انتخابات و آسیب شناسی همبستگی

تجربه انتخابات نهم گویای آن است که آرایش کنونی 2جناح سیاسی می تواند صحنه های انتخابات آینده را نیز با کثرت مواجه کند.

کد خبر: ۶۷۴۴۷

این که کثرت نامزدها فرصت است یا تهدید، از 2نظر قابل بررسی است . از سویی حضور سلیقه های گوناگون پایبند به نظام ، انتخاباتی چندصدایی و مردم سالار را گواهی می دهد و از سوی دیگر چه بسا همین کثرت ، تصور نوعی تنازع بقا یا قدرت طلبی را به جامعه القائ کند. ناگفته پیداست که رواج چنین تصوری به مشارکت عمومی آسیب می رساند. در بین 2جناح اصلی سیاسی ، جناح دوم خرداد از سال گذشته با 3گرایش متضاد در درون خود مواجه بود؛ گرایش به مشارکت فعال ، شرکت مشروط و حتی تحریم انتخابات . این وضع که از نبود یک راس تشکیلاتی در این جناح حکایت داشت ، در نهایت به حضور 3 نامزد و نیز حمایت شماری از اصلاح طلبان از نامزدی بیرون از دایره جناح خود انجامید. دودستگی در جناح اصولگرایان اما به دلایل دیگری روی داد. این جناح از مدتها پیش گفتمان سیاسی اجتماعی گذشته خود را مطابق با اولویت های مطالباتی امروز جامعه تغییر داده بود؛ به طوری که در آغاز دهه 80 ، گفتمان اقتصادی اجتماعی را برگزید و با رویکرد حل مسائل معیشتی ، در 2 انتخابات شوراها و مجلس ، اعتماد دوباره مردم را به خود جلب کرد. با این حال تحول در گفتمان اصولگرایان با نظم و توازن سازمانی آنان توام نشد و همین نکته است که هم اکنون آنان را در قبال کثرت نامزدها ، با تصمیمی دشوار روبه رو می سازد. امسال بنا به نامگذاری رهبر معظم انقلاب ، سال «همبستگی ملی» است . این روزها بیم آن می رود که چهره همبستگی ، نه از سوی توده مردم که از جانب اهل سیاست خدشه پذیرد. رفتار جامعه در جشن راهیابی ایران به جام جهانی نشان داد که مردم از همبستگی قوی و معناداری برخوردارند؛ پس آسیب شناسی همبستگی را نه از حوزه جامعه که می بایست از حوزه سیاست آغازید. اگر اصحاب سیاست با پیروی از گفتمان رهبر معظم انقلاب ، از اختلافات خود بکاهند و شکافهای سیاسی و درون جناحی را به جامعه تسری ندهند، همبستگی ملی را پاس داشته اند. در غیر این صورت ، نزاع قدرت و لگدکوب ارزشها نه فقط همبستگی ، بلکه به تبع آن مشارکت را نیز کاهش می دهد و این دودی است که خدای ناکرده در چشم همگان می نشیند.