4 اسطوره ایتالیا؛ بالای 100

نمونه برای مثال زدن زیاد است، علی دایی و علی کریمی در ایران، سامی جابر و محمد الدعایه در عربستان، فرانس بکن باوئر و لوتار ماتیوس در آلمان، پیتر اشمایکل در دانمارک، گئورگی هاجی در رومانی، گئورگ کاراگونیس در یونان و کارلوس والدراما در کلمبیا.

ایتالیایی‌ها هم از این قاعده مستثنی نیستند. از جمع فوتبالیست‌های لاجوردی پوش کشور چکمه‌ای اروپا فقط چهار بازیکن بیش از صد بازی ملی در کارنامه دارند، اما هر چهارتای آنها از بهترین‌های تاریخ فوتبال ایتالیا به شمار می‌روند؛ دینو زوف، پائولو مالدینی، فابیو کاناوارو و جیجی بوفون.

در این میان بیشترین بازی ملی را فابیو کاناوارو انجام داده است؛ 136 بازی.

کاپیتان لاجوردی‌‌پوشان در جام جهانی 2006 از موثرترین بازیکنان آن تیم در فتح جام‌جهانی بود و دست آخر هم جام بر فراز دستان او به آسمان رفت. در اسطوره بودن کاناوارو همین بس که او تنها مدافع تاریخ فوتبال به شمار می‌رود که جایزه توپ طلا را به دست آورده است.

کاناوارو که تنها پس از خداحافظی از تیم ملی حاضر شد سری A ایتالیا را ترک کند و در باشگاهی غیر ایتالیایی (الاهلی) بازی کند، نخستین بار سال 1997 در بازی دوستانه مقابل ایرلند شمالی پیراهن تیم ملی ایتالیا را پوشید و پس از آن 13 سال تمام از ارکان اصلی خط دفاعی تیمش بود. آخرین بازی ملی کاناوارو هم در جام جهانی 2010 بود؛ جایی که ایتالیا در آخرین بازی مرحله گروهی 3 بر 2 مغلوب اسلواکی شد و در همان مرحله گروهی از گردونه رقابت‌ها کنار رفت.

تا قبل از کاناوارو، عنوان بیشترین بازی ملی نزد دیگر مدافع اسطوره‌های آبی‌ها، یعنی پائولو مالدینی بود. کارشناسان فیفا هنوز هم معتقدند یکی از بازیکنانی که شایسته دریافت توپ طلای جهان بود اما هیچ گاه به عنوان بهترین بازیکن سال معرفی نشد، همین مالدینی بود. البته دلیلش تا حدودی مشخص است؛ ایتالیا با این مدافع مستحکم طی سال‌های 1988 تا 2002 هیچ جامی را نبرد تا در کارنامه بازی‌های ملی مالدینی فقط این عناوین دیده شود؛ سومی جام جهانی 1990، نایب قهرمانی جام جهانی 1994 و نایب قهرمانی یورو 2000.

مالدینی در این 14 سال 126 بار پیراهن تیم ملی ایتالیا را بر تن کرد تا رکورد 112 بازی ملی دینوزوف دروازه‌بان اسطوره‌ای کشورش را پس از 18 سال بشکند. تا قبل از مالدینی، تنها بازیکن ایتالیایی که توانسته بود به باشگاه صدتایی‌های فیفا ورود کند ، زوف بود. زوف بر‌خلاف مالدینی در فینال‌ها برای ایتالیا خوش یمن بود و دو بار در کنار دیگر هم تیمی‌هایش قهرمانی در یورو 1968 و جام جهانی 1982 را جشن گرفت. او تنها چهار بازی ملی داشت که مدال طلای اروپا را به گردن آویخت. زوف 15 سال بعد، یک سال پس از آنکه جام‌جهانی 1982 را به عنوان کاپیتان بالای سر برد، دستکش‌های را برای همیشه آویخت.

چهارمین مرد باشگاه صدتایی‌های ایتالیا هم جان لوئیجی بوفون است؛ دروازه‌بانی که با قهرمان کردن ایتالیا در جام‌جهانی 2006 و نایب قهرمانی در یورو 2012، جا پای دینو زوف گذاشت. بوفون اولین بازی ملی‌اش را سال 1997 و در دیدار حساس ایتالیا و روسیه در پلی‌آف جام‌جهانی 1998 انجام داد. البته حضور فیکس بوفون در چارچوب دروازه ایتالیا از جام‌جهانی 2002 بود. او طی این 11 سال گذشته هموازه مرد شماره یک ایتالیایی‌ها بود و هنوز هم می‌تواند به آمار بازی‌های ملی‌اش بیفزاید. بوفون که 128 بازی ملی در کارنامه دارد با 9 بازی ملی دیگر در ایتالیا رکورددار خواهد شد.