چهره در قاب/17 حسین تهرانی، موسیقیدان

در سال 1345، هنرستان موسیقی تصمیم گرفت تعدادی کتاب آموزشی درباره موسیقی ایران تدوین کند.

کد خبر: ۹۱۰۴۷

یکی از این کتابها، آموزش ضرب بود و قرار شد در آن عکسهایی از حرکات دست حسین تهرانی به چاپ برسد تا راهنمای هنرجویان باشد. برای تهیه این عکسها، استاد 3 روز پیاپی به آتلیه من آمد و مقابل دوربین عکاسی به نواختن ضرب پرداخت.
زمانی که گرفتن عکسهای سفارشی را تمام کردم ، در روز آخر از تهرانی خواستم تا اجازه دهد چند عکس پرتره تهیه کنم و او پذیرفت.
همنشینی چند روزه ما با هم و شناختی که از قدیم با هنرنمایی وی داشتم ، باعث شده بود با زیر و بم توانایی استاد در نوازندگی و همچنین با روحیات و اخلاقش آشنا باشم و این ، کار مرا در نورپردازی و عکاسی آسان می کرد.
حسین تهرانی را می توان استاد مسلم ضرب در نیم قرن اخیر دانست که هنوز هیچ نوازنده ای نتوانسته است به چیرگی او پا به این عرصه بگذارد. او ابتدا نزد حسین خان اسماعیل زاده با فنون نواختن ضرب آشنا می شود و سپس آموخته های خود را نزد اساتیدی همچون رضا روانبخش، مهدی قیاسی و کنگرلو تکمیل می کند.
آخرین و بزرگترین استاد تهرانی عبدالحسین صبا بود که او همیشه خود را شاگرد او می دانست.
عکسهای زیادی از حسین تهرانی در فیگورها و حالات متفاوت گرفتم که چند تایی از آنها، او را در حال نوازندگی به تصویر کشیده است.
اما با این وجود، عکسی را برای چاپ در کتابم برگزیدم که بیشتر بر چهره و حالات و میمیک صورت تاکید می کند. این عکس را با دیافراگم بازتر نسبت به دیگر آثارم گرفتم که نتیجه آن عمق میدان کم و کاهش کنتراست تصویر شد و به آن حالتی نرم بخشید.
در آن 3 روز رویایی ، چیزهای زیادی از او آموختم و شاهد ریزه کاری های هنری اش بودم. سرعت دستها و ظرافت ضربه نواختن انگشتانش بر پوست ضرب ، بسیار مسحور کننده بود.
شیرین کاری هایی هم که انجام می داد مثل تقلید از صدای قطار اگرچه بیشتر به قصد تفریح و سرگرمی بود، اما خود دلیل دیگری بر توانایی های فنی استادی است که شاگردان زیادی تربیت و تکنیکی منحصر به فرد در نواختن ضرب ابداع کرد.