سکوت اقلیت به مجلس ضربه می زند

فراکسیون اقلیت در جریان رای اعتماد مجلس به وزرای پیشنهادی رئیس جمهور، موضع سکوت پیش گرفت.

کد خبر: ۸۰۱۴۵

این فراکسیون نه تنها خود هیچ نظر کلی درباره کابینه ارائه نکرد بلکه هیچ کدام از نمایندگان عضو فراکسیون در مخالفت و یا موافقت با وزرای پیشنهادی به عنوان فراکسیون اقلیت صحبت نکردند. دلیل اتخاذ این موضع ، موضوع گفتگویی کوتاه با اسماعیل گرامی مقدم ، عضو این فراکسیون است که می خوانید:

مواضع فراکسیون اقلیت با سکوت این فراکسیون در جریان رای اعتماد به وزرای پیشنهادی رئیس جمهور ، متناقض به نظر می رسید. دلیل آن چه بود؛
سکوت فراکسیون اقلیت با تصویب مجمع این فراکسیون بود و مخالفان و موافقانی داشت. بخشی از نمایندگان معتقد بودند که سکوت فراکسیون به منزله چوب لای چرخ نگذاشتن در کار دولت است و در آینده دولت اگر در روند کار خود دچار خطا و اشتباهی شود ، این مساله به پای فراکسیون اقلیت نوشته نمی شود. در حال حاضر می بینیم متاسفانه برخی بدون اشاره به این که چه کسانی در برابر دولت سنگ اندازی می کنند و یا پرونده های قضایی را مطرح می کنند ، این سخنان را تکرار می کنند. به همین دلیل قرار شد هر نماینده خود ، براساس وظیفه نمایندگی و به تنهایی تصمیم بگیرد.

نظر شما چه بود؛
من و جمعی از نمایندگان مجلس اعتقاد به این نظر نداشتیم. من اعتقاد دارم ما در جریانی هستیم که در درون نظام چارچوب مشخصی دارد و هیچ گاه اختلاف نظر ما با تفکرات آقای احمدی نژاد و جریان راست ، به اتفاق نظر تبدیل نمی شود. ما باید نظر خود را بیان کنیم و به مردم بگوییم بخشی از نمایندگان مردم مانند اکثریت فکر نمی کنند. مردم باید بدانند که در مجلس تفکرات دیگری نیز هست . سکوت اقلیت به فعال بودن مجلس ضربه می زند. موضع اقلیت الزاما مخالفت نیست . به برخی از طرحها و لوایح منطقی باید رای مثبت داد. سکوت اقلیت در جریان رای اعتماد به اعضای کابینه دولت ، تصمیمی کاملا مقطعی است و در آینده چنین موضعی در پیش گرفته نخواهد بود.

به نظر می رسد موضع سکوت اقلیت ، موضعی سیاسی بود. با این فرض که در درون طیف اکثریت مخالفان جدی با برخی وزرای پیشنهادی وجود دارند که نظر فراکسیون اقلیت را تامین می کنند و نیازی به رویارویی سیاسی این دو فراکسیون نیست.
این هم موضوعی است که به هر ذهنی خطور می کند. من این نظریه را کاملا تایید نمی کنم و رد هم نمی کنم زیرا در نظر این گونه نبود ولی در عمل این مساله اتفاق افتاد. ما دیدیم که در جناح اکثریت این وضعیت وجود دارد و نمایندگان فراکسیون اقلیت نیز نسبت به وزرای مربوط نظر مثبت نداشتند. به همین دلیل ابراز مخالفت نکردند تا مخالفت ها از درون جبهه اکثریت شکل بگیرد. با وجود این من فکر می کنم باید همه فراکسیون ها در مجلس فعال باشند و اعتقاد به سکوت ندارم تا از آن بهره برداری سیاسی شود زیرا آثار کوتاه مدت آن ارزش آن را ندارد که آثار بلند مدت بیان واقعیت ها را کنار بگذاریم.

فراکسیون اقلیت در این دوره نسبت به دوره های گذشته ، اقلیت منسجمی نیست ، دلیل این عدم انسجام چیست؛
نه ، اتفاقا این فراکسیون منسجم است و نمونه آن همین اتخاذ موضع سکوت است که نتیجه هم گرفت. در مرحله اول با لابی های گسترده توانستند مانع ورود 4 وزیر پیشنهادی به کابینه شوند ، به دلیل این که سوابق اجرایی کمی داشتند. در مرحله دوم نیز این لابی ها به استعفای وزیر پیشنهادی نفت منجر شد. من باید به ویژگی ممتاز فراکسیون اقلیت اشاره کنم . یک ویژگی ممتاز فراکسیون اقلیت آن است که چهره های عضو آن از سوابق اجرایی و سیاسی و توان بالایی برخوردارند. در واقع اینها کارشناس و خبره مسائل مجلس هستند. در بسیاری از لوایح و طرحها با قدرت وارد شدند اما رای نداشتند. فراکسیون اقلیت تنها با ائتلاف اصولگرایان سنتی و یا آبادگران مجلس می تواند رای خود را موثر کند. که می بینیم گاهی اتفاق می افتد که جریان های متفاوت در یک موضوع با هم همسو می شوند.

تعامل این فراکسیون با دولت چگونه است؛
دولت هیچ تعاملی با فراکسیون اقلیت نداشت. دولت می توانست با تعاملی که با همه فراکسیون ها برقرار می کرد ، وضعیت مناسب تری در تنظیم روابط خود با مجلس داشته.