بدن تمامی موجودات زنده قادر به رفع این جهشها و بازسازی DNAهستند، اما زمانی که جهشهای DNAاز قابلیت های سلولی پیشی می گیرند و به شکل فرآیندی متمایز عمل می کنند فاجعه سرطان شکل می گیرد.
طبق نتایج تحقیقات لونگو و همکارانش ، بروز جهش هایی که براساس افزایش سن رخ می دهد در ارگانیسم هایی که فاقد ژنهای RAS2و SCH9هستند با سرعت کم و در موجوداتی که از هر دو ژن SCH9و SIR2محرومند، با سرعت فوق العاده کمتری صورت می گیرد و این یافته می تواند کمک شایانی در جهت تولید داروهای بازدارنده از جهش های سرطان زا در انسان و ابداع روشهای درمانی سرطان باشد.
لونگو با پیوستن به محققان مرکز سرطان USC Norrisهم اکنون درحال بررسی امکان حذف و یا پیشگیری از جهش های نامطلوب DNAاست، جهش هایی که براساس افزایش سن رخ می دهد و با بروز سرطان در انسان ارتباط مستقیم و تنگاتنگی دارد.
مترجم: زهره اسماعیلی 
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
پشت پرده اتاقهای دود و طلسـم
