آنچه خود داشت ز بیگانه تمنا می کرد

خبری که در آخرین روز بهمن بر خروجی خبرگزاری های جهان قرار گرفت و بسیاری از نشریات علمی جهان را به واکنش واداشت ، چیزی بود که می توانست برای همه علاقه مندان به دانش در جهان هیجان انگیز باشد

کد خبر: ۸۹۵۶۰

؛ اما برای ما در ایران علاوه بر شادی و هیجانی که از باب اصل موضوع ایجاد کرد، تاسفی هم به همراه داشت.
شاید اگر تا پایان این مطلب را بخوانید، شما هم این تاسف را احساس کنید.داستان این خبر را باید از اندکی پیش تر دنبال کرد.
زمانی که بشر برای آغاز عصری جدید در عرصه فضا رقابتی جدی را شکل داده بود. تا 2سال پیش تمام پروازهای فضایی ای که انسان توانسته بود به گوشه و کنار فضا، چه با سرنشین و چه بدون سرنشین انجام دهد، از سوی با زمان های دولتی و ملی و با بودجه های کلانی برنامه ریزی و اجرا شده بود.
اما از مدتها پیش از آن ، بحث استفاده تجاری و غیردولتی از فضا زیر نامهای گوناگونی مطرح شده بود. سفرهای تجاری فضایی هدف اصلی خود را بر پدیده ای متمرکز کرده بود که به نام گردشگری فضایی از آن یاد می شد.
این بحث ، علاوه بر جذابیت های علمی و معنوی که برای گردشگران فضایی به همراه دارد، در بردارنده سودی سرشار برای بنگاه های اقتصادی است که بتوانند در این زمینه سرمایه گذاری پیشرو انجام دهند.
به همین دلیل ، از چند دهه پیش رقابتی جدی بین گروه های مختلفی شکل گرفت تا رویای پروازهای فضایی تجاری سرنشین دار غیردولتی را به واقعیت تبدیل کنند.
در این رقابت چیزی که می توانست شتاب مناسبی برای آن تضمین کند، ثبت افتخاری جهانی و رکوردی به نام نخستین پرواز بود که آهنگ تلاش گروه های مختلف را سریع تر می کرد و این اتفاق با وضع جایزه ای افتاد که به جایزه انصاری معروف شد.انصاری ایکس پرایز. جایزه ای بود که با پشتیبانی خانواده انصاری و بویژه انوشه انصاری ، بانوی موفق ایرانی برای این مهم وضع شد.
این جایزه به نخستین فضاپیمای غیر دولتی اهدا می شد که در کمتر از 2ماه می توانست 2بار با همراه داشتن خدمه انسانی و حداقل وزن مشخصی به ارتفاع بیش از 100کیلومتر پرواز کند.
از همان ابتدا، رقبای اصلی خود را از بقیه جدا کردند و از یک سو انگلیسی ها و از سوی دیگر گروهی امریکایی که رهبری اقتصادی آن را مرد شماره 2مایکرو سافت و شریک بیل گیتس به عهده داشت ، وارد میدان شدند.
پاول آلن برای این که بتواند نسبت به رقبای خود پیش بیفتد، مردی را به عنوان سر مهندس طرح بلند پروازانه خود انتخاب کرد که پیش از این سابقه فعالیت در برنامه های فضایی ایالات متحده و مشارکت در طراحی چندین ماموریت فضایی این کشور را داشت و از جمله در طرح ویجرها مشارکت کرده بود.
بارت راتان رهبری این طرح را بر عهده گرفت. در طرح او فضاپیمای اصلی که کشتی فضایی شماره 1 نام داشت ، بردوش یک لانچر هواپیما مانند به نام شوالیه سپید سوار می شد و پس از آن که بسرعت و ارتفاع مشخصی می رسید، به روشن شدن موتور اصلی جهش آخر برای وارد شدن به منطقه زیر مداری زمین را انجام می داد.
در طول این سفر کوتاه ، فضانورد می توانست علاوه بر احساس بی وزنی نمای کلی سیاره ما را نیز مشاهده کند و عملا از دروازه های اولیه فضا بگذرد.
سرانجام چهامین روز اکتبر 2004میلادی این پرواز برای دومین بار با موقیت انجام شد تا در برابر هزاران نفر از مردمی که گرد آمده بوند، کشتی فضایی شماره 1با موفقیت از سفر کوتاه خود به ماورا جو به زمین باز گردد و انوشه انصاری جایزه 10میلیون دلاری خود را برای این موفقیت ، به پل آلن تقدیم کند تا به این ترتیب آغاز عصر جدید پروازهای فضایی اعلام شود.
انوشه انصاری که این جایزه را حمایت کرد، به همراه حمید (همسرش) و امیر (برادرش) از موفق ترین مدیران اقتصادی جهان شناخته می شوند.
انوشه - که یکی از مدیران بزرگ صنایع مخابراتی امریکاست (موسسه تله کام) - بارها از سوی مجامع ملی امریکا به عنوان جوان ترین زنان موفق امریکا انتخاب شده است.
علاقه این خانواده به فضا اگر چه با ئضع و اهدای جایزه انصاری - ایکس پرایز در تاریخ ثبت شد، اما این تازه آغاز را ه بود.
خانواده انوشه اینک مشغول برداشتن گام دیگری هستند تا رویای دور دست بسیاری از نویسندگان داستان های علمی - تخیلی چون سر ایزاک آسیموف و سر آرتور سی کلارک را تحقق بخشند.
اینک شرکت انصاری ها با یک موسسه فضایی روسیه ترکیب شده تا ساخت نخستین کشتی فضایی تجاری و مسافربری را با قصد آغاز عصر گردشگری فضایی شروع کند. به این ترتیب باید در انتظار اولین پرواز کاملا گردشگری فضایی تا پیش از 2008میلادی باشیم.
اما این پروازها از کجا باید صورت گیرد. مطمئنا دیگر پایگاه های دولتی مانند کیپ کندی برای این کار مناسب نخواهند بود، چرا که اگر هم این پایگاه یا موارد مشابه آن ، پرتاب این فضاپیماها را بپذیرند باز هم هزینه زیادی را طلب می کنند که پرداخت آن از سود این پروازها خواهد کاست ، بنابراین بهترین راه ساخت یک پایگاه فضایی مستقل است و این کاری است که خانواده انصاری مشغول انجام آن است.
آنها با سرمایه ای معادل 265میلیون دلار نخستین بندر گاه فضایی جهان را در راس الخیمه امارات عربی متحده در دست ساخت دارند تا پیش از سنگاپور که چنین درخواستی را مطرح کرده بود، اولین پایگاه فضایی آزاد انسان را در این منطقه جنوبی خلیج فارس بسازند و نام امارات و راس الخیمه را به عنوان اولین بندرگاه فضایی آزاد بشر به ثبت برسانند.
اما آنچه باعث تاسف و تاثر ماست در این پرسش خلاصه می شود: مگر راس الخیمه تا کیش یا قشم چند دقیقه راه است؛
آنچه همه ما (و مطمئنا سرمایه گذاران ایرانی این طرح) را می آزارد در این نکته نهفته است که چرا نباید به جای مناطق جنوبی خلیج فارس که عمدتا با سرمایه ایرانی های مقیم یکشبه ره صد ساله پیموده اند، وطن ما میزبان این اولین بندر گاه فضایی گردشگری جهان باشد؛
باید از مسوولان کشور و برنامه ریزان اقتصادی خود بپرسیم چه کرده ایم که این سود سرشار اقتصادی و این فناوری فوق مدرن به جای این که وارد خاک ایران شود و از طریق آن هزاران نفر از علاقه مندان علوم فضایی کشور فرصت بهره مندی جنبی از این نوترین یافته دست بشر را داشته باشند، این که تنها به چند کیلومتر آن سوتر رفته است؛
ای کاش بتوانیم پاسخی به این پرسش دهیم که دست کم بتواند خودمان را قانع کند. فرصتها می سوزند اگر قدر آنها را ندانیم.