در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
بازی با توپ پردار
بدمینتون که می گویند، اصل آن از هندوستان است و با نام پونا گام به عرصه ورزشهای جهان گذاشت ، سابقه این ورزش به پیش از جنگ جهانی اول می رسد، این ورزش بظاهر ظریف آنقدر پر تحرک است که در بسیاری از کشورها
امروزه با یک توپ پردار و یک راکت صحنه های زیبا و مهیجی در مسابقه های بدمینتون خلق می شود که حد ندارد. بدمینتون ایران شاید حدود نیم قرن از دنیا فاصله دارد. برگزاری بازیهای آسیایی در تهران بهانه ای شد تا فدراسیونی به نام بدمینتون در کشور ما تاسیس شود.
نخستین تیم ملی کشورمان متشکل از مرتضی مداحی ، سیروس افلاطونی ، ابراهیم شوشتری ، داریوش فروغی ، غلامحسین یزدان پناه و یاوری با مربیگری دپیوبوش هندی در بازیهای 1974گام بگذارد.
اگر اشتباه نکرده باشیم ، تیم ایران میان 9تیم هشتم شد. در آن روزها هم نژاد زرد حرف اول آسیایی ها و حتی جهانیان بودند، اما ما همچنان با دید یک ورزش زنانه به آن نگاه کردیم و آرام آرام راه پیمودیم.
تمام افتخارات بدمینتون ما در آوردگاه های رسمی کسب مقام قهرمانی در رده بزرگسالان و نوجوانان است. محمود انصاری از مربیان در این باره می گوید: وقتی برخی رشته ها مثلا بسکتبال کسب مقام دومی و سومی در غرب آسیا را مهم می شمارند خب چرا بدمینتون را که قهرمان شده ، در بوق و کرنا نکنیم.
کشورهای این منطقه هم بیکار ننشسته اند. اما اگر بخواهیم بدرستی دنبال مبحث قهرمانی باشیم ، باید بگویم در ورزش قهرمانی نگاه ثابتی وجود ندارد.
در کشوری مثل امریکا 10میلیون دلار برای یک ورزشکار هزینه می کنند تا او را به قهرمانی جهان برسانند، اما ما در اینجا هزینه چندانی نمی کنیم.
بدمینتون باز باید از زندگی و درس خود بزند و جوانی اش را صرف تمرین و مسابقه بکند، اما اگر به قهرمانی منطقه و قاره هم برسد، چه چیزی عایدش می شود و در قبال عمری که از دست داده به چه منفعتی دست پیدا می کند. کل بودجه فدراسیون بدمینتون 50 70میلیون تومان است.
اگر بخواهند آن را میان هیات های استان ها تقسیم کنند به هر هیات یک و نیم میلیون می رسد و سهم ریز آن به شهرستان ها هم چیزی حدود یکصد هزار تومان خواهد شد؛ بنابراین با چنین وضعیتی چگونه انتظار موفقیت و پیشرفت دارید.
در اندونزی و مالزی و چین 9تا 11سالگی سنین جذب ورزشکاران به ورزش قهرمانی است. تازه پیش از این سن هم آنها را به طور پایه ای می سازند، اما ما نه کشف استعداد داریم و نه در زمینه پرورش استعدادها درست عمل می کنیم.
در حال حاضر حرفه ای ها روزی 6ساعت تمرین می کنند، اما بدمینتون بازان ایرانی روزی 2ساعت. تفاوت خیلی زیاد است. به سالن ها و کمبود امکانات و وسایل کار اشاره نمی کنم.
علی شاه حسینی ، عضو باتجربه تیم ملی بدمینتون نظری خلاف مربی تیم ملی دارد: مشکل ما برنامه ریزی است. در بدمینتون شرح وظایف ها تفکیک نشده و حدود اختیارات آدمها مشخص نیست و می خواهیم با حرکات لاک پشتی به سوی قهرمانی حرکت کنیم.
چند روز پیش به اتفاق غلامرضا باقری ، دیگر عضو تیم ملی در مسابقه های آزاد ایتالیا حضور پیدا کردم . با بدمینتون بازی که صحبت می کردیم ، برنامه های یکساله آنها از روز و هفته گرفته تا ماه آخر همه چیز مشخص بود و اما من به عنوان یک بازیکن تیم ملی نمی دانم چرا اردوی 4نفره ای که برای آماده سازی تیم ملی جهت بازیهای دوحه تشکیل شده بود متوقف ماند.
ما از کار و زندگی زدیم ، واحدهای دانشگاهی مان را با تمرین تیم هماهنگ کردیم ، اما عاقبت کار نیمه تمام رها شد و هنوز هم نمی دانیم چرا این گونه شد. این یک بلوف نیست.
واقعیت دارد که بازیکنان ما از نظر فیزیکی در سطح بالایی قرار دارند، اما چون کار سیستماتیک نیست ، موفق نمی شویم. شاه حسینی می افزاید: ما باید بر حسب امکاناتی که داریم ، برنامه ریزی کنیم.
اگر 10میلیون بودجه به بدمینتون داده اند، بر مبنای این اعتبار و با در نظر گرفتن اولویت ها، برنامه ریزی کنیم ، این را هم فراموش نکنیم که برای پیشرفت باید پله پله حرکت کرد.
اگر بتوانیم طی یک برنامه 6تا 8ساله خودمان را به جمع 8تیم برتر آسیا برسانیم ، آن وقت در جهان هم موفق خواهیم شد. ما تازه جزو 15تیم برتر قاره قرار گرفته ایم.
اما مرتضی مداحی ، استاد دانشگاه و سرمربی پیشین تیم ملی می گوید: برای رسیدن به مرز موفقیت باید تمام نیروهایمان را بسیج کنیم.
بازیکنان نوجوان و با استعداد را در اردوهای کوتاه مدت به تمرین بکشانیم. از مربیان حرفه ای استفاده کنیم. الان مربیگری شغل دوم و سوم مربیان ما محسوب می شود. در هیچ جای دنیا این طوری نیست. از سوی دیگر بحث سخت افزارها را هم نادیده نگیریم.
در تمام تهران 12میلیونی فقط 2سالن داریم ، اما در کوالالامپور که یکی از شهرهای مالزی است یک سالن آن 36زمین بازی دارد.
تا آنجا که تحقیق کرده ام در سراسر این کشور حدود 50سالن مخصوص بدمینتون وجود دارد و این یکی از تفاوت های عمده بدمینتون ایران با آسیاست.
اگر خواهان پیشرفت هستیم باید حداقل 10پایگاه قهرمانی در 10استان داشته باشیم. نمی توانیم بچه ها را از خانواده های آنها جدا کنیم بنابراین باید زمینه را برای تمرین اصولی آنان در شهرستان ها فراهم کنیم.
عضو سابق تیم ملی ایران با اشاره به حضور چند بازیکن اندونزیایی در ایران می گوید: روزی که اینان به ایران آمده بودند، همه بازیکنان ما را راحت می بردند؛ اما اینک مشاهده می کنیم که در چندین مورد مغلوب بچه های ما شدند. جذب بازیکنان خوب خارجی در باشگاه های ما یکی از راههای پیشرفت است ، اما می دانید که ما باشگاهی نداریم. همه تیمهایی هستند که با چند بازیکن شکل می گیرند.
اگر باشگاه های واقعی داشته باشیم که دارای سالن و امکانات باشند، هر باشگاه حداقل 200بازیکن تربیت می کند که پشتوانه های خوبی برای تیم ملی خواهند شد.
مداحی می افزاید: ما می توانیم ترقی کنیم ، اما به شرط این که حرفه ای به ورزش فکر کنیم. امروز بازیکنی مثل توفیق هدایت از طریق کمکهای دولتی و حضور در مسابقه های جایزه نقدی سالی بین 400-500هزار دلار درآمد دارد و بنابراین باید قبول کنیم که ورزش قهرمانی شرایط ویژه ای دارد که تا آن را ایجاد نکنیم ، موفق نخواهیم شد.
به این ترتیب با شنیدن حرفهای این مردان داخل گود به یک اصل می اندیشیم و آن این که در ورزش قهرمانی چقدر هزینه می کنیم ، چقدر بودجه داریم و امکاناتمان چیست؛ وقتی هرازگاهی فدراسیونی جدید از بستر سازمان تربیت بدنی ما می روید، چرا برای تشکیلات و فدراسیون هایی که سالها تجربه و سابقه دارند، اولویت قایل نمی شویم؛
بد نیست گشتی در دنیای ورزش بزنیم تا دریابیم کدامین ورزش ارزش توجه و سرمایه گذاری بیشتر را دارد. برای ورزشی که مثلا در رده بندی بین المللی رشته های مختلف حتی از ورزش سگ دوانی پایین تر قرار دارد، چقدر سرمایه گذاری کرده ایم و برای رشته های مدرن چقدر.
جمشید حمیدی 
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
فارسی، زبان گفتوگوی جهان
معاون وزیر بهداشت:
