مهدوی کیا ، بک راست؛

طی ماههای اخیر نگرانی های فراوانی برای موفق نبودن تیم ملی فوتبال ایران در مسابقات جام جهانی ابراز شده است که هر یک نشاندهنده علاقه بسیار مردم به سرنوشت تیمی است که می خواهند آرزوهای جهانی خود را با آن عملی کنند.

کد خبر: ۸۰۸۶۷

هنوز مراسم قرعه کشی جام جهانی انجام نشده است و باید تا 18 آذرماه منتظر بمانیم تا تکلیف خودمان را در مقابله با حریفان جهانی بدانیم ، اما آنچه مسلم به نظر می رسد ، تیم ایران در گروهی قرار خواهد گرفت که یک مساوی و 2 باخت و یا 2 مساوی و یک شکست در آن قابل پیش بینی ترین نتیجه تیم ملی فوتبال ایران خواهد بود. در رویایی ترین تصور می توانیم با مکزیک (اگر سرگروه شود)، لهستان و ترینیداد همگروه شویم ، البته با تایید این که تیم ایران در سیدبندی سوم قرار گیرد. بنابراین حتی در بهترین احتمال باید سرگروهی تیم مکزیک را بپذیریم ؛ تیمی که با خط حمله پرتوان خود می تواند تیم فوق العاده خطرناکی برای تیمهایی باشد که اصول دفاعی را چندان رعایت نمی کنند. تصور کنیم که تیم ملی با تیمهای زیر همگروه نشود:
1- ایتالیا (ویه ری ، تونی ، جیلاردینو ، دل پیرو ، توتی و...)
2- هلند (نیستلروی ، ماکای ، فن درفارت ، روبن و...)
3- اسپانیا (رائول ، مورینتس ، ره یس ، آلونسو و...)
4- پرتغال (گومش ، فیگو ، کاستی نیا ، دکو و...)
5- آرژانتین (کرسپو ، مسی ، آیمار ، ورون و...)
6- آلمان (کلوزه ، پودولسکی ، بالاک ، کورانی و...)
7- برزیل (رونالدینیو ، رونالدو ، کاکا ، آدریانو و...)
و همگروه نشدن با تیمهای بزرگ و توانا در بازی هجومی ، می تواند بخت خوبی برای تیمهایی مثل تیم ایران باشد که در جام جهانی نمی توانند با روش هجومی بازی کنند ، اما می توان تضمین کرد که تیم ایران حتی مقابل مکزیک به دردسر نیفتد؛ البته نباید پیش بینی کرد حتما مقابل تیمهای بالا به دردسر می افتد ولی با وضعیت فعلی تیم ملی ایران در خط دفاعی ، کدام احتمال درصد بیشتری دارد؛ استراتژی تیم ایران در جام جهانی باید همان شیوه ای باشد که تومیسلاو ایویچ برای جام جهانی 1998 طراحی کرده بود. تفاوت تیم ملی ایران در زمان ایویچ با تیم برانکو در همین است که او تیم ایران را برای بازیهای بزرگ ساخت ، ولی برانکو دوست دارد تیم ایران در بازیهای ساده به میدان برود اما حتما می داند که در جام جهانی هرگز با تیمهایی چون لیبی ، بحرین ، مقدونیه و... مواجه نخواهد شد زیرا همان گونه که اشاره شد در بهترین شرایط باید با مکزیک (بلانکو و...) و یا اکراین (شوچنکو و...) و ساحل عاج (دروگبا و...) بازی کند. تیم ایران نیاز به دفاع محکمتری دارد. اگر ایویچ از ترکیب میناوند ، زرینچه ، محمدخانی و پاشازاده برای روش 4-4-2 استفاده کرد و کریم باقری را در بهترین شرایط در اختیار داشت ، اینک برانکو ایوانکویچ چه باید بکند؛ چرا توماس دال ، مربی هامبورگ از مهدوی کیا در پست بک راست استفاده می کند و موفق هم می شود ولی برانکو حتی یک بار هم این روش را امتحان نکرده است؛ چرا از واحدی نیکبخت در سیستم برانکو به عنوان بک چپ استفاده نمی شود؛ اگر تیم ایران در جام جهانی دفاع محکم تری داشته باشد ، نمی تواند باروحیه تر به پیش بتازد؛ آیا محاسبات ایویچ که کلینزمن و بیرهوف را در تیم آلمان ، بلای تیم ایران تشخیص داده و برای آنها برنامه ریزی کرده بود ، غلط از آب درآمد؛ شاید تنها محاسبه اشتباه ایویچ این بود که بازی با بهترین تیمها را برای محک خط دفاعی تیم برگزیده بود ولی برانکو که کاملا از سرنوشت ایویچ پس از شکست 7-1 از تیم باشگاهی رم در آن سفر تلخ به ایتالیا آگاه است ، دوست ندارد تیم ایران به مصاف تیمهایی با خط حمله توانا برود و تجربه ایویچ را تکرار کند. اگر تیم ایران در همان شب بازی با مقدونیه ، با برزیلی که امارات را 8 گله کرد و یا با تیمهایی مانند ایتالیا و هلند و... بازی می کرد ، چه سرنوشتی برای خط دفاع تیم ملی پیش می آمد؛ در جام جهانی باید دفاعی داشته باشیم که نفس حریف را بگیرد. آیا مدافعان ما چنین ویژگی بارزی دارند؛ بازی کردن با تیمهای بزرگ ، مدافعان ما را آماده تر خواهد کرد. حضور مهدوی کیا در بک راست و نیکبخت در بک چپ می تواند قوای تدافعی و تکنیکی خط دفاعی را چند برابر افزایش دهد. حداقل این که می توان آن را امتحان کرد.