قدردانی را از تماشاگران بیاموزیم

به‌تازگی در ورزش کشورمان بدعتی باب شده که بسیار دور از انصاف و غیرمنطقی است؛‌ این که به مربیان کشورمان در تیم‌های ملی دیگر کشورها انگ خیانت بزنیم. مربیانی چون جمشید خیرآبادی و رضا مهماندوست، سرمربیان تیم‌های ملی کشتی فرنگی و تکواندوی جمهوری آذربایجان با عزت و احترامی زایدالوصف در باکو مشغول کارند و ما به جای این که به توانمندی آنها افتخار کنیم و حضور آنها را به پاس انتقال تجارب و دانش مربیان ورزش کشور به فال نیک بگیریم و به خود ببالیم، آنها را خائن می‌دانیم.خیرآبادی و مهماندوست در افتخارات ارزشمند سال‌های گذشته ورزش ایران نقش مهم و غیرقابل انکاری ایفا کرده‌اند در حالی که امروز به جرم کار کردن در ورزش حرفه‌ای یعنی همان چیزی که ادعا داریم باید تفکرش را داشته باشیم، ناجوانمردانه با انگ‌های بی‌پایه و اساس و غیرواقعی مواجه می‌شوند.

اگر همه جای دنیا و همه اهالی ورزش ما چنین طرز تفکری می‌داشتند، خبری از تبادل و تعامل در ورزش نبود و اساسا ورزش حرفه‌ای شکل نمی‌گرفت، چرا که در ورزش حرفه‌ای همه سعی می‌کنند از راه مشروع و قانونی به اوج موفقیت کاری و ورزشی دست یابند. آیا می‌توان اریکسون سوئدی را به خاطر سرمربیگری تیم ملی فوتبال انگلیس‌ خائن به سوئد دانست؟ کاپلو را به دلیل قبول سرمربیگری انگلیس و روسیه می‌توان خائن دانست؟ به‌راستی آیا ژاپن به‌عنوان نماد واقعی پیشرفت در همه عرصه‌ها از جمله فوتبال چنین ذهنیتی دارد که سال‌ها هدایت فوتبال خود را به مربیان خارجی می‌سپارد؟ وقتی چنین برخوردی را با دو تن از مربیان زحمتکش غیرفوتبالی داریم، اگر فردا روزی یکی از رقیبان سنتی فوتبال کشورمان اعم از کره جنوبی، ژاپن و عربستان سرمربی ایرانی روی نیمکت خود بگمارند، باید به او و سطح دانش فوتبال کشورمان ببالیم یا او را دار بزنیم که چرا مقابل تیم ملی ایران قرار گرفتی!؟ ناگفته پیداست، ورزش حرفه‌ای ذیل تعاملات مشخص و خاص خود تعریف می‌شود و نمی‌توان با ذهنیت‌های سوال‌برانگیز و افکار خود محورانه تعریفی به جامعه ارائه کرد که فرسنگ‌ها با واقعیت فاصله داشته باشد. در این ورزش که همه سنگ حرفه‌ای‌شدنش را به سینه می‌زنند، هنوز هستند کسانی که مقابل حضور مربیان خارجی گارد می‌گیرند و آمار و ارقام دستمزد مربیانی چون کارلوس کی روش، ولاسکو و لوزانو را پیش می‌کشند که با این پول‌ها می‌شود چنین کرد و چنان کرد! تو گویی هرجا مربیانی از این دست نبوده‌اند، گل و بلبل شده و چون از این دستمزدها به مربیان خارجی نداده‌اند، انقلابی در ورزش مربوطه رخ داده که نگو و نپرس!

خود این منتقدان بر این عقیده‌اند که برای موفقیت باید هزینه کرد‌. خدا را شکر‌ به برکت برنامه پر‌بیننده‌ای چون نود، ‌میزان محبوبیت 80 درصدی کی روش به عنوان نماد حضور یک مربی خارجی ـ از نوع گرانقیمت ـ نشان داده شد و محبوبیت پایدار مربیانی چون مصطفی دنیزلی و خولیو ولاسکو هم نزد علاقه‌مندان فوتبال و والیبال بر کسی پوشیده نیست.

رضا مهماندوست، روزهای گذشته در کسوت سرمربی تیم ملی تکواندوی جمهوری آذربایجان، این تیم را بر سکوی قهرمانی نشاند در حالی که بدون تردید اگر این رویداد و افتخار در کشورمان رخ می‌داد، تماشاگران او را آنچنان که شایسته است تشویق می‌کردند، درست همانند جمشید خیرآبادی، سرمربی تیم ملی کشتی فرنگی جمهوری آذربایجان که در ماه‌های گذشته وقتی در تهران با این تیم قهرمان جهان شد سر تعظیم مقابل تماشاگرانی فرود آورد که او را به عنوان یک هموطن شایسته و توانمند تشویق کردند. ما هم باید چنین باشیم و به فرزندان‌مان ببالیم و آنها را نرنجانیم.

مهیار آذر

جام‌جم