دفاعیه​ سرمربی ​تیم​ ملی​ ووشو​ بعد از بازی‌های ​آسیایی

اوجاقی: نگویید ووشو افت کرده است

تیم ملی ووشو ایران در بازی‌های آسیایی گوانگجو دو مدال طلا کسب کرد و این بار در اینچئون یکی از مدال‌های طلا پرید. در عوض یک برنز تبدیل به نقره شد. آمار خود گویای همه چیز است. در بازی‌های آسیایی همه برای طلا می‌جنگند. یک مدال طلا بیشتر از هزار مدال نقره ارزش دارد، زیرا در رده بندی نهایی تیم‌ها تاثیر فراوان دارد. درست مثل اتفاقی که برای ایران در گوانگجو رخ داد. قزاق‌ها مدال‌های نقره بسیاری کسب کرده بودند اما یک مدال طلا کمتر از ایران و این گونه بود که ایران در رده چهارم ایستاد، آن هم بالاتر از قزاقستان. دو مدال طلای ووشو تاثیر زیادی در کسب این رتبه داشت. حالا یک مدال از طلاها کم شده است. ایران سه فینالیست داشت؛ دو فینال در مردان، یک فینال هم در زنان. تعداد طلاهای ووشو از عدد یک فراتر نرفت. نگاه‌ها به آنچه در ووشوی بازی‌های آسیایی رخ داده، متفاوت است. انتقادها دورادور به گوش می‌رسد و این حسین اوجاقی سرمربی تیم ملی است که به دفاع از عملکرد این تیم می‌پردازد.
کد خبر: ۷۲۳۱۴۷

خیلی‌ها نتایج را با دوره قبل مقایسه می‌کنند. ما یک مدال طلا کمتر گرفتیم ولی شما ابراز رضایت می‌کنید. چرا؟

من از ورزشکاران راضی هستم. همه با تمام وجود مبارزه کردند و نتایج بد نبود. به نظرم نباید گفت ووشو افت کرده است. نتایج خیلی هم پایین‌تر از گوانگجو نبود، ولی طوری صحبت می‌کنند که خیلی پایین‌تر بوده است در حالی که من فکر می‌کنم این‌گونه نبود.

اما ما یک طلا کمتر از بازی‌های قبل گرفتیم و این ممکن است در رده بندی مدالی اثر منفی بگذارد.

امیدوارم این‌گونه نباشد. اگر بچه‌ها بد مبارزه می‌کردند که آن وقت قابل دفاع نبود ولی واقعا خوب کار کردند. شما مبارزه لادور را دیدید تا دو ثانیه آخر شرایط خوب بود. حریفش از کره بود. امسال کره طلا نداشت و می‌خواستند به میزبان در ووشو طلا بدهند. دیگر کاری نمی‌شد کرد. ما اعتراض هم کردیم ولی آنها میزبان بودند. وقتی مسئولان آسیایی بخواهند یک طلا به میزبان بدهند دیگر کاری نمی‌شود کرد.

شما از عملکرد تیم ملی واقعا رضایت دارید؟

چرا نداشته باشم. نباید عملکرد تیم ملی ووشو را ضعیف دانست. ما یک مدال طلا، یک نقره و یک برنز گرفتیم. این خیلی خوب است. نمی‌گویم ​ضعف نداشتیم. باید خودمان را به سطح بالاتری برسانیم. یک چیزی به شما بگویم. خود آقای هاشمی به‌عنوان رئیس کمیته ملی المپیک در سالن حضور داشت و کاملا از نزدیک مبارزات را تماشا کرد. آقای شهنازی هم بود. همه دیدند بچه‌ها از جان و دل مایه گذاشتند. به هرحال این شانس ما بود که به کره خوردیم و باید یک مدال به آنها می‌رسید.

اگر بخواهیم با گوانگجو مقایسه کنیم چه نکته قابل ذکری به ذهن شما می‌رسد؟

من به این نکته اشاره می‌کنم که وقتی سالن مسابقه دو ساعت با دهکده فاصله دارد ورزشکار خسته و کوفته به سالن می‌رسد. بعد شب باید همین مسیر را برگردد و استراحت ندارد تا برای مبارزه بعدی آماده بشود. حالا شاید یک ورزشکار شرق آسیایی به‌دلیل شرایط آب و هوایی نزدیکی که دارد یا هر چیزی دیگر زودتر ریکاوری کند و ورزشکار ما نتواند. این دیگر از عهده ما خارج است.

اما این موضوع که شما می‌گویید یک ماجرای عمومی برای تمام رشته‌ها بوده و در ووشو هم برای تیم‌های دیگر صدق می‌کرد.

در هر صورت من نمی‌دانم کره‌ای‌ها چرا مسابقات را به آنجا برده بودند! اصلا سالن تماشاچی نداشت؛ یعنی تماشاچی نمی‌توانست خود را به 150 کیلومتر دورتر برساند تا یک مبارزه را ببیند و برگردد. تغذیه اینجا واقعا بد بود. بچه‌ها غذای خوبی نخوردند در حالی که شرقی‌ها همه به این غذاها عادت دارند. حرف من این نیست که توجیه کنم، چون از نظر خودم تیم ملی ووشو خوب کار کرده است. بنده تنها بخشی از مشکلات را عنوان کردم.

چین را چطور دیدید؟

آنها خوب بودند. به هرحال چین صاحب این رشته است و در ووشو دنیا حرف اول را می‌زند. این‌که ما در یک وزن توانستیم آنها را شکست بدهیم خودش نتیجه خوبی به حساب می‌آید.

به نظر شما تیم بانوان هم کارنامه قبولی دریافت کرده است؟

بانوان ما بد ظاهر نشدند. شهربانو منصوریان تلاش خودش را کرد. الهه منصوریان با نفر اول چین مبارزه کرد و نتیجه را واگذار کرد اما خیلی شجاعانه ظاهر شد. ما در تالو باید یک مربی خارجی خوب بیاوریم. به نظر می‌رسد همه در این باره اتفاق نظر دارند و باید با همکاری فدراسیون و کمیته ملی المپیک در این باره تصمیم‌گیری کرد تا بهترین اتفاق ممکن برای ووشوی ایران رخ دهد و بتوانیم جایگاه بالای خود را در بازی‌های آسیایی حفظ کنیم.

علی رضایی / جام جم

newsQrCode
ارسال نظرات در انتظار بررسی: ۰ انتشار یافته: ۰

نیازمندی ها