در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
داستان ورزش های پایه
یکی از اصول کشورهای مترقی در ورزش ، نوع نگاه و برنامه ریزی و تنظیم بودجه آنها در رشته های مختلف است. اگرچه نمی توان باوجود افزایش چشمگیر بودجه ورزش کشور، سرانه بودجه خودمان را با کشورهای بزرگ مقایسه کرد
بجز فوتبال که با جام جهانی ، دنیا را زیر چتر خود می گیرد، در دیگر رشته ها همه چیز در یک برنامه ریزی 4ساله به المپیک و اتفاقات جذاب آن ختم می شود و همه کشورها به گونه ای برنامه ریزی می کنند که سهمی از مدالهای المپیک داشته باشند.
در این راستا منطق حکم می کند به رشته هایی چشم دوخته شود که مدالهای زیادی در آن تقسیم می شود. دو و میدانی ، شنا و ژیمناستیک از این حیث در رده های اول تا سوم قرار دارند و طبیعی است اگر کشورهای مختلف به این رشته ها نگاه محترمانه تری داشته باشند.
این مقدمه برای آن آورده شد که نتیجه بگیریم توزیع و تقسیم بودجه ، نگاه مسوولان ارشد ورزش کشور و همین طور برنامه ریزان اقتصادی کشور به ورزش در کشور ما تاکنون چندان کارشناسانه نبوده است.
تا چندی پیش دعوای ملی پوشان دو و میدانی با فدراسیون دو و میدانی ادامه داشت که چرا ملی پوشان از هیچ امکان فوق العاده ای در زندگی بهره نمی برند و استدلال فدراسیون هم این بود که دو و میدانی، فوتبال نیست.
اگر فوتبال با اقبال عمومی کارخانه ها، نهادهای اقتصادی و شرکتهای بزرگ و معتبر روبه روست و می تواند درآمدزایی کند و دو و میدانی محروم از این اهرم است ، می توان نوع دیگری داستان را نوشت تا دو و میدانی با وجود استعدادهایی که در چند سال اخیر توانایی خود را به آسیا و دنیا اثبات کرده اند، به زوال تدریجی محکوم نشود.
داستان شنا داستان متفاوتی است و بارقه های امید با توجه ویژه ای که رئیس جمهور، به این رشته نشان داده ، دیده می شود. طبیعی است فدراسیونی که با وجود مشکلات فراوان مالی و نداشتن استخر اختصاصی در دل شهر، روند روبه رشدی داشته و افتخارات بسیاری کسب کرده، اگر مورد حمایت رئیس جمهور قرار گیرد، به نقطه های غیرقابل دسترس خواهد رسید.
البته با وجود این حمایت هم رسیدن به مدال المپیک یکی از رویاهای عجیب این ورزش باقی خواهد ماند چرا که قدم اول رسیدن به جغرافیای آسیا و نزدیک شدن به رکوردهای درون قاره ای است.
اما در ژیمناستیک داستان جالبی نوشته شده و گویا قرار هم نیست کلمه پایان را ببینیم. رئیس سابق سازمان تربیت بدنی با هدف سامان بخشیدن به یکی از ورزشهای مادر، دکتر سادات رضاعی را از ژیمناستیک دور کرد تا به گفته خود این رشته را متحول کند و واقعا که چنین کاری نیز کرد.
تعویض چندباره سرپرست و لغو مجمع برای انتخاب رئیس و بی رئیس بودن این رشته در 16ماه اخیر، وضعیت ژیمناستیک را به نقطه ای رسانده که حالا همه می بینند.
هنوز صدای دادخواهی فدراسیونی ها برای طلب 5/7 میلیون تومانی فدراسیون جهانی و امکان لغو جام جهانی تهران از یادمان نرفته است ، یا لغو اردوی تیم ملی در کرمانشاه به دلیل نبود ابر در سالن. اتفاقاتی که برای این ورزش می افتد در حد فاجعه است.
با این حال اگر در رقابت های غرب آسیا هم موفق به کسب طلا نشویم ، اصلا جای تعجبی ندارد. رئیس سازمان تربیت بدنی در سفر اخیر خود به سمنان ، سرمایه گذاری خاص در رشته های دو و میدانی ، شنا و ژیمناستیک را وعده داد.
اگرچه خبر توجه خاص به این رشته ها فوق العاده خوشحال کننده است ، ولی به نظر می رسد پیش از سرمایه گذاری ویژه باید سروسامانی به فدراسیون ژیمناستیک داد، دستی از سر مهر بر سر این ورزش کشید و آن را از حالت رها بودن نجات داد.
همه اهالی ورزش امیدوارند رئیس سازمان تربیت بدنی در کوتاه ترین زمان بهترین راه را برای رشد و بالندگی ورزش کشور بیابد. اگر بگوییم برای آن روز همه لحظه شماری می کنند، عبارت مبالغه آمیزی به کار نبرده ایم.
علی جوادی
دبیر گروه ورزش 
دبیر گروه ورزش
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
فارسی، زبان گفتوگوی جهان
معاون وزیر بهداشت:
