شوالیه‌های میزگرد پرحاشیه!

بتازگی یکی از پرسروصداترین بازی‌های انحصاری کنسول PS4 یعنی The Order 1886 منتشر شده است؛ عنوانی که تا قبل از عرضه، نمایش‌های حیرت‌انگیز و فوق‌العاده‌ای داشت و برای خیلی‌ها عرضه‌شدنش می‌توانست بهانه‌ای برای خرید PS4 باشد. اگر طی این چند روز اخبار و نقدهای بازی را در فضای مجازی دنبال کرده باشید، حتما اطلاع دارید خیلی‌ها از بازی انتقاد کرده و تعدادی هم از آن خوششان آمده که درنهایت با توجه به میانگین امتیازات بازی در سایت متاکریتیک می‌توان The Order 1886 را یک عنوان متوسط رو به بالا و خوب در نظر گرفت. اما این‌که آیا بازی ارزش آن را دارد برایش PS4 تهیه کنیم، پاسخش خیر است!

بین انتقادهای مطرح شده از بازی، بی‌اساس‌ترین آنها کوتاه بودن بازی است. نمی‌دانیم کوتاه یا بلند بودن بازی یا کلا یک اثر چگونه می‌تواند معیاری برای انتقاد و تاثیرگذار در نقد باشد! بازی‌ها و محصولات باید به‌دلیل آنچه هستند مورد بررسی و نقد قرار بگیرند، نه ‌ای‌کاش‌های خود ساخته. در غیر این صورت کتاب شازده‌کوچولو آنتوان دو سنت اگزوپری فاقد ارزش ادبی است، چون 50 صفحه هم نیست یا سمفونی 5 بتهوون به درد نمی‌خورد چون تا آن حد که ما دلمان می‌خواهد طول نمی‌کشد.

به‌هرحال این‌که عنوان کرده‌اند گیم‌پلی بازی پنج ساعته است دروغی بیش نیست و به چیزی بین هفت تا 9 ساعت برای تمام کردن بازی زمان نیاز دارید. The Order 1886 بشدت دنبال ارائه‌ تجربه‌ای سینمایی است و تعدادی از ضعف‌های اصلی بازی از همین جا نشأت می‌گیرد. البته نقاط قوتی هم دارد که بزرگ‌ترین آنها زاویه‌ دوربین، دکوپاژ، میزانسن و ترکیب‌بندی فوق‌العاده‌ تک‌تک صحنه‌های بازی است. حتی آن کادرهای مشکی بالا و پایین صفحه که در برخی فیلم‌ها به چشم می‌خورد، در اینجا نیز حسابی تاثیرگذار است.

گیم‌پلی بازی را می‌توان به دو قسمت تقسیم کرد؛ صحنه‌های مبارزات و بخش‌های جستجوگری و داستانی. از دیدگاه مبارزات، The Order 1886 را می‌توان تقریبا یک تیراندازی سوم شخص استاندارد مبتنی بر سنگرگیری همچون Gears of War یا آنچارتد در نظر گرفت، منتها در اینجا تغییر دادن موقعیت بین سنگرهای مختلف به نرمی دو بازی ذکر شده نیست و چندان هم اتفاق نمی‌افتد؛ زیرا به شکل عجیبی و برخلاف تمام واقعگرایی‌های بازی، تخریب محیط هنگام درگیری‌ها تقریبا مفهومی ندارد؛ فقط بعضی از اشیای ریز می‌شکنند یا خرد می‌شوند و تازه بعضی از آنها در خارج از درگیری این ویژگی خود را نیز از دست می‌دهند!

از طرفی تعدادی سلاح هرچند محدود اما فوق‌العاده در اختیار دارید که بعضی از آنها که سلاح پیش فرض کاراکتر و شوالیه‌های میزگرد شاه آرتور به شمار می‌روند، یک شلیک ثانویه دارند که مقداری استراتژی و تاکتیک را به درگیری‌ها وارد می‌کند. یکی از جذاب‌ترین این سلاح‌‌ها با شلیک ثانویه‌اش، گازی اشتعال‌زا در محیط پخش می‌کند که با شلیک اولیه می‌توانید آن را شعله‌ور ساخته و دشمنان را بسوزانید. کاراکتر در هر لحظه فقط می‌تواند یک سلاح اصلی و یک سلاح کمری همراه داشته باشد و در کنار آنها گاهی نارنجکی برای پرتاب کردن نیز به شما داده می‌شود، اما با نزدیک شدن به دشمنان در حین مبارزه یا در قسمت‌های مخفی‌کاری بازی، می‌توانید با زدن بموقع دکمه‌ مثلث، آنها را با چاقو یا مشت از میان بردارید.

موقعیت دوربین بازی در حین درگیری و پشت سنگر فوق‌العاده است و The Order 1886 را به جرات می‌توان اولین بازی دانست که تلاش کرده شلیک کور از پشت سنگر را واقعا همانند آنچه در واقعیت اتفاق می‌افتد شبیه‌سازی کند، نه این‌که مثل خیلی از بازی‌های دیگر براحتی با این کار تمام دشمنان را بتوانید زمین بزنید. تعدادی صحنه‌های QTE یا دکمه‌زنی در جریان بازی وجود دارد که جز در مواردی اندک، در دیگر بخش‌ها بخوبی طراحی نشده‌اند. این طراحی نامناسب بیشتر به این معنی است که در جاهایی به کار گرفته شده‌اند که با همان مکانیک‌های اصلی گیم‌پلی نیز تقریبا می‌شد آنها را انجام داد و بازی بیخودی کنترل را از شما سلب می‌کند. این ایراد درباره تعدادی از صحنه‌های سینمایی محیط نیز وجود دارد و بویژه در فصل‌های آغازین بشدت آزاردهنده است و ایمرشن یا درگیر شدن بازیکن با بازی را می‌شکند.

بد بودن QTEها همچنین به این معنی است که طولانی‌مدت از آنها استفاده شده تا تکراری شده‌اند که مثال بارز آن مبارزه با موجودات گرگ‌‌نمایی است که دو بار دقیقا با یک ساختار و برای زمانی نسبتا طولانی در بازی اتفاق می‌افتد. داستان بازی تا حدودی کلیشه‌ای است و برای عنوانی انحصاری در این سطح چندان راضی‌کننده به نظر نمی‌رسد، اما روایت خیلی بدی ندارد و شخصیت‌پردازی‌ کاراکترها نیز قابل قبول است.

اگر می‌خواهید بهترین گرافیک بازی‌های ویدئویی تاکنون را ببینید، وصف The Order 1886 و زیبایی‌های بصری فراوان آن خارج از توصیف است و مطمئن باشید تا زمانی که خود بازی را تجربه نکنید، دیدن ویدئو‌ها و تصاویر مختلف آن در اینترنت افاقه نمی‌کند، بلکه تنها با تجربه‌ بازی است که راضی خواهید شد. موسیقی، صداگذاری و صداپیشگی فوق‌العاده‌ شخصیت‌ها از دیگر ویژگی‌های بارز بازی به شمار می‌رود. درنهایت به‌عنوان توصیه و خارج از نقد، The Order 1886 حتما ارزش بازی کردن را دارد، اما می‌توانید برای آن صبر کنید تا قیمتش کمتر شود، یا با تعدادی از دوستان آن را شریکی تهیه کرده و بعد از تجربه بفروشید چون جز زیبایی‌های گرافیکی چندان ارزش تکرار مجدد ندارد. حتی می‌توانید از کسی قرض بگیرید و بازی کنید، اما برای خرید به منظور آرشیو کردن آن، عجله نکنید و دست نگه دارید.

مجید رحمانی