مهدی؛ پسری که پوستش هر روز می‌میرد

این روزها چشمانش نیز خشک و پلک زدن برایش دشوار شده است. مهدی شب‌ها با چشمانی باز می‌خوابد و باید یکی از اعضای خانواده هر شب چند بار تا صبح چشم او را ببندد تا خشکی چشمانش بیشتر از این نشود و بدتر از آن کبدش است که آن نیز مشکل پیداکرده است.مدام بدنش را به فرش، زمین، سنگ و درخت می‌کشد تا شاید خارش بدنش کم شود.

بسختی و با ملاحظه بسیار به مدرسه می‌رود و وقتی به منزل برمی‌گردد خارش، زخم و خونریزی شروع می‌شود. اگر دمای اتاق 50 درجه هم شود، عرق نمی‌کند، اما برای این‌که درد کمتری تحمل کند، باید خانه را مرطوب کرد.

سخت می‌بیند و برای نوشتن مشق‌هایش باید خط دفترهایش را پررنگ کرد تا کج ‌و معوج ننویسد. هرجا می‌نشیند، باید آنجا را جارو زد و پوست‌های مرده او را از زمین جمع کرد.

مهدی در روستایی به نام ورگ در ده کیلومتری بعد از شهر شیروان زندگی می‌کند که خشکی و گرمای هوایش حتی برای چند دقیقه آزاردهنده است.

پدر مهدی می‌گوید: «از زمان تولد، بدنش پوست می‌انداخت و این اتفاق با درد و خون همراه است و خارش‌هایی که در این ده سال تمامی ندارد. روستای ما گرم و خشک و پر از خاک است و هر وقت «او» از مدرسه برمی‌گردد، ترک‌های پوستش عمیق‌تر می‌شود.»

وی می‌افزاید: به گفته پزشکان، بدنش به رطوبت نیاز دارد و به همین دلیل در و پنجره‌ها را با پلاستیک بسته‌ایم تا رطوبت از خانه خارج نشود و به خاطر مهدی عزیزم گرما را تحمل می‌کنیم تا او کمتر درد بکشد. هر جا که فکرش را بکنید، رفته‌ام و هر دارویی که فکرش را کنید استفاده کرده‌ایم، اما باز هم تن فرزندم می‌ترکد و خون می‌آید و چهره‌اش هر روز پیرتر می‌شود.

مادر مهدی نیز می‌گوید: «نمی‌خواهم از فقر بگویم، اما گاهی که پماد را به مهدی می‌دهیم تا خود به بدنش بمالد بعدها متوجه شدم برای این‌که پمادش دیرتر تمام شود «وازلین» به خود می‌مالد.»