مردی که ماند و مردی که جا خالی داد

همه اینها در شرایطی برای ورزش اول ایران رقم خورد که به طور طبیعی باید بعد از موفقیت تاریخی کشتی ایران در المپیک 2004 لندن، این رشته بیش از پیش مورد توجه قرار می‌گرفت و مسئولان وزارت ورزش برای ساماندهی مدیریتی این رشته ملی وارد عمل می‌شدند. اما به دلیل آن​که خود مسئولان ارشد ورزش نیز درگیر مسائلی چون بازنگری در اساسنامه کمیته ملی المپیک و فدراسیون‌ها از یک سو و موضوع بازگشت روسای برکنار شده از سوی دیگر بودند، فدراسیون کشتی نیز نتوانست به ثبات مدیریتی برسد تا در این عرصه با بالا گرفتن دامنه اختلاف‌ها و بدهی‌ها، کشتی روزهای بدتری را نیز تجربه کند. این وسط البته حضور رسول خادم به عنوان مدیر تیم‌های ملی، به عنوان ضربه‌گیر ناملایمات مدیریتی و جنگ‌های نهان و پنهان مجموعه کشتی عمل کرد تا تحت نظر او، تیم‌های ملی جمع و جور شده و تمریناتشان را پی بگیرند. به قول امیررضا خادم که همیشه و در همه حال مسائل و موضوعات کشتی را دنبال کرده، اگر این وسط بحث حضور رسول خادم مطرح نبود، شاید اصلا تیم‌های ملی نیز در آن شرایط بحرانی شکل نمی‌گرفتند. اما حضور مرد قابل احترام و افتخارآفرینی چون رسول​ باعث سرپوش گذاشتن بر بسیاری از ضعف‌های کشتی شد تا چراغ خانه کشتی به عنوان مرکز و ماوای کشتی‌گیران ملی‌پوش خاموش نشود.

محمد بنا جا خالی داد

در نظر بگیرید ​در پایان بازی‌های المپیک لندن، محمد بنا بعد از رقم زدن آن پیروزی بزرگ و تاریخی، دیگر حاضر نشد با فدراسیون حجت‌الله خطیب، سرپرست فدراسیون همکاری کند تا با جدایی او که یکی از دلایلش کمبود امکانات و بودجه بود، کشتی‌فرنگی روزهای ابری و غبار گرفته‌ای را تجربه کند. شاید در شرایطی که بعد از المپیک، عده‌ای تیشه بر داشته و به ریشه کشتی می‌زدند، رسول خادم هم خیلی راحت می‌توانست جدایی را بر ماندن ترجیح دهد. اما او ماند و با ناملایمات مبارزه کرد و به هیچ‌وجه نیز کمبود بودجه و امکانات را در بوق و کرنا نکرد تا با وجود اثرگذار او تیم‌های ملی کشتی‌آزاد و فرنگی باز هم نفس کشیده و پر امید چشم به آینده بدوزند.

این در شرایطی بود که بعد از المپیک عده‌ای می‌خواستند با توجه به نتایج کشتی‌فرنگی، عملکرد رسول خادم را در تیم ملی کشتی‌آزاد​ زیر سوال برده و او را وادار به کناره‌گیری کنند. اما رسول که به کار خود و شاگردانش ایمان داشت در صحنه باقی ماند تا با قهرمانی در آوردگاه بوداپست مجارستان در سال 2013 با کسب دو طلا، یک نقره و دو برنز​ در عمل ثابت کند اگر تیمش در المپیک دچار بدشانسی و مصدومیت نمی‌شد در همان میدان نیز می‌توانست منهای یک نقره و دو برنز، تیمش را صاحب مدال طلا کند.

توجه به استعدادها

رسول خادم که قبل از المپیک تاکید داشت اگر تیم ملی را چند سال در اختیار داشته باشد، کاری می‌کند که کشتی در هر هفت وزن، صاحب مهره‌های قابل و توانمندی شود که گزینش نفر اول از بین آنان کار سختی باشد، بعد از المپیک برگزاری مسابقه‌های منطقه‌ای را برای شناسایی استعدادها مورد توجه قرار داد تا در مرحله بعد با دعوت از کشتی‌گیران مستعد به کارگاه‌های فنی، مو به مو و بند به بند برنامه‌های مورد نظر خود را به مورد اجرا بگذارد. محصول این کارگاه‌های فنی نیز عزت‌الله اکبری بود که در بوداپست زمینه‌ساز قهرمانی کشتی ایران شد.

در کنار این برنامه‌ها، تاکید بر قانونمندی در انتخاب تیم‌های ملی کشتی​ باعث شد​آنانی که به مسابقه‌های انتخابی بدون دلیل پشت کردند، حضور در رقابت‌های جهانی را از دست بدهند. مصداق این قضیه نیز صادق گودرزی نایب‌قهرمان المپیک و جهان است که وقتی در رقابت‌های انتخابی تیم ملی شرکت نکرد، کمیته فنی روی فرد انتخابی وزن 74 کیلو (عزت‌الله اکبری) ایستاد تا این جوان جویباری​ با درخشش خود در مجارستان همه را غافلگیر کند. در حقیقت کشتی‌آزاد منهای دو وزن 66 و 96 کیلوگرم که مهدی تقوی، دلیل فوت مادر و رضا یزدانی به دلیل آسیب‌دیدگی نتوانسته بودند در مسابقه‌های انتخابی شرکت کنند، بر نتیجه مسابقه‌های انتخابی پای فشرد تا نتیجه روشن چنین انتخابی را نیز در بوداپست بگیرد.

تقسیم‌بندی مسئولیت‌ها در تیم ملی

رسول خادم که قبل از المپیک لندن نیز تلاش داشت از تمام توان فنی جامعه کشتی استفاده کند، بعد از المپیک و با مساعدشدن شرایط، غلامرضا محمدی را دعوت به همکاری کرد تا دارنده چهار مدال نقره و برنز جهان نیز که پیش از این در کنار رسول خادم قرار داشت، به عنوان دستیار ارشد سرمربی تیم ملی، کار دوباره‌اش را با تیم ملی کشتی‌آزاد آغاز کند.

امیر توکلیان، نایب‌قهرمان اسبق جهان نیز مربی دیگری بود که به همکاری دعوت شد تا با تقسیم کار صورت گرفته در تیم ملی، هر مربی مامور کار با یکی از ملی‌پوشان شود. اینچنین بود که محمدی، طلایی و لایق، کار با سبک‌وزن‌ها را عهده‌دار شدند و توکلیان و علیرضا رضایی با نظارت مستقیم و ویژه رسول خادم، کار با ملی‌پوشان میان‌وزن و سنگین‌وزن را به عهده گرفتند تا این تقسیم کار که بر گرفته از کار مربیان کشتی روس است، نتیجه مثبت خود را در بوداپست مجارستان نشان دهد.

طلای سبک‌وزن بعد از 23 سال

حسن رحیمی که سال 2011 و بعد از چند سال ناکامی در عرصه رقابت‌های جهانی، صاحب مدال برنز وزن 55 کیلوگرم شده بود در بوداپست صیاد اولین مدال طلای تیم ملی کشتی‌آزاد بعد از 23 سال و بعد از طلای مجید ترکان سال 1990 توکیو ژاپن بود تا با طلای او و رضا یزدانی در روز نخست، کاروان کشتی ایران با انگیزه‌هایی متفاوت، چشم به پایان کار بدوزد. البته در روز اول، حادثه بزرگ با شکست مهدی تقوی در وزن 66 کیلو رقم خورد تا این کشتی‌گیر که پیش از این از سکوی نخست جهانی سال‌های 2009 و 2011 صعود کرده بود، نشان دهد​ هنوز نتوانسته است از شوک ناکامی در المپیک به خود آمده و آن را برای خود هضم کند. هرچند که ضعف بزرگ ما در این وزن فاصله زیاد تقوی از دیگر کشتی‌گیران مطرح وزن 66 کیلوست، اما یقینا تقوی اگر به تمرکز گذشته‌اش دست نیابد، هیچ زمانی نخواهد توانست فتوحات گذشته خود را تکرار کند.

معجزه قهرمانی

روز دوم و در شرایطی که این امید می‌رفت ​ از سه مبارز ایرانی، یکی مدال طلا بگیرد، کمیل قاسمی به کشتی‌گیر آمریکایی (دلاگانف) که قبلا سه بار او را برده بود، باخت و حذف شد تا در رقابت با روس‌ها در پایان روز دوم هفت امتیاز عقب بیفتیم. روس‌ها که در سه وزن اول با سه برنز، مدال طلایی نگرفته بودند، در سه وزن دوم با دو طلای اوزان 60 و 120 کیلوگرم جبران مافات کردند تا در پایان این روز با 44 امتیاز، شانس اول قهرمانی باشند.

ایران با احتساب دو برنز مسعود اسماعیل‌پور و احسان لشگری در 60 و 84 کیلوگرم و یک امتیاز دهمی کمیل قاسمی، 37 امتیازی شد تا تنها یک معجزه تیم ایران را به مقام قهرمانی برساند. امیدها در بین جامعه کشتی بالا نبود، چرا که در روز آخر و در شرایطی که عزت‌الله اکبری جوان را در 74 کیلو در میدان مبارزه داشتیم، کسی روی مدال او حساب نمی‌کرد و هیچ​کس نیز به این نمی‌اندیشید​ نماینده روسیه از گردونه رقابت‌ها حذف شود. اما همه این اتفاق‌های خوب و غیرمترقبه برای کشتی ایران افتاد تا کشتی‌گیر روس با شکست از کشتی‌گیر هندی از گردونه رقابت‌ها حذف شده و در طرف مقابل، اکبری جوان با ارائه مبارزه‌هایی زیبا و جسورانه با گذر از سد حریفان، راهی فینال شده و بر قهرمانی ایران مهر تائید بزند.

جذابیت کشتی با قوانین جدید

امسال رقابت‌های جهانی مجارستان در شرایطی برگزار شد که تغییر قوانین و مقررات مبارزه‌ها نیز به کمک کشتی‌گیران ایرانی آمد تا جوهره وجودی خود را با کشتی‌های هجومی بهتر به تصویر بکشند. برگزاری رقابت‌ها در دو وقت سه دقیقه‌ای و اختصاص دو امتیاز به زیر‌گیری و خاک‌کردن حریف مقابل، کشتی را از هل‌دادن صرف خارج کرد تا در چنین سیستمی، این فرصت برای کشتی‌گیران ایرانی فراهم باشد که با زیر‌گیری، امتیازهای پیروزی بخش را به نام خود کنند. بی‌شک با جا افتادن مقررات جدید کشتی، ضمن آن‌که مبارزه‌ها دیدنی‌تر خواهد شد و فن و بند در کشتی حرف اول را خواهد زد، کشتی‌گیران کشورمان نیز خواهند توانست بیش از پیش خود را در شیوه جدید جا انداخته و توفیقات بیشتری را به نام خود و کشتی ایران بنویسند.

حجت‌اله اکبرآبادی ‌/‌ گروه ورزش