لزومی بر بازنگری

بازیهای ورزشی المپیک دانشجویان جهان (یونیورسیاد) با قهرمانی روسیه و عنوان نوزدهمی ایران به پایان رسید؛ عنوانی که تنها در سایه مدال آوری کشتی گیران اعزامی و تکواندوکاران کشورمان به دست آمد

کد خبر: ۷۳۳۵۶

تیمهای فوتبال ، والیبال ، بسکتبال و دو و میدانی ایران هیچیک به مدال یا عنوان چندان شایسته ای دست نیافتند تا بار دیگر توجه ژرف اندیشان و کارشناسان ، به ضعف این بخش مهم در جامعه جوانمان معطوف شود.
آنچه بدیهی است ، درصد بالای قشر جوان در بافت و ترکیب جمعیتی ایران و کمیت بسیار قشر دانشجو در این مملکت ، انتظارهای بجای زیادی را معطوف به موفقیت های جهانی آنان می کند.
پیروزی های پیاپی علمی فنی این جوانان در المپیادهایی نظیر کامپیوتر، شیمی ، ریاضی ، فیزیک و... حتی مسابقات فنی ربوکاپ ، نشان می دهد که خوشبختانه درصدی از دانشجویان ایرانی به عنوان لایه شاخص جامعه دانشجویی ما، در سطوح جهانی نیز جزو نخبگان و برترین ها محسوب می شوند تا کشور ما کاملا به میوه های مرغوب باغ دانش خود ببالد.
اما اگر تعلیم و تربیت را به عنوان 2بال لازم موفقیت در نظر بگیریم ، لزوم موفقیت در عرصه های رقابتی و تزکیه جسمانی (ورزش ) آن هم در ابعاد قهرمانی هویداتر می شود.
جایی که بسیاری از ورزشکاران ما به دلیل قهرمانی در رشته های مطرح تر، به عنوان تریبونی برای یکی از دانشگاه ها، عمدتا جذب تحصیل در رشته های مختلف این دانشگاه می شوند، کمتر چهره سرشناس ورزشی را می توان یافت که از سوی این مرکز آکادمیک به عنوان ابزار تبلیغی استفاده نشده باشند.
با این حال نتایج به دست آمده از سوی تیمهای اعزامی که عمدتا متشکل از قهرمانان ملی در چارچوب و عناوین تیمهای دانشجویی است ، مبین ناکامی نسبی است.
حال اگر این ملی پوشان را هم به عنوان دانشجو در مسابقات شرکت ندهیم شاید در پایین ترین رتبه های رنکینگ مسابقات ، نامهای ایرانی به وفور یافت شوند.
این امر، لزوم نگرش منطقی تر و جدی تر به ورزش دانشگاه ها را تا حدی روشن می کند.
سرمایه گذاری با تدبیر و دقت بر روی تربیت بدنی و ورزش کودکان ، نوجوانان (دانش آموزان ) و جوانان (بخصوص دانشجویان ) می تواند سلامتی ، نشاط، هویت و بهره وری بالا را در کوتاه مدت ، میان مدت و دراز مدت برای جامعه ما به ارمغان آورد؛ اگر چنین سرمایه گذاری ، تدبیر و دقتی در این زمینه لحاظ نشود، طی سالیان دراز باید منابع و انرژی بسیار زیادی از بیت المال و نیروهای انسانی مان را برای مقابله کمابیش ناقص با معضلات گران و سنگین اعتیاد، بزهکاری ، بیماری ، ناکارآمدی ، افسردگی و... صرف کنیم.