خوش‌اخلاق‌هایی که انگلیسی نمی‌دانند

خبرنگاران ایرانی که برای پوشش اخبار تیم ملی در برزیل هستند هم این حقیقت را با تمام وجود حس کرده‌اند. آنها حتی برای خرید یک همبرگر یا آب معدنی هم با مشکل برقراری ارتباط روبه‌رو می‌شوند. این دردسر زمانی تشدید می‌شود که یک نفر بخواهد مثلا یک سیمکارت بخرد.

البته فروشندگان برزیلی برای جبران این کمبود راه‌حلی پیدا کرده‌اند. آنها معمولا گوشی موبایل یا تبلتی همراه دارند که گوگل ترنسلیتور آن همیشه آماده کار است، پس خواسته‌شان را به زبان پرتغالی می‌نویسند تا این نرم‌افزار آن را به انگلیسی ناقصی ترجمه کند. این پروسه برای دقایقی طولانی ادامه می‌یابد تا طرفین منظور یکدیگر را بفهمند یا این که مشتری ناامید شود و خواسته‌اش را تعدیل کند.

مشکلی که خبرنگاران ایرانی برای خرید سیمکارت داشتند، فقط به انگلیسی‌ندانستن فروشندگان برزیلی محدود نمی‌شد. آنها معمولا خیلی کند کار می‌کنند و تازه وقتی ثبت نام برای خرید سیمکارت تمام شد، یک روز هم باید منتظر فعال‌شدن آن بمانید.

بعد از چنین تجربه‌ای، درک این که چرا ورزشگاه‌های جام جهانی سر موعد مقرر آماده نشده، آسان‌تر می‌شود. زندگی برزیلی‌ها بر خلاف فوتبال‌شان ریتم کندی دارد و با چنین ریتمی معمولا برنامه‌ها به موقع اجرا نمی‌شود. برزیلی‌ها اما میانه‌ای با استرس ندارند و این دیرکردها دلیلی نیست که زندگی سرخوشانه آنها مختل شود.

البته تاخیر در اجرای پروژه‌های جام جهانی دلایل دیگری هم دارد؛ مثل رقابت‌های سیاسی. برزیل کشوری فدرال است و ایالت‌ها زیر نظر دولت مرکزی اداره می‌شود. در سلسله مراتبی که وجود دارد، دولت بالادستی از موفقیت مدیران استانی خیلی خوشحال نمی‌شود؛ چرا که این مدیران در صورت موفقیت و بالا رفتن محدودیت می‌توانند برای آنها به یک رقیب سیاسی تبدیل شوند.

برزیلی‌ها اما مردم خوش‌برخوردی به نظر می‌رسند یا حداقل این برداشت اولیه‌ای است که خبرنگاران در خلال جام جهانی دارند. آنها حتی‌المقدور سعی می‌کنند مشکل گردشگران را حل کنند، هر چند مشکل زبان مانع بزرگی در این راه است.

در روزهای جام جهانی، مجتمع‌های تجاری سائوپائولو هم رنگ و بوی این مسابقات را گرفته است. فروشندگان نمایندگی‌های بزرگ این روزها یونیفرم‌های زردرنگی به تن دارند تا حمایت‌شان از سله‌سائو را نشان بدهند. در تمام مغازه‌ها آویزهای زرد و سبزی دیده می‌شود که به رنگ پرچم برزیل و پیراهن تیم ملی این کشور است. آنها ششمین قهرمانی جهان را حق طبیعی‌شان می‌دانند، انگار سناریوی جام از حالا نوشته و مقرر شده در شب فینال، تیاگو سیلوا جام طلایی را بالای سر ببرد.