سنگربان بی ادعا

این روزها وقتی سرخپوشان تهران به میدان می آیند، تمامی هواداران پیروزی پس از ورود کاپیتانشان به زمین ، تنها منتظر دیدن یک چهره هستند ؛ محمد محمدی ، مساله ای که شاید این روزها عادی به نظر برسد

کد خبر: ۵۹۲۲۰

، ولی روزگاری نه چندان دور آرزوی محمدی بود: «همیشه دوست داشتم ، وقتی تیم پرسپولیس جلوی 100 هزار نفر به میدان می آید نفر دومی که وارد زمین می شود من باشم.»
اما دروازه بانی یکی از محبوب ترین تیمهای ایران ، آسان به دست نیامده است. محمدی هفدهم آبان 1357 در تهران متولد شده است. او که صاحب 4 برادر و 2 خواهر است ، فرزند دوم خانواده بوده و بزرگ شده شهرک اکباتان تهران است.
او به دلیل شغل پدرش (کارمند وزارت خارجه) 3 سال در هند و 5 سال در امارات زندگی می کند ، سال 1369 به ایران بازمی گردد و کارش را در مدرسه فوتبال پاس زیر نظر فیروز کریمی آغاز می کند: «کارم را ابتدا با فیروز کریمی و در مدرسه فوتبال پاس شروع کردم. سال بعد به تیم گسترش سایپا رفتم. زیرنظر اردشیر لارودی و مجید فشخامی مشغول به کار شدم و سپس به تیم بهمن پیوستم و با این که در رده سنی جوانان بودم ، هم برای تیم جوانان و هم امید این باشگاه بازی می کردم که در فصل 1373-74 هم در رده جوانان و هم در رده امید قهرمان تهران شدیم و من هم به تیم ملی جوانان دعوت شدم.
سال بعد به تیم سایپا که در لیگ 2 بازی می کرد پیوستم که همراه این تیم پس از قهرمانی در لیگ 2به دسته اول راه پیدا کردیم.» محمدی 4 سال در سایپا می ماند و در این دوره به تیم ملی امید هم دعوت می شود، اما تیم المپیک ایران که زیر نظر کوردس ، مربی آلمانی قرار داشت ، در مرحله مقدماتی حذف می شود.
او همان سال به وسیله منصور پورحیدری به تیم بزرگسالان دعوت می شود و در سفر به کویت ، ژاپن و دانمارک تیم ملی را همراهی می کند. محمدی سپس برای یک سال به صورت قرضی به برق شیراز می پیوندد ؛ سالی که شاید بتوان آن را سیاه ترین سال زندگی محمد دانست: « 18 بازی دروازه بان ثابت بودم و فشار زیادی رویم بود و علاوه بر آن مریضی همسرم که دور از من و در تهران بود نیز خیلی اذیتم می کرد.
در بازی با ذوب آهن مینیسک پایم پاره شد ، اما گفتند به دلیل حجم زیاد عضلاتم مشکلی پیش نمی آید ، ولی در بازی بعد مقابل تراکتوسازی پایم داخل چاله رفت و رباط صلیبی ام پاره شد». این مصدومیت محمدی را برای 6 ماه دور از میادین نگه داشت و همین زمان غده دردناکی نیز از سینه او سربرآورد که تنها یک عمل جراحی توانست او را از دست این میهمان ناخوانده رها کند. دیگر تقریبا همه باور کرده بودند که دوران فوتبال محمدی تمام شده است: «آرزویم این شده بود که بتوانم دوباره راه بروم ، چه برسد به این که فوتبال بازی کنم ؛ اما آقای پروین با من تماس گرفت و پس از گرفتن تست کوچکی که ایشان را از سلامت پایم مطمئن کرد ، با من قرارداد امضا کردند.»
و محمدی سرانجام سال 80 توانست به عنوان بازیکن آزاد به تیم مورد علاقه اش بپیوندد و با انگیزه ای بیشتر به کار بپردازد. باز هم چرخ بر وفق مراد او نگشت و با رفتن پروین از پرسپولیس و آمدن وینگو بگوویچ و ساشا ایلیچ ، او به نیمکت میخکوب می شود و در این سال تنها می تواند با پشت سر گذاشتن فرشید کریمی خودش را به عنوان دروازه بان دوم پرسپولیس مطرح کند ، هرچند در دیدارهای پراکنده ای هم به عنوان دروازه بان اول به میدان می رود.
از ابتدای این فصل با بازگشت پروین به تیم پرسپولیس ستاره بخت محمدی نیز اوج می گیرد و به عنوان دروازه بان اول پرسپولیس معرفی می شود و او نیز با ارائه بازیهایی فراتر از حد انتظار اعتماد پروین را به شایستگی پاسخ می گوید.
محمدی در حال حاضر دانشجوی رشته تربیت بدنی دانشگاه پیام نور ورامین است و خودش عقیده دارد درس خواندن یکی از عوامل موفقیتش بوده است: «به لطف حافظه خوبی که خدا به من داده ، با گوش دادن سر کلاس درسها را یاد می گرفتم و هیچ گاه احتیاجی به خواندن شب امتحان پیدا نمی کردم.خودم فکر می کنم درس خواندن از نظر روحی خیلی به من کمک کرده و نقش زیادی در موفقیت های کنونی ام داشته است.»
محمدی در حال حاضر دروازه بان اول پرسپولیس است ، اما این سقف آرزوهای او نیست و او به افقهای دورتری می اندیشد: «اولین هدفم ، ثابت بازی کردن در پرسپولیس بود که به آن رسیدم و اکنون به دنبال پیدا کردن جایگاهی در تیم ملی هستم و پس از آن نیز می خواهم به خارج بروم و اولین دروازه بان ایرانی شوم که خارج از ایران بازی می کند. کشورهای عربی که دروازه بان نمی گیرند و می ماند اروپا، که آرزو دارم روزی آنجا بازی کنم. از کشورهای اروپایی ، آلمان را به دلیل حضور خانواده همسرم در آنجا بیشتر می پسندم.
یک بار نیز فرصت بازی کردن در اروپا را پیدا کردم و در تمرین های تیم سن پائولی حاضر شدم و کار در مراحل پایانی بود که با مخالفت آقای غمخوار ، مدیر وقت پرسپولیس نتوانستم به آن تیم بپیوندم.»
محمدی که میان دروازه بان های داخلی ، عابدزاده را الگویش و میان خارجی ها پیتر اشمایکل را می پسندد ، خود را ابتدای راه می داند: «حالا حالاها جا برای پیشرفت دارم و به هیچ وجه خودم را کامل نمی دانم. در پرسپولیس از وحید قلیچ می آموزم و شبها هم اگر همسرم اجازه دهد فوتبال های خارجی را می بینم و کار دروازه بان ها را بدقت زیرنظر می گیرم.»