در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
فکر نمی کردم رکوردهایم را بزنم
بعد از 6 سال لیلا بالاخره به آرزویش رسید. دویدن کنار آسیایی ها. لیلا ابراهیمی که امسال در دوومیدانی ایران رکوردهای 800، 1500و 3هزار متر هوای آزاد زنان را زده بود، در پاتایای تایلند هم رکورد زد.
هر چند خودش هم فکر نمی کرد رکوردی بزند؛ اما زد. آن هم در ماده 1500متر داخل سالن. او با دویدن در سالن پاتایا فقط نفر چهارم و پنجم ماده های 1500متر و 3هزار متر زنان آسیا نشد، بلکه تجربه هایی را به دست آورد که با استفاده از آنها می تواند بهتر از قبل مسابقه دهد.
لیلا با نتیجه ای که در اولین مسابقه برون مرزی اش گرفت همه را به تحسین واداشت. حتی مسوولان کمیته ملی المپیک و سازمان تربیت بدنی. اما او به این نتایج قانع نیست و از حالا برای موفقیت در مسابقه های قهرمانی آسیا در تایلند نقشه می کشد.
او حتی به مسابقه های جهانی داخل سالن هم فکر می کند؛ اما دلش می خواهد اگر در این رقابت ها حاضر می شود به قول خودش طوری بدود که همه از آن لذت ببرند.
مسابقه های سالنی آسیا، اولین مسابقه رسمی بود که تو با رقبای آسیایی ات در خارج از ایران برگزار کردی چیز تازه ای بود؛
این همه سال من دویدم ، تازه در تایلند فهمیدم دو یعنی چه؛ فضای آن مسابقه اصلا با مسابقه هایی که قبلا داده بودم ، قابل مقایسه نبود. بجز مسابقه صحرانوردی قهرمانی آسیای چین در سال قبل ، مسابقه های تایلند اولین تجربه ام بود. تازه متوجه شدم این مسابقه است ، در مسابقه هایی که در ایران برگزار می شود همه دونده های قوی نمی آیند.
ریتم دونده ها در این مسابقه ها با ریتم مسابقه ها در ایران فرق می کرد. این مسابقه و دو همان مسابقه و دو آرزوهایم بود. خیلی خوب بود. من هم آنجا روی اصول دویدم.
حتی فضای سالن هم قابل مقایسه با مسابقه های قهرمانی آسیای تهران نبود و پیستش ، پیست سالن خیلی مدرن بود و غیرقابل تصور. هوای تایلند خیلی گرم بود؛ اما آنقدر تهویه های سالن خوب کار می کرد که سالن خنک خنک بود. برای ما که با روسری و مانتو می دویدیم ، عالی بود. به علت خنکی سالن خیلی اذیت نشدم.
از رقبات بگو، آنها تو را می شناختند؛ وقتی نفر چهارم 1500متر و نفر پنجم 3هزار متر شدی کسی تعجب نکرد، آن هم با لباسی که دویدی؛
ورزشکاران پاکستانی مرا می شناختند. البته استقامتی هایشان نبودند، دونده های هندی که برای قهرمانی آسیای تهران آمده بودند، هم همین طور. حتی سوتلانای قزاقستانی.
من خوشحال بودم. آنها را دیدم و مهمتر این که آنها را می شناختم. همه عادی برخورد می کردند. انگار که قبلا هم ما را دیده بودند. فقط برای تایلندی ها دویدن ما با لباس و حجاب تعجب آور بود و آنها ما را نگاه می کردند؛ اما بعدا برای آنها هم و هم ما هم لباسمان عادی شد.
مقام پنجم سه هزار متر و مقام چهارم 1500متر، از نظر خودت نتیجه راضی کننده ای است؛
من به تایلند رفتم تا رکوردهایم را بزنم ؛ چرا که در بازیهای اسلامی زنان شرایط رکوردزنی نبود و فقط توانستم مدال بگیرم.
اما در تایلند وضعیت فرق می کرد. روز اول در 3هزار متر 15ثانیه رکوردم داخل سالنم را زدم. در کل 5نفر اول مسابقه رکورد داخل سالن آسیا را زدند. حتی سوتلانا که رکورد داخل سالن را داشت بعد از مسابقه آمد و به من تبریک گفت.
به علت این که رکورد داخل سالن آسیای او را زده بودم. روز دوم هم در ماده 1500متر چهار ثانیه رکوردم را جابه جا کردم. در این مسابقه دونده کره شمالی که نفر دوم 3هزار متر شده را بود را گرفتم.
با این کار همه نگاهها فرق کرد. او را که گرفتم ، انگیزه ام چند برابر شد. تا قبل از این مسابقه رکورد 3هزار متر نگرانم می کرد؛ اما حالا امیدوار شده ام.
این طور که می گویی همه آنهایی که در تایلند بودند، رقبای اصلی تو بودند و مسابقه تایلند هم اصلی ترین مسابقه است؛
تایلند واقعا اصلی ترین مسابقه ام بوده تا به حال. همه رقبای آسیایی ام هم آنجا بودند. آنهایی که آمده بودند خیلی تمرین کرده بودند، همه شان هم رکوردهای ملی شان را زدند.
نفرات اول تا چهارم 1500متر. در این ماده از هندی ها دو نفر بودند که اول و سوم شدند. به نظر من دونده های قوی آسیا همین ها هستند. بهتر از اینها نیز وجود ندارد. آنها حتی با رکوردهایی که زدند می توانند در مسابقه های قهرمانی جهان هم شرکت کنند.
فکر می کنم حضور مربی ات هم برای اولین بار در کنارت به تو خیلی کمک کرد تا این نتایج را به دست آوری؛
بله، بالاخره مربی ام هم برای اولین بار در مسابقه دویدنم را دید. حضورش خیلی برایم مهم بود. در مسابقه او مرا راهنمایی می کرد که چه کار کنم. این کمک بزرگی برایم بود. او می گفت و من اجرا می کردم.
در حالی که در بقیه مسابقه ها خودم هم می دویدم و هم تمرکز می کردم که در هر مرحله مسابقه چه کار کنم. به همین خاطر بهترین دو را با پوشش اسلامی زدم. حتی مسوولان فدراسیون و کمیته ملی المپیک هم مسابقه ام را دیدند.
مثل این که تماشاگر زیادی هم به سالن آمده بود. وجود تماشاگر تو را به وحشت نینداخت. با توجه به این که تو و بقیه دوومیدانی کاران ایرانی همیشه در استادیوم های خالی مسابقه می دهید؛
چرا، واقعا وحشتناک بود. روز اول قبل از مسابقه برای آشنایی با پیست به سالن رفتیم. خلوت بود. بجز مسوولان اجرایی مسابقه کسی نبود. خوشحال به هتل برگشتیم.
فردای آن روز برای مسابقه 3هزار متر وقتی وارد سالن شدم ، خشکم زد. جای سوزن انداختن نبود، آنقدر که تماشاگر آمده بود. من آنها را دیدم قلبم ریخت.
از دیدن آنها نترسیدی؛ استرس ات بیشتر نشد؛
نه ، اولش این طور بود. معمولا وقتی در اتاق Calroomتمرین می کنی استرس می گیری، اما وقتی سر خط استارت می روی، استرس هم از بین می رود. البته روز دوم برایم عادی شد.
مربی ات هیچ چیزی به تو نگفت که جلوی این جو، سالن و تماشاگر تو را نگیرد؛
آقای فیروزی به من گفت قبل از مسابقه یک نیم دور روی پیست بدو. نمی دانستم چرا. وقتی نیم دور دویدم همه سالن برایم کف می زدند و مرا تشویق می کردند.
آن موقع متوجه شدم چرا او می گفت قبل از مسابقه بدو. بعد از آن هم دلگرم تر شدم ، هم استرسم خیلی کم شد.
فکر می کردی در اولین مسابقه ، رکوردهایت را جابه جا کنی؛
اصلا فکر نمی کردم رکوردهایم را بزنم. هیچ وقت قبل از مسابقه تصور مقام و مدال را ندارم. همیشه هدفم گرفتن نتیجه تلاشهایم است.
همه اش با خودم فکر می کردم کی می شود ترقی کنم اما رکوردزنی اصلا به ذهنم نمی رسید. آن هم با این فاصله زمانی جالب . خیلی خوشحال کننده بود.
با این رکوردهایی که ثبت شده، لیلا ابراهیمی از خودش چه انتظاری دارد؛
حالا توقعم از خودم بیشتر شده. حالا فکر می کنم باید بهتر از این کار کنم و نتیجه بگیرم. اگر حالم خوب باشد، می بینم جای امیدواری هم هست و می توانم بهتر از این بدوم.
اما وقتی حال خوبی نداشته باشم فقط به خودم فشار آورده ام. همین.
قبل از مسابقه برنامه ریزی کرده بودی تا در تایلند مدال بگیری یا رکورد بزنی؛
قبل از سفر می گفتم می روم کارم را انجام دهم. بعد از 6-5سال زحمت ، نتیجه ای که در تایلند می گرفتم برایم ارزش داشت. همیشه نتیجه برایم با اهمیت تر از سفر است.
هیچ وقت قبل از مسابقه پیش بینی نمی کنم. همیشه سعی می کنم عمل کنم. این مسابقه، اولین تجربه ام با این پوشش بود.
بهترین رکوردم هم بود. بعد از نتیجه ای که گرفتم ، این جرقه در ذهنم زد که «خواستن ، توانستن است»، برای یک دونده زن ایرانی تا به حال چنین موقعیتی به وجود نیامده.
فکر می کنم اگر راهی باز شود ما می توانیم خودمان را نشان دهیم. مثل هندی ها که رقبایشان را می شناختند. اگر ما هم سطح کارمان بالا برود، به طور حتم جای امیدواری هست حتی به مسابقه های جهانی راه یابیم و نتیجه هم بگیریم.
در دو و میدانی پله ، پله بالا می روی مگر این که دوپینگ کنی.
فکر می کنی تو بتوانی سهمیه مسابقه های داخل سالن قهرمانی جهان را بگیری؛
یک سهمیه جهانی داریم. وایلد کارتی که فدراسیون جهانی به بعضی کشورها می دهد. مثل چند سال پیش. من باید برای سهمیه جهانی تلاشم را بیشتر کنم.
اگر در مسابقه های بعدی رکوردم بهتر شود، شاید برای بقیه عالی باشد؛ اما برای من رکورد ایده آلی نیست. من در 3هزار متر باید زیر 10دقیقه بدوم. اما باز هم بین دونده های دنیا خوب نیست.
شاید فقط یک قدم مانده تا به آن مرز برسم اما یک قدم سرسخت است. تو وقتی در مسابقه جهانی حاضر می شوی ، نماینده یک مملکت هستی. باید آبروی کشورت را حفظ کنی. طوری بدوی که همه لذت ببرند، تلاشت درست و حسابی باشد.
در تایلند کدام مسابقه راضی ات کرد؛
از مسابقه 3هزار متر خیلی راضی ام. در ماده 1500متر می توانستم زیر 10/4 هم بروم ؛ اما دو خیلی سریع بود. من اگر در 3هزار متر شرکت نمی کردم می توانستم نفر سوم 1500متر هم بشوم.
اما سوتلان دونده قزاق فقط 1500متر شرکت کرد، به همین علت دو را از اول سریع کرد.برای 1500متر باید قدرتت بالا باشد. من هم از خستگی دو، 3هزار را داشتم. آن طور که فکر می کردم نشد. اما 3هزار متر عالی بود. عالی.
حضور مربی ات و دیدن مسابقه هایت جدای از دلگرمی که برای تو بود، چه فایده دیگری داشت؛
بزرگ ترین شانس من این بود که مربی ام کنارم بود و مسابقه هایم را دید. او وقتی حال و روز مرا در طول مسابقه ها دید، متوجه شد مشکل من کجاست.
به طور حتم برای این که در بقیه مسابقه ها بهتر کار کنم ، به احتمال زیاد، برنامه تمرینم تغییر می کند. من در مدت یک سال 11رکورد زده ام. حالا باید طوری تمرین کنم که بتوانم رکورد بیشتری بزنم.
شاید برنامه هایم فشرده تر شود یا... نمی دانم چه تغییری می کند. فقط این را می دانم مربی ام برنامه ای تنظیم می کند که هم قدرتم بالا برود و هم این که برنامه های تمرینی به من آسیبی نرساند.
مهری رنجبر 
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
فارسی، زبان گفتوگوی جهان
معاون وزیر بهداشت:
