حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
کارشناسان در آستانه سال تحصیلی می گویند: تلویزیون را به محیط مدرسه بیاورید
پیچیدن بوی ماه مهر و باز شدن دوباره مدارس بعد از 3ماه تعطیلی ، بخصوص برای آنها که با رفتن به کلاس اول ، تجربه جدید و منحصر به فردی را شروع می کنند
دکتر غلامرضا علیزاده ، جامعه شناس در این باره می گوید: «تلویزیون باید متناسب با شرایط مخاطبانش با تولید برنامه های ویژه تغییرات متناسب در برنامه هایش به وجود بیاورد. با بازگشایی مدارس ، حدود 20 میلیون دانش آموز وارد چرخه جدیدی می شوند و طبیعی است که نوعی نگرانی و اضطراب برای آنها و خانواده هایشان ایجاد شود. بخصوص برای آنها که اولین بار به مدرسه می روند. بنابراین ، برنامه ها باید به سمتی پیش روند که نگرانی و اضطراب بچه ها را از بین ببرند و نوعی همبستگی و تعلق خاطر به محیط آموزشی در بچه ها به وجود بیاورند. طراحی این برنامه ها باید به گونه ای باشد که ضمن سرگرمی و تفریح ، آموزش هم برای بچه ها به همراه داشته باشد.» وی بر این نکته تاکید می کند که تلویزیون مهمترین نقش را در میان رسانه های دیداری و شنیداری دارد و می تواند تجارب مختلف اجتماعی شدن و فرهنگ پذیری را به بچه ها آموزش دهد.سوسن کرامتی از تهیه کنندگان برنامه های کودک و نوجوان عقیده دارد که تنها خریدن لباس و لوازم التحریر و چیزهایی از این قبیل در این روزها برای بچه ها کافی نیست بلکه باید بچه ها از لحاظ روحی برای رفتن به یک محیط جدید آماده شوند. او که تجربه ساخت برنامه های مختلف را برای شبکه دوم سیما به عهده داشته ، ادامه می دهد: «تلویزیون نباید برنامه های مناسب مدرسه اش را درست از روز اول مهر آغاز کند بلکه باید این کار از اواسط شهریور شروع شود تا بچه ها کم کم آمادگی لازم را برای پذیرش شرایط جدید داشته باشند. فراموش نکنیم خیلی از کلاس اولی ها امکانات و شرایط رفتن به دوره پیش دبستانی را نداشته اند. بنابراین تلویزیون به عنوان رسانه ملی وظیفه سنگین تری به عهده دارد تا خانواده ها و بچه ها را آماده کند.»
دکتر علیزاده که از مدیریت فرهنگی و آموزشی بشدت گلایه مند است ، راه حل این ماجرا را در هماهنگی میان نظام آموزشی و تلویزیون می داند و با این پیش فرض پیشنهاد جدیدی را مطرح می کند. ساعات زنگ تفریح مدرسه ها تقریبا در همه جا مشخص و معلوم است و تلویزیون می تواند در این ساعات برنامه های ویژه ای برای رفع خستگی و دادن انرژی دوباره به آنها تدارک ببیند. وجود یک تلویزیون در محیطهای آموزشی بهانه خوبی برای تشدید رابطه بچه ها با مدرسه است و در شادی آنها نقش مهمی دارد؛ مخصوصا در شرایط فعلی که جامعه ما به نشاط و شادابی بسیار نیاز دارد.این محقق و استاد دانشگاه ، لزوم این کار را در عدم جذابیت محیطهای آموزشی و فراری دادن بچه ها می داند و این که باید به هر وسیله این محیطها را از حالت اردوگاه های اجباری بیرون آورد. او راه حل را در این می داند که محیطهای آموزشی به سمت محیط خانه و راحتی و امنیت آن پیش بروند تا بهره وری و آموزش خلاقیت بچه ها در حوزه فردی آنها به محیط اجتماعی مدرسه وارد شود.سوسن کرامتی که در حال حاضر سریال عروسکی «کلبه جنگلی» را در دست تهیه دارد، وظیفه فرهنگ سازی هایی از این قبیل را به عهده گروه کودک می داند و می گوید: اگر ساخت برنامه های ویژه این ایام به من پیشنهاد شود ، در درجه اول به سراغ روان شناسان و جامعه شناسان این حوزه می روم و برای گروههای مختلف سنی آنها برنامه های مناسب خودشان را تهیه می کنم . این برنامه ها باید در قالب برنامه های نمایشی ، عروسکی و کلیپ های مختلف پیامشان را به بچه ها منتقل کنند ، طوری که اولا همه بچه ها آن را بفهمند و ثانیا پیام به طور غیرمستقیم به آنها منتقل شود.این نکته ای است که دکتر علیزاده هم روی آن تاکید می کند. ساعات تماشای تلویزیون بچه ها و وقتی که از این به بعد برای آن می گذارند ، نکته دیگری است که باید آن را مدنظر قرار داد. دکتر علیزاده که سهم دو سه ساعته تماشای تلویزیون را برای بچه ها مناسب می داند ، به پخش برنامه ها و سریال های جذاب در ساعات آخر شب اشاره می کند که باعث می شود بچه ها تا دیر وقت بیدار بمانند. این چیزی است که مسوولان تلویزیون در ساعات پخش برنامه ها باید آن را در نظر بگیرند به قول سوسن کرامتی نقش خانواده ها در این میان اصلا از بین نمی رود: «تلویزیون از صبح تا شب برنامه دارد و این خانواده است که باید برای بچه ها برنامه بگذارد. این کاری است که خود من هم به عنوان مادر برای فرزندانم انجام می دهم».
گفت و گو
