حدادی در مسیری دشوار

احسان حدادی در شرایطی فصل اخیر مسابقات دوومیدانی را پشت سر گذاشت که برخلاف سال‌های 2011 و 2012 در جمع سه نفر برتر پرتاب دیسک جهان قرار نگرفت.

احسان امسال هم تمرین کرد و مسابقه داد، اما احسان دو سال گذشته نبود؛ در حالی که وعده داده بود سال 2013 سال درخشانی برایش خواهد بود. چه اتفاقاتی افتاد که حدادی امسال در مسابقات قهرمانی جهان شرکت نکرد و دور مسابقات قهرمانی آسیا را هم خط کشید؟

احسان حدادی پس از مسابقات جهانی 2011 دائه‌گوی کره جنوبی و کسب مدال برنز، انگیزه و روحیه تازه‌ای پیدا کرد که خود را برای المپیک 2012 لندن آماده کند و بتواند ناکامی در المپیک 2008 را به دست فراموشی بسپارد.

او با برگزاری تمرینات منظم و توجه بیشتر به سلامت خود و حجم تمرینات و مسابقات، پیش از المپیک به آلمان رفت و دور از حاشیه‌ها مراحل پایانی تمرینات خود را بخوبی برگزار کرد و در المپیک لندن قدرتمند ظاهر شد. او در مسابقه نهایی رقابتی بسیار نزدیک و تماشایی با هارتینگ آلمانی داشت و تا پرتاب پنجم نفر اول المپیک بود. شاید اگر بهترین پرتابش با خطا همراه نمی‌شد، به سهولت به مدال طلا می‌رسید، اما تقدیر این بود که او مدال نقره به گردن بیاویزد که البته ارزش مدال طلا را داشت، آن هم در رشته ای که هرگز مدال نگرفته بودیم و حتی ورزشکاری از ما در جمع هشت نفر برتر المپیک قرار نگرفته بود. مدال نقره بسیار ارزشمند و طلایی بود، اما حرف‌های حدادی پس از کسب مقام دومی المپیک شنیدنی و انگیزه‌آور و نشاط‌بخش بود. او گفت: این آخرین مدال طلای‌ هارتینگ در سطح جهان است و مبارکش باشد. سال بعد این مدال مال من خواهد بود و دیگر اجازه نمی‌دهم نفر اول جهان شود. پس از آن بود که باورمان شد می‌توانیم به مدال طلای جهان و پس از آن طلای المپیک در رشته دوومیدانی برسیم، اما در نیمه دوم سال گذشته باورمان کم‌کم رنگ باخت و نگرانی‌ها چهره خود را نشان داد.

تمرینات نامنظم

پس از المپیک احسان حدادی، خواسته هایی را برای ادامه کارش مطرح کرد که به گفته خود او به آنها توجه نشد. مشکلات و تنگناهای مالی فدراسیون دوومیدانی و کمیته المپیک و عوامل دیگر سبب شد تا حدادی به انتقاد از وضع موجود بپردازد. در نهایت تصمیم گرفت که به آمریکا برود و آنجا یک مربی جدید پیدا کند. بالاخره یک مربی آلمانی مقیم آمریکا مورد توجه احسان قرار گرفت و او در تماس با فدراسیون دوومیدانی و کمیته ملی المپیک خواستار عقد قرارداد با این مربی شد که عملا این کار انجام نشد. اینچنین بود که احسان کم‌کم زمزمه شرکت نکردن در مسابقات قهرمانی جهان را سر داد و تاکید کرد فقط در رقابت‌های دایموند لیگ شرکت می‌کند که بابت کسب مقام در این لیگ درآمدی کسب کند.

احسان تا پیش از مسابقات جهانی مسکو در چند مرحله از دایموند لیگ شرکت کرد که در مقایسه با سال گذشته مسافت پرتاب‌هایش کمتر بود. در حالی که هارتینگ، مالاخوفسکی و کانتر آماده‌تر نشان دادند و مشخص شد مدعیان اصلی در مسابقات جهانی مسکو خواهند بود. وقتی درخصوص آمادگی رقیبان، از حدادی پرسیدیم، گفت: هارتینگ و مالاخوفسکی از بهترین امکانات تمرینی و حمایت‌های مالی برخوردارند و با آرامش و بدون دغدغه تمرینات خود را انجام داده‌اند، اما من نه مربی داشتم و نه امکاناتی را که یک مدال‌آور المپیکی دوومیدانی نیاز دارد. به علت تمرینات نامنظم از آنها فاصله گرفته‌ام، اگر من هم در شرایط آنها تمرین می‌کردم، نه‌تنها امسال موفقیت بیشتری به دست می‌آوردم، بلکه براحتی می‌توانستم از مرز پرتاب 70‌متر عبور کنم.

غیبت در قهرمانی آسیا و جهان

احسان حدادی در مسابقات قهرمانی آسیا شرکت نکرد و به دنبال آن همان‌گونه که قبلا تاکید کرده بود، قدم به مسابقات جهانی مسکو نگذاشت. در این‌باره حرف و حدیث‌های زیادی مطرح شد، اما خود حدادی حرف‌هایی زد که می‌شود به آن استناد و کفایت کرد. وقتی از او درباره شرکت نکردنش در مسابقات قهرمانی آسیا پرسیدیم، گفت: من چند دوره در مسابقات قهرمانی آسیا و بازی‌های آسیایی شرکت کرده و مدال طلا به دست آورده‌ام و دیگر انگیزه زیادی برای قهرمانی آسیا ندارم. از آنجا که در کشورمان پرتابگران خوبی داریم، احساس کردم باید به صمیمی‌ها فرصت بیشتری داد تا در آسیا رقابت کنند. از حدادی درباره شرکت نکردنش در رقابت‌های جهانی هم پرسیدیم و پاسخی داد که انتظارش را می‌کشیدیم. او گفت: من در مسابقاتی شرکت می‌کنم که برای موفقیت امید داشته باشم. پس از مسابقات جهانی 2011 و المپیک 2012 دیگر نمی‌توانستم قبول کنم که به مسابقاتی بروم و روی سکو قرار نگیرم.

تمرینات خوبی را در ماه‌های قبل از رقابت‌های جهانی نداشتم، اما رقیبان اصلی‌ام با پشت سر گذاشتن تمرینات منظم و موثر و خوب به اوج آمادگی رسیده بودند.

احساس می‌کردم حالا از آنها عقب‌افتاده‌ام و در مسکو نمی‌توانم موفق شوم. به همین علت به مسابقات نرفتم.

احسان، امسال بجز دایموند لیگ که به طور انفرادی و شخصی در آن رقابت کرد، فقط یک بار تیم ملی دوومیدانی را همراهی کرد و آن در بازی‌های همبستگی کشورهای اسلامی بود.

البته تا آخرین روزهای اعزام دوومیدانی‌‌کاران به اندونزی مشخص نبود که احسان تیم را همراهی می‌کند، بالاخره به اندونزی رفت و به سهولت اول شد. او آنجا رقیبی نداشت و محمد صمیمی با چند متر پرتاب کمتر دوم شد.

احسان درباره شرکت خود در این بازی‌ها گفت: من اساسا قصد شرکت نداشتم و فقط با اصرار کمیته ملی المپیک و وعده‌هایی که دادند، به اندونزی رفتم.

سال پیش‌رو، آرام اما موثر

سال 2014 برای دوومیدانی جهان، سال مسابقات بزرگ نیست. مسابقات قهرمانی جهان سال آینده برگزار نمی شود و سال 2015 در پکن شاهد برگزاری آن خواهیم بود و در سال 2016 دوومیدانی کاران در المپیک ریودو ژانیرو به هم خواهند رسید. در سطح جهانی تنها مسابقات مهم برای احسان حدادی، دایموند لیگ است. او تاکید کرده در دایموند لیگ مانند امسال به حضورش ادامه خواهد داد البته بازی‌های آسیایی را هم پیش‌رو داریم که احسان حدادی در دو دوره قبل به مدال طلا رسید و اگر باز هم به این بازی‌ها قدم بگذارد، براحتی قهرمان خواهد شد. او فعلا حرفی از شرکت در بازی‌ها نزده است، اما به نظر می‌رسد حتی اگر تمایلی برای اعزام به بازی‌های آسیایی 2014 نداشته باشد، کمیته ملی المپیک او را متقاعد به شرکت در این بازی‌ها خواهد کرد.

با وجود تمام مشکلاتی که سر راه حدادی در اجرای برنامه‌هایش وجود داشته است،‌او مصمم است که حضورش در عرصه رقابت‌های پرتاب دیسک را ادامه دهد. بر این اساس اگر هدفش مدال جهانی و المپیک بعدی است، باید از همین حالا تمرینات متفاوتی را شروع کند که سال آینده بتواند در مراحل مختلف دایموند لیگ پا به پای هارتینگ و مالاخوفسکی و چند پرتابگر جوان از کشورهایی همچون بریتانیا و آلمان رقابت کند و پرتاب‌های بیش‌از 68 و حتی 69 متر داشته باشد. رکورد آسیایی حدادی 69 متر و 32 سانتی‌متر است. او امسال حتی به مرز 67 متر نرسید، در حالی که مالاخوفسکی یک بار پرتابی بیش از 71 متر داشت و چند بار هم پرتاب‌هایش بیش از 68 متر بود. هارتینگ آلمانی که احسان وعده پایان دادن به دوران اقتدارش را داده بود، امسال هم تداوم خوبی در اوج داشت و حتی آماده‌تر از سال المپیک نشان داد. او در چند مسابقه ازجمله قهرمانی جهان پرتاب‌های بیش از 69 متر داشت و قطعا با توجه به برخورداری از هر گونه امکانات پیشرفته علمی، سال بعد نیز وضع خوبی خواهد داشت. همچنین باید منتظر قدرت‌نمایی پرتابگران جوان باشیم که یکی‌یکی می‌آیند و کم‌کم خود را برای مسابقات جهانی 2015 و المپیک 2016 آماده می‌کنند.

جهانگیر چراتی / جام‌جم