
معتادانی که به شلترها میآیند افراد آسیبدیدهای هستند، بهویژه زنان که معمولا با مشکلات روحی و روانی، بیماریهای جنسی، کمخونی، استرس شدید و بیتعادلی فشار خون به این مراکز مراجعه میکنند. پس باید به این افراد کمک کرد و دست رد به سینه هیچ کدامشان نزد. گرچه به ته خط رسیدهها به شلترها میآیند، اما این خوابگاههای شبانه فرصتی هستند برای درمان معتادان، بازگشت افراد آسیبدیده به اجتماع و سکویی برای پرتاب به سمت زندگی سالم.
اما خیلیها به شلترها با این دید نگاه نمیکنند، حتی وقتی پای بگیر و ببندهای پلیسی پیش میآید کسی به کارت سبزی که نشانه سکنای معتادان در شلترهاست اهمیت نمیدهد و خشک و تر با هم میسوزند. از سوی دیگر وقتی در یک محله شلتری تاسیس میشود مخالفتهای شدیدی میشود، هم از ناحیه مردم و هم نهادهای دولتی. در شلتر بانوان ما بارها با مردمی مواجه شدهایم که شیشههای مرکز را شکستهاند یا به مسئول فنی حملهور شدهاند تا بساط خود را جمع کنند و از محله بروند. بعضیها میگویند شلترها باید به خارج از شهرها منتقل شوند و جلوی دید نباشند، در حالی که اگر قرار است یک کارتنخواب روی پای خودش بایستد باید این مکانها در دسترسش باشد.
لیلا نادری
مسئول فنی شلتربانوان جمعیت تولد دوباره