مایکل اوون: این انگلیس به جایی نمی‌رسد

او در فاصله شش ماه تا شروع جام ‌جهانی 2014 درباره این جام، شانس‌ها و بواقع کم‌شانسی کشورش در این جام، رویدادهای مرتبط با خودش، مسائل روز فوتبال و البته آلکس فرگوسن که مدتی مربی او در یونایتد بود، حرف‌هایی برای گفتن دارد.

تیم ملی فعلی انگلیس را که راهی جام‌ جهانی پیش‌روست، چگونه می‌بینید؟

متاسفانه گمان نمی‌کنم ما در عصری طلایی قرار داشته باشیم، این تیم کنونی ما حرف چندانی برای گفتن در بالاترین سطح فوتبال جهان ندارد. این قطعا بهترین تیم سال‌های اخیر فوتبال بریتانیا نیست و کاستی‌های متعددی دارد، اما مثل هر تیم دیگر انگلیسی بشدت جنگنده است و به آسانی تسلیم نمی‌شود. اگر به لحاظ فنی بپرسید، تیم فعلی ما به گرد پای برزیل، آرژانتین، اسپانیا، آلمان و هلند هم نمی‌رسد و بیم آن دارم که حتی حریف تیم‌های درجه دوم اروپایی و آمریکای‌جنوبی هم نشود. این یک حقیقت مسلم است که آنها اکنون از ما بهترند. شاید ما در آوردگاه برزیل به لحاظ فیزیکی و قدرت جنگندگی حریفان خود را آزار بدهیم و کمتر کسی را راحت بگذاریم، اما این تیم هیچ شانسی برای فتح جام یا یک‌چهارم نهایی ندارد.

لیورپول تیم محبوب سابق‌تان 23 سال است لیگ انگلیس را فتح نکرده، اما امسال در بالای جدول لیگ دیده می‌شود. ماجرا از چه قرار است؟

تصورات اولیه درباره این که دو «بزرگ» شهر منچستر و چلسی مدعیان اول قهرمانی هستند رنگ باخته و حالا آرسنال بالاتر از آنها نشان می‌دهد و لیورپول و تاتنهام نیز فراتر از انتظار درخشیده‌اند. با این حال فکر نمی‌کنم برای لیورپول رتبه‌ای بالاتر از سومی و چهارمی در پایان فصل متصور باشد که همین هم یک موفقیت برای این تیم خواهد بود. در مجموع این یکی از رقابتی‌ترین فصول لیگ است که در آن پنج شش تیم فوق با کمترین فاصله با یکدیگر حرکت می‌کنند و هر رویدادی متصور است.

منچستریونایتد همان‌طور که اشاره کردید پایین‌تر از انتظارها ظاهر شده است. به نظر شما ضایعه جدایی آلکس فرگوسن از این تیم قابل جبران هست یا خیر؟

کاملا بدیهی بود. بعد از جدایی مردی که به مدت 27 سال حاکم مطلق یک تیم و طراح تمامی موفقیت‌هایش بود، منچستر به این حال و روز بیفتد. برد اخیرشان برابر آرسنال نتیجه خوبی بود، اما این تیم به‌هیچ‌وجه منچستر سابق نیست، زیرا دیوید مویس، آلکس‌ فرگوسن نیست. البته معتقدم مویس بهترین گزینه برای این جایگزینی بوده، اما مدتی طول می‌کشد تا او همان ‌مربی‌ای شود که یونایتد به آن نیاز دارد.

حالا که به‌عنوان یک بازیکن از میدان‌ها دور هستید و بازی‌ها را فقط از روی سکوها یا خانه می‌بینید، چه احساسی دارید؟

در دیگر حرفه‌ها شما در شصت سالگی بازنشسته می‌شوید، اما در فوتبال سی و پنج و گاه حتی سی و دو سالگی و زمانی کمتر از آن هم برای سن بازنشستگی متصور است. معمولا یک فوتبالیست در دو سه ماه ابتدای بازنشستگی‌اش احساس غریبی دارد و دائم حسرت می‌کشد، اما به‌تدریج به آن عادت می‌کند و برای من نیز همین‌طور بوده است.

چرا به سمت مربیگری کشیده نشده‌اید؟

گاهی به آن فکر می‌کنم و بعد بلافاصله پشیمان می‌شوم. کارهای زیادی هست تا بعد از بازنشستگی‌تان به آن روی بیاورید و مربیگری تنها راه پیش‌رویتان نیست، اما من تا به حال دو کلاس مربیگری را گذرانده و بج‌های آن را هم گرفته‌ام. با این حال مربیگری همان مصروف بودن و وقف‌شدنی را می‌طلبد که بازیگری آن را طلب می‌کند. در این حرفه نیز باید هر روز از صبح تا شب فعال باشید و یک لحظه را هم از دست ندهید و فوتبالیستی مثل من که بعد از 18 سال حضور پیوسته در این حرفه با صدها زخم و آماس و ناراحتی به این نقطه رسیده و تازه فارغ شده و نفسی تازه می‌کند، فعلا زود است و عجله‌ای به خرج نمی‌دهم.

برخی با استناد به مصدومیت‌های پایان‌ناپذیر بسیاری از فوتبالیست‌ها از جمله خود شما می‌گویند فوتبال یک حرفه خطرناک و به لحاظ فیزیکی بی‌آخر و عاقبت است. آیا همین‌طور است؟

وقتی در هر حرفه و بویژه فوتبال و هنر به درجات بالایی می‌رسید، عزم رقبا هم برای این‌که شما را ساقط‌ کنند، بیشتر و بیشتر می‌شود و این پیامد طبیعی ماجراست و حتی یک لحظه هم فرصت آسایش و فراغت ندارید و باید دائم مراقب خود باشید. در این راه و برای موفق ماندن باید همه چیز را فدا کنید و حتی غذای مصرفی‌تان لزوما چیزی نباشد که دوست دارید تا مبادا ده گرم چاق شوید! این اجبارهای فوتبال حرفه‌ای و ورزش قهرمانی است و اگر کسی طاقتش را ندارد، بهتر است در آن ورود نکند؛ اما بهره‌های مالی و شهرت حاصل از آن هم اصلا کم نیست. باید مقاوم و صبور باشید تا به آنچه در این حرفه می‌خواهید، برسید.

منبع: فیفا / مترجم: وصال روحانی