راههای تامین مالی صنعت لیزینگ مشخص نیست

فقدان شناخت و بستر قانونی مناسب بزرگترین مشکل در راه توسعه صنعت لیزینگ است و اگر قرار است لیزینگ توسعه یابد ، باید راههای تامین مالی آن مشخص باشد.

کد خبر: ۹۱۰۷۰

علی رحمانی ، عضو هیات علمی دانشگاه علامه و کارشناس ارشد مالی ، در گفتگو با ایران اکونومیست با بیان این که بازار لیزینگ به 3 دسته اقلام کوچک ، اقلام متوسط و اقلام بزرگ طبقه بندی می شود گفت : در اقلام متوسط (مانند خودرو که در ایران حجم قالب لیزینگ را پوشش می دهد) عموما شرکتهای وابسته به بانکها یا شرکتهای تولیدکننده فعال هستند.رحمانی با مروری بر عملکرد صنعت لیزینگ در کشور، تصریح کرد: آمار و اطلاعات ما نشان می دهد، حدود 900میلیارد تومان در سال 83 حجم عملیات لیزینگ بوده که 270میلیارد تومان آن در حوزه خودرو کار است ، 360میلیارد تومان در حوزه خودروسازی ، 225میلیارد تومان در ماشین آلات و تجهیزات است .وی افزود: بنابراین حدود 360میلیارد تومان در حوزه لیزینگ مصرف ، 475میلیارد تومان در حوزه کالاهای سرمایه ای و 45میلیارد تومان هم تجهیزات اداری و پزشکی مجموع فعالیت صنعت لیزینگ در سال 83 بوده است .رحمانی درخصوص لیزینگ اقلام بزرگ ، گفت : طبعا بدون مشارکت خارجی و جذب منابع ارزی این نوع از لیزینگ غیرممکن است .رحمانی با اشاره به مشکلات زیاد فاینانس و صندوق ذخیره گفت : اما شرکتهای خارجی مایل به شرمایه گذاری مستقیم به صورت لیزینگ در صنایعی چون تاسیس کارخانه سیمان یا خرید کشتی در ایران هستند. به این شکل که کارخانه را کامل تکمیل کنند و سپس به یک فرد حقیقی یا حقوقی اجاره به شرط تملیک دهند که این نوع قرارداد به نام قرارداد BLT معروف است .وی با تاکید بر این که این شرکتها برای قرارداد تنها به یک LC اکتفا می کنند ، گفت : در ایران بانکهایی که بتوانند چنین امکاناتی فراهم کند ، عملا وجود ندارد و فقط بانک تجارت در حال بررسی این مساله است .وی در تشریح راهکارها افزود: یکی از مسائل آن است که لیزینگ ها در بخش ارزی چگونه می توانند عمل کنند چراکه اگر بخواهیم منابع ارزان داشته باشیم ناچاریم به سمت شرکتهای خارجی و منابع ارزی حرکت کنیم .