ورزش فقط مدال و تبلیغ نیست

قطعا یکی از اهداف نامگذاری روزهای بیست و ششم مهر تا دوم آبان به عنوان هفته تربیت بدنی و ورزش، فراگیر کردن ورزش با توجه به اهمیت آن در جهت تامین سلامت جسم و روح افراد جامعه است؛ اقدام نمادینی که مطمئنا به هدف خود منتج نشده است، چرا که در غیر این صورت تا این حد از کم‌تحرکی به عنوان یکی از تهدیدهای اصلی سلامت مردم نام برده نمی‌شد.

سال‌هاست که در این روزها شاهد اعلام برنامه‌های مختلف از سوی دستگاه ورزش به مناسبت هفته تربیت بدنی و ورزش هستیم؛ برنامه‌هایی که گاه مثل همایش‌های بزرگ پیاده‌روی شور و نشاطی چند ساعته بین اهالی یک شهر ایجاد کرده و گاه از حد یک رفع تکلیف تبلیغاتی هم فراتر نرفته است، پرسش این است آیا برنامه‌هایی اینچنین به نهادینه کردن ورزش در جامعه انجامیده است؟ قطعا فراگیر کردن ورزش صرفا وظیفه وزارت ورزش نبوده و دستگاه‌هایی چون شهرداری‌ها نیز در این مهم نقش بسیار موثری می‌توانند ایفا کنند. البته با یک هفته تبلیغات نصفه‌و‌نیمه هم نمی‌توان به هدف خود دست یافت و این کار یک برنامه جامع و همه‌جانبه‌نگر با هماهنگی تمامی دستگاه‌های ذی‌ربط را می‌طلبد.

هر چند مشکل کم‌تحرکی خاص جامعه ما نبوده و زندگی ماشینی این تهدید را متوجه سلامت انسان امروز کرده است، اما واقعیتی که نمی‌توان آن را نادیده گرفت عقب‌ماندگی شدید کشورمان از استانداردهای جهانی سرانه فضای ورزش و میزان استقبال از آن است. جایی که نه خبری از هجوم علاقه‌مندان به ورزش به اماکن عمومی نظیر پارک‌ها و کوهستان است، نه محیط کار و حتی برخی مدارس فضای مناسب و لازم را برای ورزش کردن در اختیار دارند و نه در سطح کشور حداقل فضا برای ورزش فراهم شده است. در حالی که میانگین استاندارد سرانه فضای ورزشی در دنیا برای هر نفر بین دو تا سه متر است، در ایران این عدد به زحمت از نیم متر گذشته است. حال آن که بنا بود تا پایان برنامه چهارم توسعه این عدد به بیش از یک مترمربع بالغ شود.

در کنار نبود زیرساخت‌های موردنیاز که شهروندان بتوانند در اسرع وقت و بدون هیچ‌گونه دغدغه‌ای، جهت ورزش کردن بهره ببرند متاسفانه فرهنگ‌سازی لازم نیز در این باره به درستی انجام نشده است. جایی که نگاه‌ها به این سمت و سو بوده که ورزش به دلیل بار تبلیغاتی و استقبال رسانه‌ای، در ورزش قهرمانی و حرفه‌ای خلاصه می‌شود نباید جز این انتظار داشت که کم‌تحرکی همچنان یکی از چالش‌های اصلی سلامت جسم و روح مردم تلقی شود. کم‌تحرکی که به باور اهالی سلامت ریشه بسیاری از بیمارهای جسمی و حتی روحی است. براستی چرا نباید در کشور 75 میلیونی ایران آمار ثبت شده ورزشکاران از دومیلیون و 700 هزار نفر فراتر برود؟

امید توفیقی ‌/‌ گروه ورزش