جام جم آنلاین: زمانی که کلمات یا کردار زننده و ناملایم موجب از هم گسیختگی یک رابطه می شوند ، عفو و گذشت می تواند آن را ترمیم نماید.
کد خبر: ۶۱۵۱۸
به لحاظ آن که بخشش دیگران باعث می شود از خشم و رنجشی که به نظر به حق می آید بگذریم ، ظاهرا به غرورمان لطمه وارد می کند و بر ما گران می آید. برخی افراد که از حس خودشیفتگی بالایی برخوردارند ، ممکن است نسبت به گذشت از دیگران بی میل باشند و حاضر نیستند بهای عفو و بخشش را بپردازند.
به گزارش مدیکل نیوز ، جولی اکس لاین ، روانشناس دانشگاه Case ، شخصیت خودشیفته را برحسب توانایی آن در بخشش دیگران ارزیابی می کند. «مغرورتر از آنند که ببخشند:خودشیفتگی ، مانعی در برابر گذشت» عنوان مقاله ای است که در ژورنال شخصیت و روانشناسی اجتماعی به چاپ رسانده است.
به گفته اکس لاین دیدگاه خودشیفتگی از اسطوره های یونان باستان گرفته شده و مفهوم تحسین و تمجید بیش از حد خویشتن را در بر دارد.
شخص خودشیفته به لحاظ شخصیت خودتمجیدی که از آن برخوردار است ، احساس می کند از دیگران برتر است و انتظار برخورد ویژه و ممتاز را از سوی دیگران دارد.
زمانی که روابط اجتماعی چنین موقعیت ویژه ای را برای او فراهم نمی کند ، بسرعت رنجیده خاطر شده و برای رفع این وضعیت همواره می خواهد یا دیگران جبران کنند و یا انتقام بگیرد.
به گفته محققان اینگونه افراد به دلیل احساس مغرورانه حق به جانب بودن ، بسادگی از دیگران می رنجند و به راحتی نمی بخشند. آنها اصرار دارند که دیگران باید رفتارشان را جبران کنند و مایل نیستند با عفو از موضوع بگذرند به ویژه اگر عدالت اجرا نشده باشد.
براساس این گزارش چنین اشخاصی نه تنها انتظار برخورد ویژه از سوی دیگران را دارند بلکه با یک احساس شیفتگی زیاد خود را محق می دانند.این تکیه بر دفاع از علایق شخصی می تواند مانع راه عفو و گذشت باشد.
طبق اظهارات جولی اکس لاین این مطالعات نشان می دهد احساس حق به جانب داشتن سد اساسی در برابر گذشت است.
افراد حق به جانب پیش از آن که به گذشت توجه کنند بر تلافی اصرار می ورزند.اگر آنها این کار را نکنند ، همواره کینه را به صورت یک اصل با خود خواهند داشت. با گذشت زمان چنین گرایش های عدم گذشت ممکن است از بهبود گسست بین روابط جلوگیری کرده منجر به انزجار اجتماعی می شود.