ما و سازمان تجارت جهانی

جام جم آنلاین: پذیرش ایران به عضویت ناظر WTO , زمینه ای مغتنم برای حضور تولیدات ایران در بازارهای جهانی است.

کد خبر: ۶۶۳۲۷

«جهانی شدن» به معنای گسترش ارتباطات علمی, فرهنگی و اقتصادی ملتها و دولتها مقوله ای است که سود آن می تواند عاید همه ملل شود.
حقیقت آن است که گرچه نمی توان از کارکرد سازمان های بین المللی در توسعه این فرایند چشم پوشید; اما نباید از نقش منفی و بازدارنده آنها نیز در این خصوص غفلت کرد; نقشی که به چگونگی شکل گیری این سازمانها بازمی گردد.
اغلب سازمان های بین المللی با اتکا بر اراده مستقل دولتها پدید آمده اند. از این رو نمی توان وجود خصایص «دولت ملت»ها را در آنها انکار کرد.
چنین خصایصی وقتی با مدیریت غیردموکراتیک و نبود سیستم بازرسی و نظارت جهانی توأم شود ، ملتها را از دستیابی به فرصتهای برابر جهانی بازمی دارد.
سیستم های ارزشی پس از جنگ جهانی دوم که به اصول و مبانی اغلب این سازمانها تبدیل شده است ، با حقوق امروز ملتهای جهان منافات دارد.
وقوع جنگ عراق ، نمونه خوبی است تا براساس آن ، ضعفها و تناقضات درونی این سازمانها را به وضوح دریابیم.
همچنین سیاست های صندوق بین المللی پول در دهه های اخیر ، به گونه ای دیگر بازگوکننده چنین تناقضاتی است.
این سازمان از یک سو کوشید سرمایه داری را محور مدل توسعه اقتصادی جهان قرار دهد و از دیگر سو, با پیروی از منافع قدرت های بزرگ ، علاوه بر لطمه به اقتصاد کشورهای در حال توسعه ، مقبولیت بین المللی خود را نیز کاهش داد.
درخصوص سازمان تجارت جهانی اما چرا به راه دور برویم؛ انگیزه صرفا سیاسی یک کشور خاص برای 22 بار مانع تحقق عضویت ایران در این سازمان شد.
وجود چنین شرایطی است که بسیاری از طرفداران جهانی شدن و منتقدان سازمان های بین المللی را در اندیشه اصلاح سازوکار حاکم بر آنها فرو برده است.
این منتقدان بر آنند که در عین تعامل با سازمان های جهانی و پرهیز از تضعیف آنها باید به نوعی «موازنه» در مسیر «برابرسازی فرصتهای جهانی» دست یافت; راهی که ایران نیز با تکیه بر رشد ملی خود در پیش رو دارد.
از این رو آنچه درخصوص موفقیت اخیر کشورمان در خور توجه به نظر می رسد; اتخاذ استراتژی ملی و مناسبی است که مانع سلطه قدرتهای هژمونیک و بنگاه های اقتصادی آنان بر اقتصاد کشورمان شود.