برده داری نوین درفوتبال!

پس از درخشش خیره کننده «وین رونی» در جام ملتهای اروپا، همگان بر این تصور بودند که او مورد توجه دلالان تبلیغات و فوتبال قرار می گیرد.
کد خبر: ۵۷۴۳۹
دلالانی که همواره به دنبال پیدا کردن چهره ای درخشان و مورد توجه عموم هستند تا کالاهای مختلف را در پشت جلد مجلات یا در کلیپهای تبلیغاتی به کمک آنها تبلیغ کنند. برخی حتی پا را فراتر گذاشته و با استناد به ظهور پدیده ای جدید به نام «رونی» و افول ستاره ای قدیمی به نام «بکام» ، این جوان 19 ساله را جانشین تبلیغاتی بکام لقب دادند. اما در عمل این چنین نشد و سروصداها پیرامون رونی به محض آن که شمارش دلارها با منطق برخورد کرد ، به سکوت تبدیل شد
یکی از دلالان در عرصه ارتباط تبلیغات و ورزش ، واقعیت ماجرا را به واضح ترین شکل ممکن بیان می کند: «بله! در این که وین رونی فوتبالیست خوبی است ، هیچ شکی نیست ، اما ما با این چهره و شکل و قیافه چه کالایی را می توانیم بفروشیم و اصولا چهره رونی در کنار چه کالایی آن را برای مردم جذاب می کند؛! شاید فقط بتوان گفت: سیب زمینی!» و چنین است که با حقیقتی عریان روبه رو می شویم ، حقیقتی که آن را عصر بکام می نامند. در عصر بکام بسیار بیشتر از قدرت گلزنی و تکنیک مثال زدنی لازم است تا بتوان به یک پدیده جهانی تبدیل شد. اکنون توانایی یک بازیکن در فروختن پیراهن باشگاهی ، خمیر ریش و هر کالای دیگری برای یک باشگاه هر روز اهمیت بیشتری پیدا می کند و در بالاترین زنجیره غذایی فوتبال «دیوید بکام» ایستاده است. ستاره ای که قیافه ای خوب ، وجهه فامیلی و خانوادگی و اشتهار و معروفیت جهانی ، او را قادر ساخته تا توانایی فروش هر کالایی را داشته باشد. اما هر پدیده خوبی باید پایانی داشته باشد و عصر بکام نیز از این قاعده مستثنی نیست. زمانی که فوتبال او رو به تنزل گذاشت و حتی بازنشستگی او از میادین فوتبال فرارسید، آن گاه نوبت به جانشینی خواهد رسید تا به عنوان پدیده تازه بر اریکه بکام تکیه زند.

به دنبال جانشین بکام



هنوز یک جانشین با خصوصیات کامل یافت نشده است. وین رونی 19 ساله خارج از زمین فوتبال ، تحرک و انگیزه ای ایجاد نمی کند. چهره پف کرده این لیورپولی فقط در شهر خودی جذابیت دارد ، ضمن آن که او فاقد رنگ و فضای یک پدیده مشهور جهانی است. شرایط «مایکل اوون» هم دست کمی از «رونی» ندارد. اگرچه چهره «اوون» از جذابیت کافی برخوردار است ، اما حرکاتش در خارج از زمین فوتبال بیش از حد ساده و حتی دهاتی است. در مورد دیگر ستاره های جهان فوتبال هم کم وبیش چنین مشکلاتی وجود دارد. کریستیانو رونالدو ، تیری آنری ، فرانچسکو توتی و... هر کدام دارای قابلیت هایی هستند ، اما یکی دو عامل منفی کار آنها را مشکل می کند. ضمن آن که جهانی شدن چهره های مذکور دارای یک محدودیت اساسی است و آن هم این است که آنها هیچ کدام انگلیسی زبان نیستند!
بنابر نظریه ای که از جانب پروفسور دومینیک مالکوم ، استاد اقتصاد و ورزش در دانشگاه لسترسیتی و نویسنده کتاب «آینده فوتبال» ابراز شده: «انگلیسی زبان بودن یک دارایی اساسی و لازم برای هر فوتبالیستی است که می خواهد محبوبیتی جهانی میان مردم از بوئنوس آیرس گرفته تا بانکوک داشته باشد».

حل مشکل با بازیکنان آسیایی



حال نیافتن یک چهره جهانی ، سبب شده تا باشگاه های اروپایی و مدیران اجرایی و حامیان تجاری آنها بر آن باشند تا روی نیازهای بازاریابی منطقه ای تمرکز کنند. بخصوص در آسیا که اکنون به عنوان معدن طلای عرضه کالا شناخته شده است.

  • چهره رونی چه کالایی را برای مردم جذاب می کند؛! شاید فقط بتوان گفت سیب زمینی

  • هنگامی که باشگاه لندنی کریستال پالاس ، 2 ستاره چینی یعنی سان جی های و فان زی هی را در سال 1998 در اختیار گرفت ، ناگهان کالای عرضه شده توسط این باشگاه از پیراهن گرفته تا لیوان چای و عروسک در سرتاسر چین چنان مورد استقبال قرار گرفت که خیلی زود قفسه ها از کالا خالی شد و فروشگاه ها در چین باید به میزان چند برابر دوباره سفارش می دادند. این ترفند اقتصادی تبلیغاتی باعث شد که ناگهان نام کریستال پالاس در چین تبدیل به یک نام شناخته شده و محبوب شود.
    تاتنهام دیگر باشگاه لندنی هم از همین تاکتیک در به اختیار گرفتن بازیکن ژاپنی ، کازیوکی تودا استفاده کرد و متعاقب آن پارما باشگاه ایتالیایی هم ، هیده توشی ناکاتا ستاره ژاپنی را به خدمت گرفت و نام باشگاه خود را در ژاپن بر سر زبانها انداخت.
    حال توجه کنید وقتی تیم اورتون با پدیده چینی خود «لی تی» در برابر منچسترسیتی با بازیکن مشهور و چینی خود، «سان جی های» قرار می گیرد ، چه اتفاقی می افتد. در حدود 300 میلیون نفر چینی این مسابقه را تماشا می کنند و این در حالی است که در خود انگلستان این بازی فقط توجه یک میلیون نفر را جلب می کند.
    با وجود درپی داشتن سود اقتصادی سرشار برای باشگاه ها ، برخی این شیوه را مورد انتقاد قرار می دهند و معتقدند باشگاه ها برای رسیدن به رشد اقتصادی کیفیت را فدای پول می کنند. آنها معتقدند که بسیاری از بازیکنان آسیایی که به همین منظور به باشگاه های اروپایی انتقال یافته اند ، در زمین مسابقه کارنامه کاملا مردودی از خود به جای گذاشته اند. این امر سبب شد تا بن همام ، رئیس کنفدراسیون فوتبال آسیا ، باشگاه های اروپایی را متهم به بدرفتاری با بازیکنان آسیایی کند و اعلام کند که در تیمهای اروپایی با بازیکنان آسیایی مثل برده رفتار می کنند و آنها را فقط به خاطر مقاصد اقتصادی شان به خدمت می گیرند.
    حتی سپ بلاتر ، رئیس فیفا نیز ماه گذشته ضمن تکرار انتقاد و شکایت بن همام ، باشگاه های اروپایی را به خاطر ایجاد فضایی نظیر «انسان فروشی»، شدیدا مورد انتقاد قرار داد. با وجود تمام این حرفها ، اکنون فوتبال مدتی است که در عصر جدید ، حرکت خود را آغاز کرده است و در این راه برای یافتن یک «دیوید بکام» تازه ، به هر سویی و به هرکسی نظر می کند تا شاید بالاخره گمشده اش را پیدا کند.



    رضا پورعالی
    newsQrCode
    ارسال نظرات در انتظار بررسی: ۰ انتشار یافته: ۰

    نیازمندی ها