تجربه‌ای منحصربه‌فرد

وقایع و ماجراهایی که با وجود تکرار، خسته‌کننده و ملال‌آور نمی‌شود و باز هم ما را با خود همراه می‌کند. به ‌یقین تلویزیون با برنامه‌هایی که برای این ایام تدارک می‌بیند جزو لاینفکی میان انتخاب خانواده‌ها‌ برای سوگواری در ایام محرم و صفر است.

رسانه ملی هر سال برنامه‌ها و سریال‌های جدیدی برای این ایام تدارک می‌بیند، اما برخی برنامه‌ها یا موسیقی‌ها سال‌های متمادی است که تکرار می‌شود. این تکرار مدام در حالی صورت می‌گیرد که مخاطب را خسته و دلزده نمی‌کند. از بارزترین نمونه‌های برنامه‌های تکراری می‌توان به فیلم سینمایی «روز واقعه» که محصول سال 1373 است، اشاره کرد. تقریبا می‌توان گفت این اثر از همان سال تولید روزهای عاشورا از رسانه ملی به نمایش گذاشته می‌شود و هنوز هم پس از گذشت دو دهه مخاطبان بسیاری را با خود همراه می‌کند تا جایی که عموم مخاطبان، دیالوگ‌های این اثر ماندگار را کاملا به خاطر سپرده‌اند، اما باز به دیدن و شنیدن این اثر دل می‌سپارند. مثلا آنجا که عبدالله، جوان نصرانی می‌گوید: «مسیح را مسیحیان نکُشتند... چگونه است که مسلمانان امام خویش را می‌کشند؟!» تاثیری عمیق و ماندگار در ما به جای گذاشته است.

عبدالله، جوانی مسیحی است که تازه به اسلام روی آورده و دل در گرو عشق راحله دختر زید دارد. وی در جریان عروسی با راحله ندایی می‌شنود که او را به یاری فرا می‌خواند. عبدالله بیابان به بیابان و واحه به واحه به سمت کربلا می‌تازد و هنگام عصر عاشورا به آنجا می‌رسد و در آن زمان حقیقت را بر سر نیزه می‌بیند و می‌گوید: «من حقیقت را در زنجیر دیده‌ام. من حقیقت را پاره پاره بر خاک دیده‌ام. من حقیقت را بر سر نیزه دیده‌ام...»

روز واقعه اثری در گونه مذهبی و تاریخی است که عموما در دهه اول محرم یا روز اربعین از قاب تلویزیون به نمایش گذاشته می‌شود. البته از چند سال گذشته با ساخت فیلم‌های تلویزیونی «مختارنامه» در چند قسمت مستقل، تعداد دفعات پخش روز واقعه کاهش یافته است. این فیلم موفق در سیزدهمین جشنواره فیلم فجر تولید دشواری داشت، چنان که یک بار توسط شهرام اسدی سال ۱۳۶۸ مقابل دوربین رفت و دچار توقف شد. چند سال بعد تولید روز واقعه به بخش خصوصی واگذار شد و بار دیگر شهرام اسدی آن را با حضور گروهی حرفه‌ای مقابل دوربین برد. این اثر را می‌توان فیلمی جذاب و خوش‌پرداخت دانست. ساخت و پرداختی حرفه‌ای از فیلمنامه‌ای غنی که به اثری به‌یادماندنی در این عرصه انجامید. هنوز هم تجربه‌ای مانند این اثر در سینمای ایران تکرار نشده است.

ماریا بختیاری