قرار گرفتن در وضعیت هشدار

همه ما ممکن است در خصوص پرونده هسته ای ایران و روشهای حل آن مواضعی داشته باشیم که بعضا مخالف با دیپلماسی موجود باشد ولی اعتقاد ما بر این است که به چند دلیل جمهوری اسلامی ایران نیازمند اتخاذ یک موضع واحد در داخل است.

کد خبر: ۸۷۸۳۹

1- حقانیت موضوع بر همگان آشکار است. غرب تصمیم گرفته است ایران را حتی از تحقیقات هسته ای نیز منع کند. ما به این پرسش نسل آینده که چرا در برابر فشار غرب کوتاه آمدیم ، نمی توانیم پاسخگو باشیم.
2- مجموعه دشمنان ما اختلافات خود را در خصوص ممانعت ایران در زمینه دستیابی به انرژی صلح آمیز هسته ای کنار گذاشته و به اتحاد رسیده اند. ما نیز باید به خاطر حقانیت مظلوم واقع شده خود، مشی اتحاد را پیشه رفتارمان کنیم.
3- این که امریکا و اروپا چراغ قرمز مبتنی بر تنبیه را روشن کرده اند ، تداعی کننده و یادآور برخوردهای این کشورها در طول 27سال گذشته و بخصوص دوران دفاع مقدس با ایران است. در این مقاطع ملت ما با همه این فشارها سربلند بیرون آمده ، زیرا نگرش توام با وحدت داشته است. ما اکنون نیز نیازمند وحدت هستیم و این مهمترین راهی است که اقدامات تنبیهی این کشورها را بی تاثیر می کند. موقعیت ایران و شرایط این کشور با دیگر کشورهای منطقه متفاوت است . ایران در داخل از مشروعیت و پشتوانه مردمی برخوردار است و در منطقه نیز دارای عمق استراتژیک است این مساله می تواند موضع کشورهای غربی را در برابر ایران تعدیل کند. می توان در روند مذاکرات ، امتیازهایی را به تناسب شرایط به طرف مقابل داد زیرا نتیجه مذاکره حتما صفر یا 100 نیست اما این امتیازات نباید به اصول و حقوق ما لطمه ای بزند. نکته دیگر این که اگرچه در حال حاضر در برابر دو گزینه گزارش یا ارجاع پرونده ایران به شورای امنیت ، گزینه گزارش پرونده ایران به شورای امنیت در نشست شورای حکام قطعی شده است ، اما به طور خاص درباره پرونده ایران سه گزینه مطرح شد: یکی بحث نام بردن از شورای امنیت است که به صورت تهدید در گزارش البرادعی در نشست قبلی و عادی شورای حکام مطرح شد. در واقع بحث شورای امنیت به طور رسمی از جانب البرادعی مطرح شد. موارد بعدی ، گزارش و ارجاع است . تفاوت این دو این است که اگر بحث ارجاع مطرح شود ، یعنی شورای حکام و آژانس بین المللی انرژی اتمی به طور کامل درخصوص پرونده ایران از خود سلب اختیار کرده و پرونده ایران را در اختیار شورای امنیت قرار می دهند. در این صورت ایران به عنوان تهدید امنیت بین المللی مطرح می شود که باید اقدامات تنبیهی علیه این کشور صورت گیرد اما گزارش پرونده به مفهوم این است که آژانس ، گزارش خود را برای مشورت به شورای امنیت می فرستد که باز هم روابط بین آژانس و شورای امنیت مطرح می شود. معنای این اقدام تهدید ایران است که اگر در قالب مهلت مشخص ، موضع مورد نظر آنها را اتخاذ نکند، پرونده به طور کامل به شورای امنیت ارجاع می یابد. این که در شرایط کنونی بحث ارجاع مطرح نشده است ، به خاطر این است که ادله حقوقی لازم مطابق بند 7 منشور آژانس را ندارند. آنچه می توان گفت این است که در حال حاضر پرونده ایران در وضعیت هشدار و ماشه خودکار قرار گرفته است . نکته سوم در خصوص موضع چین و روسیه است. این 2 کشور اگر چه موضع تقریبا بهتری از کشورهای غربی نسبت به ایران داشته اند اما هیچ گاه دوستان راهبردی ما نبوده اند. دوستان راهبردی در روابط بین الملل ، کشورهایی اند که تحت هر شرایطی از راهبرد مورد نظرشان که راهبرد مشترک ما نیز هست ، حمایت می کنند. در شرایطی که ما در پرونده هسته ای صاحب حق هستیم و طرفهای روسی و چینی در جریان حقانیت و صداقت ما هستند ، انتظار ما این است که حمایت بیشتری از سوی این کشورها داشته باشیم ، نه این که این کشورها نیز پای بیانیه هایی را امضاء کنند که حق ما را از بیخ و بن قبول ندارد. به طور قطع نوع موضعگیری این کشورها در خصوص پرونده ایران ، تاثیر متقابلی در روند مناسبات با این کشورها خواهد داشت.