جهانی شدن یک نوع تعارف است

والیبال و بسکتبال به عنوان دو رشته ورزشی گروهی که پیشینه‌ای گاه مشارکتی داشتند و سال‌ها پیش از سوی یک فدراسیون اداره می‌شدند چنین وضعی دارند. والیبال راهی را که شروع کرده بود با درخشش در لیگ جهانی ادامه داد و بسکتبال پا به هر تورنمنتی که می‌گذارد از آن طلا می‌گیرد.

در فاصله کوتاهی بعد از قهرمانی بسکتبال ایران در جام ملت‌ها و گرفتن سهمیه حضور دوباره در پیکارهای جهانی، تیم باشگاهی فولادماهان اصفهان در بسکتبال باشگاه‌های قاره کهن اول شد. در همان شب تیم دیگری از ایران که به بازی‌های بسکتبال چندجانبه چین رفته بود، مقام قهرمانی را به دست آورد تا به این ترتیب همگان کارهای بی‌سروصدا، اما بزرگ بسکتبالیست‌ها را تحسین کنند. بسکتبال با این نتایج نشان داده مدت‌هاست مرزهای آسیایی را درنوردیده و به دنبال تثبیت جایگاه در بازی‌های جهانی است، اما چگونه؟

عباراتی مانند فراتر از آسیا یا جهانی شدن بسکتبال بارها شنیده شده که اهالی این ورزش با هر بار قهرمانی تیم‌ها به یکدیگر تعارف می‌کنند، اما در پی این واژگان زیبا، واقعیت‌های موجود در ورزش ایران چیست؟ بسکتبال کارهای زیادی انجام داده تا به این نقطه از پیشرفت رسیده که هر تیمش بوی قهرمانی در آسیا می‌دهد، اما باید در نظر داشت هنوز کارهای زیادی باقی مانده تا ظرفیت‌های نهفته در بسکتبال ایران شناخته شود. فراتر از آسیا بودن و جهانی شدن ورزش که بسکتبال هم در آن قرار می‌گیرد، ابزار و امکانات می‌خواهد و این‌که مسئولان به آن فرابخشی نگاه کنند.

اسپانیا، میزبان بازی‌های جهانی بسکتبال 2014 که ایران نیز مسافر همین بازی‌هاست باوجود مشکلات اقتصادی دولت، در زمینه سرمایه‌گذاری باشگاه‌های حرفه‌ای به توفیقاتی رسیده تا جایی که ورزش درآمدهای خود را تامین می‌کند و از نظر اقتصادی خودکفاشده است. در شش شهری که قرار است بازی‌های جهانی برگزار شود تالارهای مجهزی از جمله بارسلونا با گنجایش 17 هزار و 960 نفر، بیلبائو با گنجایش 15 هزار و 500 نفر و مادرید با گنجایش 15هزار نفر تعبیه شده است. آن وقت تیم‌های بسکتبال ایران بناچار در همین چند تالار تا حدی استاندارد و غیراستاندارد تمرین می‌کنند، بی‌سروصدا می‌روند و نتایج بزرگ می‌گیرند تا شاید روزی برسد که ما برخلاف شعارهای فراتر از آسیا بودن و جهانی شدن، با استعدادهای خدادادی به معنای واقعی جهانی شویم و جهانی بمانیم.

محمد رضاپور / گروه ورزش