مرثیه قتل حریری در رثای پاشنه آشیل

سالها پیش از این دیوید بن گوریون اولین نخست وزیر اسرائیل در خاطرات خود در تاریخ 21 می 1948 درخصوص لبنان گفته بود: لبنان پاشنه آشیل اتحاد اعراب است.

کد خبر: ۸۸۴۰۸

توفق مسلمانان در این کشور چندین فرقه ای به آسانی قابل سرنگونی است. باید در لبنان یک دولت مسیحی مستقر شود که مرزهای جنوبی حکومتش رودخانه لیطانی باشد. ما تنها با این دولت قرارداد اتحاد امضا خواهیم کرد. سپس هنگامی که نیروهای لژیون عرب را درهم شکستیم ، امان را بمباران می کنیم و ساحل غربی را زیر پا می گذاریم و بعد از آن سوریه را ساقط خواهیم کرد و اگر مصر هنوز تا آن زمان جرات و جسارت جنگ با ما را داشته باشد، پورت سعید و اسکندریه و قاهره را هم بمباران می کنیم و انتقام اجدادمان را از مصر و آسور و کلده می گیریم». از سخنان بن گوریون هر چند نیم قرن سپری شده است ، اما رهبران و ایدئولوگ های اسرائیل همچنان با همان نگرش به لبنان می نگرند و استقلال و حاکمیت ملی این کشور را همچنان برنمی تابند؛ بویژه آن که اکنون در کارنامه لبنان با وجود پیش بینی های رهبران صهیونیست ، سابقه دو دهه مبارزه ای ثبت شده است که اسطوره شکست ناپذیری ارتش تا دندان مسلح و مجهز اسرائیل را به رغم دراختیار داشتن سلاحهای متعارف و غیرمتعارف درهم شکسته است و ضربه ای نه سیاسی که حیثیتی را متوجه نظامیان اسرائیل کرده است . جالب اینجاست که این فضاحت سیاسی نظامی که از زمان آریل شارون در سال 1982 و در پی اشغال لبنان آغاز شد، با ورود دوباره او به صحنه قدرت در اواخر سال 2000 همراه شد تا نخست وزیر پیر اسرائیل در سالهای آخر عمرش شاهد رخدادی مهم و ضربه ای مهلک برای نظام اسرائیل باشد. بی تردید لبنان کشوری 17 فرقه ای با احزاب سیاسی مختلف پس از 15 سال جنگ داخلی ، در ماه می سال 2000 انفجاری در منطقه پدید آورد که عزای پاشنه آشیل را بر دل رهبران اسرائیل گذاشت . از این رو بود که آریل شارون وعده کرد تا آخرین لحظه از عمرش هم که باقی مانده باشد انتقام این شکست را از مبارزان حزب الله لبنان و مردم پشتیبان آن بگیرد. در چنین شرایطی سناریوی بحران آفرینی در لبنان کلید خورد. با صدور قطعنامه 1559 شورای امنیت که با مداخله آشکار امریکا و فرانسه ، نوعی بدعت گذاری در تاریخ مصوبات سازمان ملل متحد به شمار می آمد ، 3 مساله در راس توطئه اسرائیل و غرب قرار گرفت که پیامد آن حوادث دیگری را در این کشور رقم می زد. نخست : رای به عدم انتخاب مجدد امیل لحود به سمت ریاست جمهوری لبنان دوم : خروج ارتش سوریه از لبنان و سوم و اصلی ترین هدف قطعنامه : خلع سلاح جنبش مقاومت حزب الله لبنان روشن است که این مجموعه و یا به عبارتی کلاف توطئه می بایست با ترور رفیق حریری کامل می شد. سرمایه دار معتبری که تابعه عربستان بود و 15 سال در شرایط نخست پس از جنگ داخلی زمام امور لبنان را به دست گرفته بود. هر چند موقعیت حریری از جنبه های سیاسی ، اقتصادی و اجتماعی در لبنان و خارج از آن بسیار ممتاز بود، اما قطعا جایگاه او به گونه ای نبود که با حذف وی از صحنه قدرت ، فایده ای متوجه جامعه صاحب اقتدار لبنان شود. اما قطعا ترور حریری سود سرشاری را متوجه اسرائیل و حامیان آن می کرد؛ چرا که به بهانه ترور حریری ، حاکمیت لبنان هدف قرار می گرفت و پیامدهای بسیاری را به دنبال می آورد. با بررسی سرانگشتی سیر حوادث 14 فوریه سال 2005 تاکنون یعنی یکسالی که از ترور حریری گذشته است ، حوادثی در منطقه رقم خورده که تمامی آنها به سرنخ کلاف ترور حریری بازمی گردد. اکنون ارتش سوریه تحت فشار امریکا از لبنان خارج شده است . مناسبات سوریه و لبنان پس از یک دهه تلاش امریکا و اسرائیل بویژه در جریان مذاکرات اعراب و اسرائیل به سردی گراییده است . سوریه از هر سو آماج حملات تبلیغاتی و شانتاژهای امریکا قرار دارد و تحت فشار کمیته تحقیق و دو قطعنامه 1636 و 1644 شورای امنیت واقع شده است . خط جنگ داخلی و رویارویی احزاب و فرق بار دیگر دامنگیر لبنان شده است. میشل عون ، ژنرال شورشی پس از یک دهه به لبنان بازگشته است و سمیر جعجع ، فالانژیست حزب کتائب از حبس ابد نجات یافته است . و سرانجام جنبش مقاومت حزب الله لبنان در تیر رس امریکا و رژیم اسرائیل قرار گرفته است . طبل خاورمیانه بزرگ امریکا همچنان در حال نواختن است و اصلی ترین حلقه این توطئه ترور رفیق حریری بوده است که قربانی این توطئه ها شد تا از قبال آن حاکمیت ملی و تمامیت ارضی لبنان هدف قرار گیرد و پاشنه آشیل مورد نظر بن گوریون محقق شود غافل از آن که قرن بیستم با انقلاب های کلان به انتها رسیده است و قرن بیست و یکم با نوید آزادی خواهی و انقلاب های مردمی در جهان ، زمان و فرصت زورآزمایی با نظام سلطه را پیش رو قرار داده است.