مهارت

چگونه سخنران بهتری باشیم؟

سخنرانی در ملأ‌عام از عهده هرکسی بر نمی‌آید. کافی است کمی خجالتی و درونگرا باشید، همه چیز به هم می‌ریزد و یک آبروریزی تمام عیار خلق می‌شود. گاهی اهمیتش آنقدر هم هست که به هیچ وجه نمی‌شود بی‌خیالش شد. برای هرکسی هم ممکن است پیش بیاید. چاره کار اما کمی تمرین است و قدری اعتماد به نفس. با ما برای مرور شش گام موثری که مهارت سخنرانی شما را ارتقا می‌دهد، همراه باشید.

کد خبر: ۸۱۱۵۳۸

خودتان را خیلی خوب آماده کنید. سخنرانی را جلوی آینه تمرین کنید و برای اول کار، چند یادداشت روی تکه کاغذهای کوچک آماده کنید، موقع تمرین بهتر است گاهی نگاه سریع و گذرایی به یادداشت‌هایتان بیندازید و آنها را روی میز بگذارید. نگه داشتن طولانی‌مدت کاغذ یادداشت اصلا توصیه نمی‌شود.

نفس عمیق بکشید. واقعیت ماجرا این است که هنگام سخنرانی، مهم‌ترین عاملی که همه چیز را به هم می‌ریزد، استرس است. برای غلبه بر استرس طیف متنوعی از راه حل‌ها هست که ساده‌ترین و مهم‌ترین آن نفس عمیق است. پیش از آغاز سخنرانی چند نفس عمیق بکشید. به نظر نمی‌رسد کار سختی باشد، نه؟

افکار خود را سازماندهی کنید؛ یک تصویر ذهنی از چیزهایی که قرار است بگویید ترسیم کنید و حواستان جمع باشد که دارید طبق همان تصویر پیش می‌روید. اگر یک چارت کلی برای سخنرانی نداشته باشید، احتمالش زیاد است که خیلی زود گفتنی‌هایتان را فراموش کنید و به لکنت بیفتید. چارت کلی سخنرانی را می‌توانید از قبل و در خانه تهیه کنید. یک چیزی مثل نمودار درختی که در آن معلوم است، چه چیزی را قبل و بعد از چه چیزی خواهید گفت.

از این‌که حرفی برای گفتن دارید اطمینان حاصل کنید؛ مردم وقت اضافی ندارند و از شنیدن چرت و پرت‌هایی که تحت عنوان سخنرانی به خوردشان می‌رود خوشحال نمی‌شوند. چیزی بدتر از این نیست که وقتتان را برای شنیدن حرف‌هایی تلف کنید که در نهایت بفهمید، ارزشش را نداشته است.

حاشیه نروید؛ ایده خود را در همان ابتدای سخنرانی بگویید، یک تصویر کلی از مثال‌ها و شواهدی که برای اثبات تزتان دارید هم ارائه کنید. مخاطب‌ها تا ابد منتظر روشن شدن منظور شما نمی‌مانند. همان چند دقیقه اول اگر نتوانید آنها را همراه خودتان کنید، کار تمام است. گاهی اوقات کمی طنازی هم برای غلبه بر عصبیت و استرس بد نیست، خلاق باشید!

آرام آرام مثال‌های خود را برای مخاطب‌ها عینی و ملموس کنید، یکی یکی بگوییدشان و نگران این نباشید که تعدادشان زیاد شود، یا مثلا ممکن است کمی در اضافه کردن برخی جزئیات زیاده‌روی شود. خط قرمز افزودن جزئیات به مثال‌ها زمانی است که ماجرا بیش از اندازه شخصی شود. مخاطب‌ها قطعا به مسائل شخصی شما علاقه‌ای ندارند. علاوه بر اینها گاهی بد نیست کمی موقع سخنرانی قدم بزنید. البته فقط کمی. موقع صحبت با مخاطب‌ها تماس چشمی برقرار کنید و حرکات دست و صورت را هم چاشنی کار کنید. سخنرانی شما بدون شک خیلی خسته‌کننده خواهد بود اگر مثل یک گوزن تاکسیدرمی شده جلوی جمعیت بایستید و فقط لب‌هایتان بجنبد.