گروه های سیاسی چه کاره اند؛

همان گونه که پدیده تحزب می تواند منبع مشروعیت و مقبولیت یک نظام سیاسی را فراهم نماید نارسایی های مربوط به آن نیز منشا بسیاری از چالش های امنیتی در جامعه می شود
کد خبر: ۷۶۹۶۴
، چنان که سخن گفتن از امنیت سیاسی بدون شناخت دقیق جایگاه تحزب در یک جامعه میسر نیست.
بعد از پیروزی انقلاب اسلامی یکی از موضوعات چالش برانگیز، شناخت جریانات و گروه های سیاسی بوده است که فراز و نشیب های خاصی را متناسب با گفتمان حاکم بر هر مقطع از انقلاب پذیرفته است.
دهه اول انقلاب به جهت فضای آرمانی جامعه با وجود حمایت نسبی امام ره از اصل تحزب قادر به ایجاد احزاب سیاسی متعدد نبود.
گفتمان دهه دوم انقلاب هرچند به جهت ضرورت توجه به سازندگی در پیوند با بالندگی احزاب سیاسی قرار نداشت لیکن ضرورتا منجر به پیدایش شکاف های سیاسی و تعدد در نگرش جریانات سیاسی به مسائل عمده حکومتی و اجتماعی گردید.
گفتمان دهه سوم انقلاب با ماهیت تکثرگرایی خویش به تشویق تعدد احزاب پرداخت و پدیده تحزب بیش از هر زمان دیگری در ارتباط با جریان آسیب شناسی انقلاب و یا از منظری دیگر فرایند تکوین آن قرار گرفت.
در سالهای پس از پیروزی انقلاب اسلامی ، سه گفتمان در موقعیت هژمونتیک قرار داشته و از فضای مناسب برای اجرای رویکرد گفتمانی خود بهره مند شده اند.
این سه گفتمان ، اگرچه در بستری مشترک مانند بستر انقلاب اسلامی شکل گرفته و معنا یافته است اما، سه رویکرد متفاوت نسبت به مسائل ، که این گفتمانها همچون گفتمانهای هژمونتیک پیش از انقلاب با آن مواجه بوده است مساله احزاب سیاسی و نحوه برخورد با آن به عنوان پدیده ای سیاسی امنیتی در گفتمان های انقلاب اسلامی ، و به عبارت بهتر نحوه و چگونگی برخورد این گفتمانها با احزاب سیاسی است ، در انجام این بررسی از تحلیل گفتمانی بهره گیری شده است.


تحلیل گفتمانی
در نگاهی کلان به تعریفها و برداشتهایی که از گفتمان ارائه شده است ، می توان دو نوع معنای متفاوت را از این واژه تفکیک کرد: یکی گفتمان در معنای عام و غیرفنی و دوم ؛ گفتمان در معنای خاص و کاملا فنی.
در معنای نخست ، همانگونه که «کریستوفر نوریس» می گوید: «گفتمان» صرفا به معنای «صحبت»، «مکالمه» و یا «گفتگو»ست که به طور تلویحی ، نوعی هدف آموزشی و تعلیمی دارد.
با این تعریف ، خطابه ، موعظه ، سمینار و رساله را نیز می توان نوعی گفتمان بشمار آورد. اما از گفتمان در معنای خاص و فنی آن یک تعریف واحد وجود ندارد. به همین دلیل است که گفته می شود تحلیل گفتمان بستگی به منظری دارد که به آن می نگریم.
گاهی از منظر یک روش ، با تحلیل گفتمان برخورد می شود که از این منظر، گفتمان می تواند یک متن را تحلیل کند و از چهره زیرین آن صحبت نماید.
مثلا یک متن روزنامه ای را برای شما تحلیل کند و بگوید نویسنده چه افکار پنهانی داشته است یعنی ؛ کالبد شکافی نماید و چهره نهان متنی و یا گفتار و نوشتاری را توضیح دهد. از منظر دیگر، منظور از تحلیل گفتمانی ؛ همان چیزی است که در بستر فرامدرنیسم معنا می یابد.
این نوع نگرش از «فردینان دو سوسور» زبانشناس مشهور سوئیسی (1857-1913)آغاز می شود و در بستر فرامدرنیسم ، جامعه به مثابه یک متن چند صدایی یا چندگفتمانی در نظر گرفته می شود.
از منظر فرامدرنیسمی می توان گفتمان را به صورت مجموعه ای معنادار از علایم و نشانه های زبانشناختی و فرازبانشناختی تعریف کرد.
یکی از ویژگیهای این مجموعه معنادار، محلی بودن آن است که در برابر جهان شمول بودن قرار می گیرد. از آنجا که نشانه ها و علائم زبانشناختی و ماورای زبانشناختی محلی و گفتمانهای متشکل از این نشانه ها نیز، محلی هستند ، این ویژگی سبب می گردد که شاهد گفتمانهای متعددی باشیم.


دیدگاه امام خمینی
ساده زیستی ، فسادناپذیری و سازش ناپذیری امام سبب شد تا گفتمانش حاله ای کاریزماتیک نیز پیدا کند و موقعیت مسلط خود را در بحرانی ترین شرایط جامعه پس از پیروزی انقلاب که کشور درگیر جنگی طولانی و مصیبت بار با عراق بود، حفظ نماید.
امام فعالیت احزاب را به عنوان یک واقعیت اجتماعی متعلق به دنیای مدرن مشروط به این که ضربه ای به مملکت نباشد می پذیرد.
اما شخصا به هیچ حزبی تمایل نشان نمی دهد. ایشان در این باره می گوید: حالا ما طلبه ای هستیم ، کاری به اینها (احزاب) نداریم ، آنها (کسانی که خواهان تشکیل حزب هستند) کار دارند، بسم الله دوباره حاضریم. 1
همین دیدگاه موجب می شود ایشان نسبت به درخواست عده ای از یاران نزدیک خود که خواهان تشکیل حزب جمهوری اسلامی با جلب نظر ایشان بودند، نتوانند در ابتدا موفقیتی در این راه کسب کنند، تا آنکه سرانجام ، با اصرار برخی از مسوولان رضایت خود را نسبت به تشکیل حزب جمهوری اسلامی اعلام داشتند.
دو دلیل برای این بدبینی می توان ذکر کرد یکی این که در واقع احزاب ، به عنوان نماینده علاقه ها و سلیقه های گوناگون جامعه ، نقش واسط میان حکومت و مردم را ایفا می کنند و نظرات و خواسته های دو طرف را به یکدیگر انتقال می دهند. از این رو با وجود احزاب سیاسی ، گفتمان حاکم ، نیاز چندانی به برقراری ارتباط شفاهی و مستقیم با حکومت شوندگان (مردم) ندارد.
در نتیجه رابطه شفاهی و مستقیم با حکومت و مردم به صورت رابطه مکتوب و غیرمستقیم درمی آید. و این یکی از دلایل مهمی است که در گفتمان امام ، تمایلی برای ترویج و گسترش فعالیت احزاب سیاسی به چشم نمی خورد.
یکی دیگر از کار ویژه های احزاب که مورد قبول گفتمان امام نیست ، رقابت برای کسب قدرت است.
هدف احزاب کسب قدرت و حفظ آن است. اما در گفتمان امام ، قدرت هدف نیست بلکه وسیله است. بنابراین رقابت با هدف قدرت ، امری کاملا مذموم و نکوهیده است.
از منظر امام حکومت یک تکلیف است و کسانی که در آن صاحب قدرت و منصب می شوند برای انجام تکلیف ، این مسوولیت سنگین را می پذیرند.


چرا دچار آلرژی می شویم؛
تکثرگرایی فرهنگی - سیاسی گفتمان تکثرگرایی سیاسی فرهنگی در بستر زمانی شکل گرفت که زمینه های اجتماعی ، تاریخی و بین المللی ظهور آن از هر زمان دیگر فراهم تر بود.
از جمله این زمینه ها می توان به رشد روزافزون جمعیت جوان ، رشد فزاینده آگاهی های اجتماعی ، انقلاب اطلاعات و ارتباطات و گسترش دستاورهای آن در قالب سیستم های کامپیوتری و اینترنتی ، و به ریزبدنه های جامعه ، فروپاشی نظام تک قطبی روابط بین الملل و فرایند رو به رشد جهانی شدن اشاره کرد.
وجود این زمینه ها باعث شد تا این گفتمان به سرعت مخاطبانش را که عمدتا جوانان ، نوجوانان ، زنان و دانشجویان بودند، پیدا کند و با انتخاب سخنگوی آن «سیدمحمد خاتمی» به عنوان رئیس جمهور اسلامی ایران به صورت گفتمان مسلط درآید.
متن اصلی گفتمان تکثرگرا را مفاهیم و مقولاتی مانند: آزادی ، مردم سالاری ، حکومت قانون و جامعه مدنی تشکیل می دهد.
اگر با تاریخ اندیشه های سیاسی غرب ، حتی مختصر آشنایی داشته باشیم ، متوجه خواهیم شد که مفاهیم مندرج در این گفتمان ، بازپرداختی نو و تا حدودی بومی ، از مفاهیمی هستند که ریشه در دوره ای از تاریخ غرب دارند که به «مدرنیته» موسوم است.
گفتمان تکثرگرا، دیدگاهی بسیار خوش بینانه به احزاب و تشکلات سیاسی قانونی دارد و برهمین اساس ، نمایندگان آن در حکومت کوشیده اند تا بسترهای مناسب را برای فعالیت احزاب سیاسی فراهم سازند.
گسترش روحیه نقدپذیری ، تساهل و تسامح از جمله بسترهای لازمی است که ضمن فراهم ساختن فضای مناسب سیاسی - اجتماعی ، برای شنیدن نظرات و دیدگاه های مختلف افراد، زمینه فعالیت احزاب سیاسی را نیز فراهم می سازد. بنابراین بی دلیل نیست که در گفتمان تکثرگرا بر مفاهیم تساهل و مدارا تاکید می شود.
این گفتمان می پذیرد که هدف احزاب سیاسی کسب قدرت است. آقای خاتمی در این زمینه می گوید: «هدف احزاب کسب قدرت است و این هدف نه تنها مطرود نیست ، بلکه اگر حزب این هدف را رها کند بخشی از هویت خود را از دست می دهد، احزاب نباید نقش واعظ یا معلم مدرسه را ایفا کنند احزاب اهداف و روشهایی را برگزیده اند که تحقق آنها را، به مصلحت جامعه می دانند.
اما تحقق آنها جز از طریق کسب قدرت میسر نیست. در اینجا نکته مهم این است که برای رسیدن به قدرت و ماندن در آن توسل به هر ابزاری مشروع و مجاز نیست.
قدرت باید از راههای قانونی و مشروع به دست آید و مبارزه باید طبق قواعد صورت گیرد... حزب تشکیل می شود؛ برای این که در انتخابات مجلس شورای اسلامی شرکت کند، حزب تشکیل می شود، برای این که در انتخابات ریاست جمهوری شرکت کند و قدرت را به دست بیاورد؛ اما در یک جامعه «حزب نباید برای ما ثبت شود.» 2
از نظر گفتمان تکثرگرا، در جامعه ما هنوز تاسیس تشکیلات سیاسی جدی گرفته نشده است و گرایش های مختلف فکری کمتر در قالب تشکل های رسمی دارای مرامنامه و اهداف مشخص و شفاف فعالیت می کنند به همین دلیل بسیاری از فشارهای سیاسی ، متوجه نهادهایی مانند مطبوعات و دانشگاههاست و آنها بیش از آنچه که باید و شاید هزینه می پردازند.

پانوشت ها:
1-صحیفه نور، جلد اول ، ص 260
2-سید محمد خاتمی، از دنیای شهر تا شهر دنیا، چاپ دهم ، (تهران: نشر نی 1380ص 6)


خیرالله اسماعیلی
newsQrCode
ارسال نظرات در انتظار بررسی: ۰ انتشار یافته: ۰

نیازمندی ها